Toenadering zoeken tot Noord-Korea

Sancties en veroordelingen hebben geen effect op het bewind in Noord-Korea, schrijft Michiel Hoogeveen. Het is beter om de dialoog aan te gaan met het geïsoleerde regime.

Op 6 januari kondigden de Noord-Koreaanse staatsmedia met veel bombarie aan dat een test met een waterstofbom succesvol is verlopen. Het lijkt een terugkerend fenomeen te worden; 2006, 2009, 2013 en nu 2016: Noord-Korea doet een kernproef. Het Westen veroordeelt de kernproef en wellicht volgt een resolutie van de Verenigde Naties. Op wat nieuwe sancties na gebeurt er niets en is het wachten op de volgende kernproef.

Met verbazing bestudeer ik al een aantal jaar het falende Noord-Korea- beleid van het Westen en de Verenigde Naties. Al jarenlang wordt met veroordelingen en sancties geprobeerd om de ontwikkeling van Noord-Korea's kernwapenprogramma te stoppen. Maar tegelijk lijkt niemand zich af te vragen waarom Noord-Korea alleen maar sneller nucleaire wapens heeft ontwikkeld.

Potloodventer

Terwijl de meeste landen geheimzinnig doen over kernwapens, heeft Noord-Korea er geen problemen mee. Het land is de 'potloodventer' onder de nucleaire staten. De reden is dat de Noord-Koreanen graag aan de wereld bewijzen dat zij, ondanks hun beperkte grootte, niet met zich laten sollen. Bovendien laat het regime, met leider Kim Jong-Un voorop, zo aan de bevolking zien dat het haar kan beschermen tegen buitenlandse vijanden.

Er zijn andere tijden geweest. In de jaren negentig waren er doorbraken met samenwerkingen tussen Noord-Korea en het Westen. Zoals het KEDO-project, waarbij Noord-Korea zijn nucleaire ambities liet varen in ruil voor de bouw van lichtwaterreactoren, om zo het schrijnende energietekort terug te dringen.

Het ging mis vanaf de regering-Bush. De 'Axis of Evil'-speech in 2002, waarin Noord-Korea tot vijand van de wereldvrede werd bestempeld, kan worden gezien als startschot van het Noord-Koreaanse nucleaire wapenprogramma.

Noord-Korea is in de loop der jaren sterk bestand geraakt tegen druk van buitenaf. Door de toenemende sancties raakte Noord-Korea steeds verder geïsoleerd en doet het waar het zelf zin in heeft. De recente nucleaire test is het zoveelste bewijs dat het huidige beleid een doodlopende weg is.

De oplossing ligt in toenadering. Een vooralsnog succesvol voorbeeld hiervan is de onlangs gesloten nucleaire deal met Iran. Ik zeg niet dat de Iran-deal één-op-één kan worden toegepast op Noord-Korea, daarvoor verschillen de landen teveel. Maar de deal met Iran laat zien dat met dialoog meer kan worden bereikt dan met veroordelingen en sancties.

Toenadering zal de angst van Noord-Korea voor buitenlandse invloeden en interventies ook doen verminderen. Het Noord-Koreaanse regime is vooral bezig met zijn eigen overleving. Nucleaire wapens zijn voor de Noord-Koreanen bescherming en troefkaart tegen de 'buitenlandse vijanden'. Wederzijdse belangen zullen ervoor zorgen dat zij die verdediging kunnen laten zakken.

Ik begrijp dat deze aanpak veel weerstand zal oproepen. Het is politiek moeilijk te verkopen dat er wordt onderhandeld met een regime dat wordt beschuldigd van nazipraktijken en nucleaire chantage. Maar voor de huidige aanpak koop je ook niets.

Het belangrijkste doel is het Noord-Koreaanse regime van gedachten te doen veranderen en er voor te zorgen dat het Noord-Koreaanse volk het beter krijgt. Dat bereik je niet door het land nog verder te isoleren. Ik denk dat de Noord-Koreaanse machthebbers meer zullen schrikken van een verklaring waarin het Westen hen uitnodigt om te heronderhandelen over de sancties, dan van de voorspelbare reacties die wij nu van onze wereldleiders horen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden