Column

Toch een spatje licht op een gure dag, en wel op Twitter

Beeld Trouw

Geweld vermoeit en kan een mens zelfs uitputten. Ook de omstander, die van grote afstand de breuken, de wonden en de vlammen gadeslaat. 

En uitgeput was ik, nadat ik de gehele zaterdag van de ene naar de andere Franse tv-nieuwszender had geschakeld. Ik kon mijn ogen niet geloven terwijl de Champs-Elysées – ’s werelds mooiste avenue, zeggen de immer bescheiden Fransen – door extreemlinkse vandalen, anarchistische black blocks en geradicaliseerde gele hesjes in vuur en vlam werd gezet. 

Met biceps gevuld met afgunst en vuisten vol wrok gingen horden wrekers het Grote Kapitaal te lijf. Onze verlossers zetten krantenkiosken, luxe winkels en een befaamd maar veel te chic restaurant in lichterlaaie. Wie zou in een heilstaat willen leven die door deze losgeslagen ‘progressisten’ wordt bestuurd? En wie zou in het gezuiverde inferno vol marcherende laarzen willen wonen, dat massamoordenaar uit Nieuw-Zeeland Brenton Tarrant voor ons heeft bedacht? 

Uitgeput was ik dus toen ik me volledig aan een verdiende zondagrust overgaf. Zo rustig werd die dag dat ik zelfs de mooie inhaalmanoeuvres van Max Verstappen vergat te volgen. En plots kreeg ik een ingeving. Wat zeg ik, een openbaring: hoe gelukkig kun je niet zijn om in Nederland te wonen? Anders dan over de grenzen: geen Kalverstraat of P.C. Hooftstraat in lichterlaaie, geen vrachtauto’s die dood en verderf zaaien op de stoepen, geen concert- of moskeegangers die door kalasjnikovs worden weggemaaid. Hoe leuk kun je het niet hebben en hoe veilig kun je niet zijn in het land van Wilders en Baudet? 

Het veilige Koninkrijk aan Zee

Ik werd hierover zo enthousiast dat ik besloot het welzijn en de relatieve veiligheid van het Koninkrijk aan Zee de volgende dag te bezingen. Ja, daarover moest mijn volgende column gaan. Maar gisteren werd het lunchtijd en samen met mijn hongergevoel verdwenen plots mijn mooie voornemens. Ik vermoedde vrij snel dat het in Utrecht niet bij gewonden alleen zou blijven. Ik laveerde een flink deel van de dag tussen verschillende opties: aanslag of schietincident, terrorisme of eerwraak? 

En omdat de nieuwsvoorziening zowel van de kant van de overheid als van de journalistiek mager bleef, dook ik in de putten en sloten van de sociale media. Hemeltje, wat heb ik niet voor groteske onzin en nepnieuws gelezen.

De mooiste vond ik een tweet van een mevrouw die zag hoe de ‘aanslag’ in Utrecht door jubelende automobilisten werd begroet: “Inmiddels rijden door Amsterdam Turkse en Marokkaanse jongens met ramen open, toeterend en joelend door de staat om verwarring te zaaien. Ik schaam me zo voor ons land op dit moment”. 

Deze tweet vond ook zijn weg op Facebook, waar sommigen vervolgens van een ‘burgeroorlog’ repten. Na een tijdje excuseerde deze mevrouw zich en haalde haar tweet uit de lucht: ze had aanhangers van het terrorisme met toeterende stakers van Uber verward. Geschokt, beloofde ze voor­taan Twitter in te zetten om ‘een sneeuwbaleffect van liefde te ontketenen’. Toch een spatje licht op een gure dag.

Drie keer per week schopt columnist Sylvain Ephimenco in Trouw heilige huisjes omver. U leest zijn columns op trouw.nl/ephimenco.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden