Opinie

'Toevalsdans' leidt tot mooie geladenheid

Choreograaf en artistiek leider Ton Simons van Danceworks Rotterdam hoeft met zijn choreografieën niet zo nodig iets te vertellen. De dansmaker houdt niet van dramatische associatie, betekenis of verhaal. Wat Simons wél bezighoudt is beweging in zijn meest zuivere vorm, ook wel 'pure dans' genoemd, resulterend in het bijna 'architectonisch' kneden van lichamen in tijd en ruimte.

Dat volstrekt autonome karakter van Simons' dans heeft als groot voordeel dat het geen enkele pretentie heeft: het is 'what you see is what you get'. Zoals zijn leermeester Merce Cunningham beschouwt ook Simons beweging als een reeks variabelen die door de factor 'toeval' wordt geordend tot een spannende bewegingscompositie. Met behulp van het Chinese orakelboek I Tjing krijgt de choreografie bij Simons haar uiteindelijke vorm. Dat klinkt sinds New Age nogal zweverig, maar is dat allerminst. Gegooide dobbelstenen rangschikken de oneindige reeks bewegingen in bruikbare combinaties, als stukjes van een jigsawpuzzel die tot een prachtig danslandschap worden gelegd. Deze 'toevalsdans' zou behoorlijk zielloos kunnen zijn maar leidt bij Simons door zijn markante muziekgebruik tot een prachtige geladenheid.

In '2 x Simons' worden twee choreografieën naast elkaar gepresenteerd, het oudje 'Sleepless Nights' uit 1991 en de wereldpre-mière 'Blue Dance'. De zoetsappige Phil Specor songs 'River Deep Mountain High', 'Then He kissed Me' en 'Be my Baby' uit het eerste deel van 'Sleepless Nights' klinken volslagen idioot en passé in combinatie met Simons' vormelijke groepsdansen. Maar de perceptie van de toeschouwer wordt lekker op de proef gesteld als in het tweede deel variaties van hetzelfde bewegingsmateriaal op de geïndustrialiseerde klanken van Glenn Branca zijn gezet. Simons bewijst in al zijn vormelijkheid toch maar mooi op het gevoel en van zijn publiek te kunnen spelen. Het Adagio uit Mozarts Strijkkwintet waar de choreografie mee eindigt, wordt in een sobere bewegingscompositie prachtig door zijn dansers uitgevoerd. Ontroerend zelfs. Mozarts muzikale gelaagdheid en intensiteit maakt in de nieuweling 'Blue Dance' verder de dienst uit, zoals in Simons' recente werk vaak het geval is. Deze choreografie laat -wederom in drie delen -zien dat Simons dertien jaar na 'Sleepless Nights' flink is 'uitgerijpt' en losser met zijn principes om kan gaan. Twee lyrische duetten worden knap gespiegeld in een vroege en een late Andante van Mozart en bijzonder inventief afgezet tegen een strijkkwartet van John Zorn. Met flinke accenten in de belichting die van inktblauw en felrood naar een diffuse mengvorm verloopt, wordt de perceptie van de toeschouwer verder beïnvloedt zonder een moment op de dans in te boeten. De compositie is glashelder, messcherp ruimtelijk neergezet en met een zichtbare liefde voor de dans en de mooie Danceworks-dansers op de bühne gebracht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden