Tijdverdrijf

Het heeft een hele tijd geduurd eer ik Francesco de vraag durfde te stellen. Het eerste contact met mijn Italiaanse vriend vond plaats tijdens een mostra, een tentoonstelling in het Toscaanse stadje Seravezza. Francesco moest over een smalle loopbrug geduwd worden. Ik zag hoe mensen met zijn rolstoel worstelden. Plots draaide de stoel om zijn evenwichtspunt heen en kantelde. Even hing de gehandicapte middelbare man horizontaal in de lucht. In een reflex greep ik de rugleuning van de stoel, vlak voordat Francesco's achterhoofd hard tegen de grond ging slaan.

"Weet je nog dat ik je leven heb gered?" grapte ik bij een volgende gelegenheid. Hij grapte terug: "Je redde alleen wat er van over is."

We werden vrienden. Meer dan dat zelfs: ik werd zijn vaste eerste piloot. Als ik in de buurt ben, mag niemand anders zijn stoel besturen. "Nee, Sylvano weet hoe het moet", zegt hij meestal tegen al te behulpzame vreemde handen. In het begin was dit een harde leerschool. Francesco is nogal streng. Hij bestraft iedere verkeerde manoeuvre met rauwe kreten en geeft je ter plekke een standje. Ik moest leren hoe je een hobbel of een drempel zachtjes neemt. Hoe je zijn stoel moet draaien en trekken in plaats van duwen. Ik haal soms ook de rolstoel uit zijn aangepaste Mercedes. Francesco is lang, of moet ik zeggen was lang, voor een Italiaan. En ondanks dat zijn benen nog amper vlees op de botten hebben, weegt hij een goede tachtig kilo. Maar op een avond, bij een diner met vrienden, durfde ik hem eindelijk te vragen hoe hij in die stoel was terechtgekomen.

Mijn vrees was niet gegrond. Francesco vertelt graag over het moment waarop zijn leven, 20 jaar geleden, kantelde. Omdat, zegt hij, het te belachelijk voor woorden is. Omdat het geen glorieus of spectaculair ongeluk betreft. Omdat het zelfs zo stom is dat je er om zou moeten lachen.

Hij noemt het l'incidente. Een onverwachte pirouette in de sneeuw. De ski's die de lucht invliegen en de pijn in de onderrug. En dan: nooit meer rechtop kunnen staan. Hoe een banaal tijdverdrijf dat door miljoenen mensen probleemloos wordt beoefend, je lot definitief kan bezegelen. Dat is wat Francesco nog het meest dwars zit. Een paar momenten overbodig glijplezier en vervolgens de stilstand voor het leven. Anderen noemen dit het lot. Francesco spreekt liever van 'idioterie'. Vanzelfsprekend dacht ik hieraan toen prins Friso door zijn eigen lot werd getroffen. Alsof het erger is wanneer het gebeurt in je vrije tijd. Een overbodig tijdverdrijf dat je net zo goed met een boek op de bank had kunnen bezweren. De stommiteit van een handvol seconden die je beter anders had kunnen beleven.

Ik heb nooit geskied, voel niets voor paardrijden en wantrouw schaatsen (beterschap Nelleke!). Maar soms, als ik op de gevaarlijke Italiaanse wegen op mijn racefiets zoef, hoor ik die enorme vrachtauto's vol marmer die je met gegrom van achteren naderen. Heel even verlang ik naar een boek in een rustige hoek van de woonkamer. Dan grijp ik mijn stuur nog vaster en probeer aan niets te denken.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden