Toekan

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Ik ben - merk ik - een Zauberwald aan het maken

Ik hou van regen, als het regent mag je binnen zitten, schrijven, meubels in elkaar timmeren, jam koken, stofzuigen. Je mag zelfs elke middag drie uur lang op het ZDF naar de WK atletiek in Peking kijken, zeker als Bolt en Gatlin tegen elkaar lopen. Het is natuurlijk volstrekte onzin dat ik dat allemaal niet zou mogen doen als de zon schijnt. Dat zal allemaal wel de schuld van mijn vader en moeder zijn.

Voor de tuin doet het niet veel meer, het is immers september. De Franse historicus Pierre Gaxotte (1895- 1982) schijnt ooit het volgende gezegd te hebben: 'De regen beneemt mij één van mijn liefste genoegens: mijn tuin besproeien.' En hij had gelijk: als het gortdroog was geweest, had ik zelfs nu nog af en toe de tuinslang erbij gepakt.

Wel is de regen bevorderlijk voor het dozijn varentjes dat ik in het grote bos uit de grond trok en in mijn eigen bos geplant heb. Ik ben - merk ik - een Zauberwald aan het maken. Soms kom je er na een tijdje pas achter waar je mee bezig bent. Er sneuvelde al een flink aantal beuken, waarvan ik de stompen liet staan, ongeveer een meter hoog. Op die stompen stapelde ik keien, en toen ik daarmee klaar was trof me de overeenkomst met de Erdpyramiden die in de gemeente Ritten in Noord-Italië staan. Op een enkele stomp zette ik door Tuinmaat Han gemaakte Raku-keramieken nestkastjes. Meer voor de show dan om vogels een veilige plek te bieden, want een nestkast op één meter hoogte is als het uitzetten van vissen met een led-lampje in een kleine visvijver.

Een hoge takkenril sluit mijn bos in een hoek af en in die hoek heb ik de varens geplant. Vreemd genoeg staat er uit zichzelf geen enkele varen in mijn bos. Op de stronk van een eik plaatste ik een levensgrote toekan van zink. Gekocht bij de Aldi, voor 9,99. Achteraf vervloek ik mezelf dat ik er niet meteen drie heb gekocht. Hij is opgeschilderd als een echte toekan en als het waait, wiebelt hij een beetje heen en weer op een dikke veer. Nog niemand heeft gedacht dat het een echte is, dat is wel jammer.

Ik vertelde Dakdekker Rudi en zijn vrouw Christa erover. Aha, zei Christa, dat doen de kindertjes van de kleuterschool in Lasel ook, al heel veel jaren. Alleen noemen zij het een Märchenwald. Toverbos, sprookjesbos, komt natuurlijk op hetzelfde neer. Ze kon me niet vertellen waar het is, ik zal - met Jasper - zelf op zoek moeten. We komen regelmatig door Lasel. Op geen enkel moment voelde ik me door haar opmerking een grote, kinderachtige lummel. Net zoals ik met regen binnen mag zitten, mag ik van mezelf ook een Zauberwald maken. Het is mijn regen, mijn huis, mijn bos, mijn toekan en niemand maakt me wat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden