Tineke

Dit weekeinde kreeg ik weer een bericht van lezeres Tineke te Rotterdam. Wanneer onze correspondentie begonnen is? Ik dook in het archief van mijn e-mailprogramma om het antwoord op te graven. Tineke is niet zo jong meer zou je eufemistisch maar met eerbied kunnen zeggen. Maar deze vrouw heeft zich niet door de moderniteit laten verrassen. Van haar hand geen brief met onleesbaar handschrift in minuscule hanenpoten maar alleen elektronische post waarachter een gedecideerde toetsaanslag vermoed wordt.

Trouwens, het antwoord is 2009.

Ik stuurde haar toen, als reactie op haar eerste e-mail, een foto van de duiven die mijn balkon hadden gekraakt. Eind 2012 kreeg ik van Tineke een stevig verhaal gestuurd. Ze had in mijn column een existentiële worsteling ontdekt: is 56 jaar 'best oud', zoals een vriend op mijn Facebook-pagina had gemeld? 'Met 56 begon ik aan mijn tweede huwelijk! Dat heeft nog bijna 30 jaar mogen duren. We reisden door Afrika, de VS, Canada, nadat we alles in Europa al hadden bezocht. Hoezo oud? Nu, 6 jaar alleen, voel ik me met 93 nog steeds niet oud.'

Zo begon haar mail en wat volgde was een les in vrolijkheid en levenslust. Ja ze was gekrompen en de waslijn in de douche was te hoog geworden. Ook kwam ze niet meer buiten maar met mooie dagen was het heus genieten, daar op haar balkon met bloembakken. Alleen die rollator was wel een obstakel geworden om visite te kunnen ontvangen, want het geeft zo'n 'geknoei met kopjes en glaasjes op zo'n beweegbaar vervoermiddel'. Tineke sloot haar epistel af met een klaroenstoot: 'Jongen (ja, met een al gepensioneerde zoon van 63 blijf je in mijn ogen ook een jongen) the best is yet to come!'

Helaas kwam plotseling een grote wending in het leven van mijn geliefde lezeres. Begin februari kreeg ik van haar een nieuwe mail die als onderwerp één woord bevatte: 'Afscheid'. Schrikken dus. Het gehele bericht dat aan 'monsieur Sylvain, signor Sylvano, beste Ephi' was geadresseerd, was in hoofdletters getypt. Nee, Tineke lukte het niet meer de papieren krant te lezen met haar 'ene oog macula en het andere staar'. Alleen met de vetgedrukte koppen ging het nog wel, maar wachten op 'goed daglicht' was geen oplossing meer. De conclusie van Tineke klonk als het dichtslaan van een deur: 'Met ingang van vandaag is het Adieu Trouw!'

Dat ze mijn columns en die van Wim Boevink en Bert Keizer ging missen, moest ze maar aanvaarden, zoals ze iedere gedwongen verandering in haar lang leven had leren accepteren. Ik antwoordde haar dat ze nog een poging moest ondernemen. Met een tablet waarbij je de letters zo groot als je wilt kunt maken.

En zie nu hoe Tineke, dankzij een goedkoop exemplaar van de Aldi, zich in een nieuw digitaal avontuur heeft gestort. Afgelopen weekeinde kreeg ik een uitnodiging voor haar 95ste verjaardag. Als ik het tenminste aandurf 'temidden van al die oudjes en die onbekende familie'. Vast wel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden