TINA, WHAT'S LOVE GOT TO DO WITH IT Betrouwbaar of niet, swingen doet het

In 39 bioscopen. IL:

MARK DUURSMA

Geen beschouwing over Tina Turner kan het stellen zonder het woord 'wilskracht'. Twee decennia deed ze erover om zich te ontworstelen aan de greep van haar echtgenoot Ike Turner. Aanvankelijk was de charismatische bandleider haar mentor, later de bruut die haar mishandelde en haar talent verstikte. Op eigen kracht werkte zij zich uit het dal omhoog.

Zo'n verleden spreekt tot de verbeelding. De in 1986 verschenen autobiografie 'I, Tina' moest wel verfilmd worden. Het leven van Tina Turner is een mythe en de film bevestigt die mythe.

'What's truth got to do with it' was ook een aardige ondertitel geweest. De heroische rol die Turner in haar zelf gecreeerde legende krijgt aangemeten, lijkt een beetje te mooi om waar te zijn. Regisseur Brian Gibson en scenaristen Kate Lanier en Barry Krost hadden duidelijk geen behoefte om er vraagtekens bij te plaatsen. Het materiaal is nu eenmaal te dankbaar om afbreuk aan te doen. Betrouwbaar of niet, swingen doet het.

Vanaf het begin is het raak. In een houten plattelandskerkje repeteert een zwart dameskoor een spiritual. De oudere dirigente slaagt er niet in om een klein meisje in het gareel te krijgen. Het meisje ondersteunt haar lof aan de Heer iets te uitbundig met kreten tussendoor en wulpse bewegingen. Zelfs als ze aan haar oor de kerk wordt uitgezet kan ze het niet laten een danspasje te maken.

De sensuele swingtijgerin in de dop, dat is wel duidelijk.

Wervelend

En zo gaat het door. 'Tina' is een aaneenschakeling van 'lekkere' scenes, direct inspelend op het gevoel en bij uitstek te genieten in een volle zaal. Af en toe moet er worden geleden of gesproken, maar de muziek is nooit ver weg. Lanier en Krost gebruiken de hits als leidraad voor het leven, waarbij songteksten bijna als voice-over fungeren. De ruggegraat van de film wordt gevormd door de optredens, even wervelend in beeld gebracht als de echte optredens.

Angela Bassett speelt een overtuigende titelrol, zowel wat de emotionele intermezzo's als de fysiek veeleisende optredens betreft. Laurence Fishburne maakt van Ike Turner een rotzak met charme, een potentaat die medelijden wekt. Hun beider uiterlijke veranderingen in de loop der jaren zijn geloofwaardig. Kleding en art-direction kregen veel aandacht, het veranderende tijdsbeeld geeft de film een extra attractie.

Ritme

'The Doors' van Oliver Stone bood niet alleen een tijdsbeeld, maar ook een tijdgeest. 'Tina' blijft aan de buitenkant. Brian Gibson compenseert zijn gebrek aan visie met vaardigheid. Met veel gevoel voor ritme en entertainment verbeeldde hij de mythe van een idool. Het is oppervlakkig en onbetrouwbaar, maar bovenal een heerlijk swingfeestje. De muziek en de kleuren van de jaren zestig en zeventig winnen het pleit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden