Tom Dumoulin met pijnstillers naar het zilver

tijdrit mannen | Het doel was goud, maar dat dat lastig zou worden, wist de renner zelf ook.

'Kapotmoe' na weken vol stress en twijfel kan Tom Dumoulin na de olympische tijdrit een gevoel van teleurstelling niet onderdrukken. De Limburger weet dat hij eigenlijk ook best trots mag zijn met de zilveren medaille. Toch voelt het niet zo. "Iedereen zegt dat ik een lachgezicht moet opzetten, maar dat kan ik niet zomaar tevoorschijn toveren."

Dumoulin wist dat het moeilijk zou worden om zijn doelstelling, het rijden van een gouden tijdrit in Rio de Janeiro, te verwezenlijken. De breuk in de linkerpols, opgelopen in de negentiende etappe van de Tour de France, maakte van hem een man vol twijfels. "Het ene moment dacht ik dat ik een goede kans had, het andere moment had ik superveel pijn en dacht ik dat het klaar was."

Heel vaak vroeg Dumoulin zich af of hij wel iets te zoeken had in Rio. Eenmaal geland op Braziliaanse bodem wisselde de gemoedstoestand van de 25-jarige Maastrichtenaar met de dag.

Soms dacht hij opgewekt dat hij zonder problemen de wegwedstrijd kon rijden, soms bekroop hem het angstige gevoel dat fietsen een schier onmogelijke opgave was.

"Op een gegeven moment heb ik dat van me afgezet", zei Dumoulin vlak voor de huldiging, waar Fabian Cancellara met het goud om de nek zit en Chris Froome met het brons. "De laatste dagen had ik er vertrouwen in dat ik hier in redelijke doen zou zijn. De laatste dagen voor zo'n evenement ben ik altijd wel mentaal sterk. Dan denk ik nergens meer over na."

Onzeker over zijn vorm begon Dumoulin aan de tijdrit over 54,5 kilometer door het natuurreservaat Grumari. Op deze wedstrijd op deze woensdag 10 augustus 2016 had hij het hele jaar zijn zinnen gezet. Met de overwinning in de Tourtijdrit in de Ardèche deed hij veel vertrouwen op, maar de polsbreuk na een ongelukkige val in de Alpen maakte van hem een gekrenkt man.

"Goud was mijn doel en dat heb ik niet gehaald", zei Dumoulin berustend. Het had volgens hem ook geen zin om te speculeren over zijn kansen op goud als hij niet gehinderd zou zijn door fysiek ongemak. "Cancellara was vandaag gewoon beter en 47 seconden (de achterstand van Dumoulin op de ontketende Zwitser, red.) is wel erg veel."

Cancellara pakte na de winst in de tijdrit van Peking in 2008 zijn tweede gouden olympische medaille. Tijdens de Tour de France stelde de 35-jarige Zwitser teleur tijdens de twee races tegen de klok, maar in Rio was hij veruit de beste. "Dat had ik na de wegwedstrijd hier wel verwacht", aldus Dumoulin. "Hij is en blijft een klasbak. Je moet hem nooit afschrijven."

Achteraf was de Limburger blij dat de afstand met Cancellara 47 seconden bedroeg. "Het is altijd zuur als je maar vijf seconden verschil verliest", meende Dumoulin. "Dan had ik me voor de kop geslagen dat ik in de eerste ronde niet als een malloot naar beneden was gegaan. Deze 47 seconden had ik nooit kunnen goedmaken."

Dumoulin begon de eerste van de twee lussen vanuit Praca do Pontal onzeker, vooral in de bochten. Hij had zichzelf ook niet goed kunnen testen in de afdaling. Zijn strijdplan was simpel: we gaan het wel zien. "Toen de adrenaline mee ging spelen, ging het wel beter. In de tweede ronde reed ik ook technisch beter, maar supergoed was het zeker niet."

Last van de gekwetste pols had hij niet, zei Dumoulin. Hij zat onder de pijnstillers en die deden hun werk goed. Onder de gegeven omstandigheden kon hij weer niet echt ontevreden zijn over zijn prestatie. "Stress doet een mens nooit goed. En wat is vorm? Dit was een heel andere tijdrit dan in de Tour. Mijn wattages waren nu hetzelfde als toen, maar het is allemaal moeilijk te vergelijken. Maar dit was niet mijn beste tijdrit, dat is zeker."

"Nee, een olympisch gevoel heb ik niet gekregen. Daar was ik hier niet voor, ik was hier voor goud. Mijzelf kennende ga ik er over een paar jaar wel met veel trots op terugkijken. Ik vergeet altijd te genieten van het moment zelf. Dat is sporters eigen. Ik was zo gefocust en helemaal niet bezig hoe het was om in het olympisch dorp rond te lopen. Maar later ga ik wel aan mijn kleinkinderen vertellen hoe gaaf dat was."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden