Togo slachtoffer foute keuze voetbalbond

Voetballen in Afrika is in het algemeen niet gevaarlijk. Wel op bepaalde plaatsen. Dat zou toch moeten tellen.

De bestuurders van de Afrikaanse voetbalbond CAF moeten zich eens goed achter de oren krabben. Uit commerciële motieven wezen zij Angola de Afrika Cup toe. De gevolgen zijn verschrikkelijk.

Afrika wil graag voetballen in Afrika en Afrikanen houden ontzettend veel van het Afrikaanse voetbal. Maar kan de voetbalbond voortaan alsjeblieft besluiten nemen in het belang van het voetbal en niet op basis van commerciële gronden? Als bobo’s en presidenten willen profiteren van het voetbal, verliest de sport altijd.

In september 2006 maakte de CAF de gastheer van de Afrika Cup 2010 bekend. Menig expert trok de wenkbrauwen op. Angola? Het land waar tientallen jaren een burgeroorlog woedde? Waar de vrede broos is en het openbare leven een chaos? Op het continent zijn er wel vermoedens over de keuze. Was het een taalkundige kwestie? Geen enkel Portugees-sprekend land organiseerde eerder een Afrika Cup. Of was de olie het motief? Toen de genomineerde kandidaten voor de Afrika Cup 2010 werden bekendgemaakt, klaagden verschillende landen over ’de opvallende keus voor olieproducerende landen’.

Angola is booming, op economisch gebied. Hoofdstad Luanda is zelfs de duurste stad ter wereld. Maar de heisa in de olierijke regio Cabinda is geenszins voorbij. Gek genoeg koos de bond juist deze plaats om groepswedstrijden te houden.

Het gastland investeerde naar verluidt één miljard dollar in het toernooi. En toen ging het uitgerekend twee dagen voor de openingswedstrijd mis op de grens van Angola en Congo. Rebellengroep FLEC heeft de wereld duidelijk gemakt dat de onafhankelijkheidsstrijd om Cabinda niet gestreden is. En nam de bus van Togo’s nationale elftal onder vuur.

Geweld is de doodsteek voor de sport. Na de dood van de chauffeur, de assistent-coach en de persvoorlichter en het gewond raken van twee spelers heeft Togo zich uit het toernooi teruggetrokken. De Angolese regering gaf niet alleen de schuld aan Togo zelf – ze hadden het vliegtuig moeten nemen, maar deed de aanslag ook af als een ’incident’. Het steekt de Togolezen dat niemand heeft aangeboden de wedstrijd van maandag tegen Ghana uit te stellen. Angola peinst er evenmin over de groepswedstrijden in Cabinda naar elders te verplaatsen.

De organisatie van het WK heeft de wereld bij monde van Danny Jordaan gerust gesteld. Het is verkeerd om de veiligheidssituatie in Angola te vergelijken met die in Zuid-Afrika, zo zei hij. Een aanslag in Spanje heeft ook geen invloed op de Olympische Spelen in Londen. Jordaan heeft gelijk.

Angola is geen Zuid-Afrika en een Afrika Cup is geen WK, al werd ook gastland Zuid-Afrika om de verkeerde redenen gekozen en is het dagelijkse geweld daar van een buitensporig niveau. Gevaar lopen de 32 teams, waaronder Nederland, echter niet. De beveiliging is enorm en Zuid-Afrika, dat duizenden kilometers van Angola vandaan ligt, heeft geen last van groeperingen als FLEC.

Voetballen in Afrika is over het algemeen niet gevaarlijk. Het is alleen onbegrijpelijk dat Angola groepswedstrijden houdt in betwist gebied.

De voetbalbond CAF wijst vaker gastlanden die allesbehalve veilig zijn. Zo vond in 2009 in Ivoorkust het African Nations Championship plaats. De vrede was getekend, maar het was onverstandig om daar te voetballen. De teams in Groep B reisden dagelijks onder zware politiebegeleiding van Yamoussoukro naar het stadion in Bouaké. Afrikaanse journalisten schreven over een algeheel gevoel van onveiligheid.

Men zegt dat voetbal verbroedert, maar dat blijkt na de aanslag in Angola een relatief begrip.

Toegegeven, het is lastig om in Afrika een geschikt gastland te vinden. In 2012 vindt de Afrika Cup plaats in Gabon en Equatoriaal Guinee. In Gabon overleed president Omar Bongo onlangs na meer dan 40 jaar dictatoriaal regeren. Zijn zoon nam de macht over. Ook Teodoro Obiang Nguema Mbasogo van Equatoriaal Guinee is al 30 jaar een dictator eerste klas.

En in 2014 reist de Afrika Cup-karavaan af naar Libië, waar de ’Grote Leider’ en ’Gids van de Revolutie’ Moeammar Kadafi met 40 jaar de langstzittende president ter wereld is. En deze man, jarenlang de paria van onze planeet, wijst de CAF de prestigieuze Afrika Cup toe.

Angola, Gabon, Equatoriaal Guinee, Libië – zou het dan toch de olie zijn?

De auteur is eindredacteur bij multimedia project Twenty Ten. Zie www.roadto2010.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden