Titel geeft gevoel van onoverwinnelijkheid

BARCELONA - Met overweldigende overmacht en de perfectie benaderend hebben de Nederlandse hockeyvrouwen zaterdag de Europese titel gewonnen. Spanje, de verrassende tegenstander onder supervisie van de Nederlander Jack Holtman, kwam er geen moment aan te pas: 5-0.

De Nederlandse hockeysters dwongen en passant kwalificatie voor de Olympische Spelen af en boden met hun spel uitzicht op veel meer toekomstig moois.

In het sfeervolle decor van de Montjuïc was het elftal onbespeelbaar voor het Spaanse team. Eerder in de week was Nederland dat ook al voor al die andere ploegen die langskwamen en zich nederig overgaven. Met een kwart van alle doelpunten op het toernooi van twaalf deelnemers daverde Oranje naar de titel.

Het Nederlands elftal kon bogen op een ijzeren verdediging, een hardwerkend middenveld en een aanvalsleidster die iedere tegenstander tot wanhoop brengt. Mijntje Donners (topscorer én speelster van het toernooi) en de verdedigers Janneke Schopman en Minke Booij bewezen wereldtoppers te zijn. Een aantal anderen zat daar dicht tegenaan.

Bondscoach Marc Lammers: ,,Dit was superieur. Het team heeft gedurende het hele toernooi zijn kracht getoond. Er was geen moment van verslapping.''

Hem had het EK extra emoties gebracht. Twee weken geleden overleed zijn 56-jarige moeder. ,,Toen ik hier al dat oranje op de tribunes zag, dacht ik: daar had je tussen moeten staan. Ze was er altijd bij. Ik heb vandaag veel aan haar gedacht.'' Het team deelde de emotionele episode in het leven van de coach. ,,Ze waren er op de begrafenis allemaal. Dat heeft me gesterkt. Die gehechtheid aan elkaar heeft het proces van teambuilding goed gedaan.''

Lammers noemde meer sterke aspecten van zijn team: niks weggeven, concentratie, snel omschakelen, de corner. Een realistische opsomming en geen greintje pedanterie. Mijntje Donners vulde aan: ,,Vandaag heb ik het gevoel dat niemand ons kan verslaan. Dat gevoel moet zo blijven. We mogen niet verslappen, moeten scherp blijven. Het kan nog beter. Er is nog groei mogelijk bij de jonge speelsters.''

Van die jonkies maakten Chantal de Bruijn en Jiske Snoeks de meeste indruk. De Bruijn bleek vanaf de halve finale een onverzettelijke verdedigster. Snoeks was als wisselspeelster een welkome aanwinst op het middenveld: aanvallend gericht, sterk in het onderscheppen en in staat de bal vast te houden tussen tegenstanders en zuiver af te spelen.

Aanvallend was de eerste lijn, met Donners in het centrum en de regelmatig van positie wisselende Van Geenhuizen en Moreira de Melo op de vleugels, in die constellatie gevaarlijk, maar de wissels hebben dat niveau nog niet bereikt. Van Kessel wil internationaal haar clubniveau maar niet halen en de trage Kim Lammers scoorde weliswaar zeven maal, maar overtuigde nooit in balcontrole en spelinzicht.

De finale was al in de eerste helft beslist na een fenomenale backhandslag en een snoeiharde corner van Donners en de afronding van Lammers na een vierschijvencombinatie over de volle lengte van het veld. Na rust scoorden ook Booij (rebound strafcorner) en Van Geenhuizen (solo) nog, maar toen waren de 'bijtertjes' van Holtman al verslagen.

De Spaansen hadden nog last van de uitputtingsslag van donderdag tegen Engeland die hen mentaal had gesterkt, maar lichamelijk gesloopt. Natuurlijk woonde er twee dagen hoop in de Spaanse harten, hoop die sluipenderwijs overging in een onrealistisch optimisme, hoezeer Holtman ook de finaleplaats had gerelativeerd en getracht had te hoge verwachtingen te temperen. Er was misschien reden voor compassie met de arme Spaansen, gezien hun rol in het toernooi, maar in topsport telt medeleven niet en dus werd het gewoon 5-0. Holtman: ,,Wij moeten heel tevreden zijn met de tweede plaats; vooraf had ik hiervoor getekend.''

De manier waarop zijn ploeg verslagen was, zat hem dwars. ,,Ik had het de meiden zo gegund een topfinale te spelen. Met 4-2 of 3-1 had ik vrede gehad. Maar 5-0 verdienen ze niet; daarvoor hebben ze te hard gewerkt. Ik heb ze gisteren voorgehouden van de finale te genieten en dat dat er niet van gekomen is, stoort me.''

Rosa Durán van Spanje werd tot beste keepster uitgeroepen. Clarinda Sinnige kwam niet in aanmerking. Zij verrichtte wel enkele goede reddingen, maar kreeg in het toernooi veel te weinig ballen om beoordeeld te kunnen worden. Wat meer over het briljante Oranje zegt dan over haar.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden