Tijdrijder leeft van berg tot berg in slotrit

GULPEN - Met de vermelding 'modelwinnaar' zal het portret van Jelle Nijdam worden ingelijst en een prominente plaats in de werkkamer van Hein Verbruggen krijgen. De voorzitter van de internationale wielrenunie is enkele jaren geleden de strijd aangegaan tegen de doping en de combines. Het wielrennen moest de 'drugs scene' de rug toekeren en weer een zuivere, individuele sport worden.

JOHAN WOLDENDORP

Wat het laatste betreft, een mooiere triomfator in de Ronde van Nederland dan Nijdam kon de UCI-voorman zich niet wensen. De tijdrijder werd op de voor hem moeilijke slotdag door al zijn ploeggenoten in de steek gelaten. Een voor een stapten ze af; zelfs Frans Maassen die het Kampioenschap vanZurich liet lopen om Nijdam van dienst te kunnen zijn. Of om zelf toe te slaan, als zijn collega er - niet voor het eerst - in het heuvelland onderdoor zou gaan. Zowel in '88 als in '89 moest Nijdam de oranje leiderstrui in de slotrit inleveren (drie jaar geleden scheelde het overigens maar een seconde), terwijl hij zich vorig jaar opofferde voor Maassen. Als enige, want de rest van de ploeg hield het toen na de eerste doorkomst in Gulpen ook al voor gezien.

Twee jaar geleden, toen Nijdam eveneens van de proloog tot en met de epiloog in het oranje reed, kon hij rekenen op de steun van Eric Vanderaerden en de ploeg Legeay. Ploegleider Raas had de Belg nu voor straf naar kermiskoersen gestuurd, maar de knechten van LeMond leken zaterdag wederom niet ongenegen om de eenzame fietser, daar waar nodig, te helpen. Ogenschijnlijk had Nijdam het hele peloton in de slag genomen. Ook al lag het tempo hoog, in theorie had de ridder van het vlakke land een prachtige speelbal van zijn concurrenten moeten worden.

Nijdam laat de laatste jaren zelfs het wereldkampioenschap lopen, omdat hij de door de natuur opgeworpen hindernissen onneembaar acht. Angstzweetdruppels parelend, leefde hij zaterdag van berg tot berg. "Ik zat onderweg echt te rekenen. Zo in de trant van: als ik er op die en die berg nog bijzit, zullen ze me niet zo eenvoudig meer losrijden. De Camerigerberg was in dat opzicht cruciaal. Ik heb de afdaling (twaalf procent - red) heel voorzichtig gereden om niet te vallen of een lekke band te krijgen. Toen ik die missie had volbracht, wist ik dat me op de laatste beklimming van de Gulperberg niets kon meer gebeuren. Want dan zouden ze me een minuut los moeten rijden. Al met al heb ik natuurlijk geluk gehad. Het geluk dat het tempo constant hoog lag, waardoor ik altijd een beetje achter de groep kon rijden. En het geluk dat er niet echt tegen elkaar werd gereden."

Luttele tellen achter de Franse ritwinnaar Gerard Rue liet de dolgelukkige Nijdam zich op de rijksweg in Gulpen 'uitbollen'. In een week voerde hij een geslaagde hersteloperatie van een tot mislukken gedoemd seizoen uit en rekende zich en passant naar de hogere echalons van het FICP-klassement; de EOEindex van de professionele wielrenner. De profronde leverde hem 180 punten op, terwijl hij er slechts twaalf van zijn softour van vorig jaar (zestig procent van twintig punten) verloor. Hij pakte derhalve meer punten dan Jekimow gisteren in de wereldbekerwedstrijd in Zurich en heeft er nu zo'n 800 bij elkaar gesprokkeld. "Niet slecht voor een klassiekerrenner," sprak hij na afloop voldaan. Dat zijn co-equipiers hem met vuur lieten spelen, nam hij maar voor lief. "Maassen had een hele slechte dag. En de rest van de ploeg heeft de hele week zijn best gedaan voor me. Ik kan er moeilijk iets verkeerds over zeggen."

Zo liepen er eigenlijk alleen maar tevreden mensen rond in Gulpen. Nijdam, die in het bijzijn van rondedirecteur Wim Breukink wel genegen was om te verklappen dat de profronde van Nederland na de Tour, de Giro en de Vuelta de mooiste etappewedstrijd is om te winnen. En Breukink senior, die zich zaterdag kort na het vertrek overigens wel opwond over het feit, dat het peloton in Ittervoort beleefd stopte om Maassen in de gelegenheid te stellen zijn vrouw te zoenen. Maar zijn dag werd weer goed, toen de Duitse juryvoorzitter Koch ongevraagd, maar omstandig de goede organisatie en het sportieve verloop van de wedstrijd prees. "Dat incident? Ach, dat hoort erbij."

Koch, beloofde hij althans, zal zich de komende week tijdens het UCIcongres in Valencia ook opwerpen als belangenbehartiger van de nationale profronde. Boven de enige etappewedstrijd op Nederlandse bodem hangt altijd nog de doem van de reductie van een wedstrijddag tot vijf. Met zes koersdagen is het land, op de wereldkaart toch niet meer dan een vingerafdruk, al te groot om zonder verplaatsingen te doorkruisen. Of de renners daar problemen mee hadden? "Geen enkele," sprak Nijdam plechtig op de afsluitende persconferentie. "Ik maak in de Tour wel anders mee."

Prestige

"De ronde van Nederland heeft zijn bestaansrecht bewezen," haakte Breukink er onmiddellijk op in. "De profronde was zeer geslaagd, het was een goede wedstrijd met een goede winnaar. Je merkt aan alle kanten dat het prestige stijgt. Dat uit zich in de publieke belangstelling, de grote aandacht van de schrijvende media en de televisie, de professionele organisatie en het feit dat we meer verzoeken van ploegen krijgen om deel te nemen dan we kunnen verwerken. De enige etappekoers in Nederland heeft recht op zes dagen, vinden we. We kunnen wel flauw doen door twee driedaagses achter elkaar te organiseren - dat mag namelijk wel - maar zo zitten we niet in elkaar. Als de bescherming van de wereldbekerwedstrijden de enige reden is om de duur van de profronde met een dag te bekorten, weet ik wel een praktische oplossing. Laten de ploegleiders maar renners sturen, die ze niet opstellen in de Wincanton Classic en het Kampioenschap van Zurich."

De expansiedrift van het pro deo werkende stichtingsbestuur kent geen grenzen. Breukink overweegt het deelnemersveld in '93 met twee ploegen uit te breiden tot zestien. Een saillante uitspraak, nu er een exodus van sponsors op gang is gekomen. Ook al doet de som van alle geruchten geloven dat er volgend jaar juist een overschot aan ploegen moet zijn. "Als er in Nederland drie formaties wegvallen, is dat jammer," zegt Breukink, "maar de profronde wordt niet bedreigd door het verdwijnen van ploegen." En hij wijst minzaam op de luide toejuichingen die Greg LeMond ten deel vielen. Dat renners van zijn kaliber, ook al is het louter ter voorbereiding op het wereldkampioenschap, sinds jaar en dag op werkvakantie naar Nederland komen, past eigenlijk wel zo goed in het streven naar 'wereldwijde' erkenning van de profronde.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden