Tijdgeest prachtig gevangen met kitsch en overacting

’Interest’ van Rob de Graaf o.r.v. Willibrord Keesen door Keesen & Co; tournee t/m 31-1-2010; inl.: www.keesen-co.nl

’Geld? Wat bedoel je dáár nu weer mee?!” Zo’n zinnetje alleen al is voldoende om een hele wereld op te roepen. Je proeft er de verbazing in van mensen die domweg te veel hebben om zich daar druk over te maken en niet in de gaten hebben dat hun hele leven er intussen door bepaald wordt. Is het niet door toedoen van henzelf, dan wel door hun omgeving.

Voor rijke weduwe Elzeline is het volstrekt normaal om voor een weekendreünietje met haar volwassen kinderen een luxechalet in de Zwitserse Alpen te huren. En als één supermarktkar waarschijnlijk meer dan voldoende is, dan laad je er toch maar liever drie vol om echt zeker te zijn dat niemand iets tekort komt? Alles voor een harmonieuze sfeer.

Ook voor verwende dochter Tzara en cynische zoon Diederik is geld geen item. Er zijn wel betere onderwerpen om meteen over te ruziën. Milieu bijvoorbeeld. Of maatschappelijke betrokkenheid. Of kunst.

Tzara beweegt zich in de marge van de danskunst en heeft dus recht op een eigen studio. Vindt zij. Voor het gevonden droompand –met bovendien een ateliermogelijkheid voor vriendin Alix, die sculpturen van wol maakt– heeft zij alleen een hypotheekgarantie nodig van haar moeder. Hoe jammer dat deze nou net haar hele vermogen in een ambitieus bedrijfje met haar nieuwe vriend Boy aan het stoppen is.

Het onderlinge wantrouwen wordt intussen aardig gevoed door onderkoeld sarcastische sneren van Diederik. De harmonie uit ouderwetse boeken, die niemand meer leest, is inderdaad ver te zoeken.

’Interest’ gaat over geld. Of over verstoorde relaties? Maar toch door dat rottige geld? Zonder één enkele keer naar de financiële crisis te verwijzen, heeft schrijver Rob de Graaf die (met deze familie als metafoor) tot thema weten te verheffen. Niet toevallig speelt het stuk zich af in Zwitserland, zijn welvaart en kapitaalkracht de stuwende motoren, hebzucht en eigenbelang de katalysators die naar een onafwendbare crisis leiden.

Dat Elzelines kapitaal dreigt te worden geïnvesteerd in een virtueel antiekbedrijfje is een van die grapjes die De Graaf zich veroorlooft om de schijnwereld van Het Geld te ironiseren. Diezelfde kitsch heeft ontwerper Paul Schimmel doorgetrokken in het decor met boomstammeubilair en koebel-, jodel- en waldhoornprojecties als scènewisselingen.

Monique Kuijpers als Elzeline doet daar nog een schepje bovenop met een razendsnel schakelende vorm van overacting. Naar adem happend moet je uiteindelijk wel beseffen, dat Elzeline met al haar aanstelleritis en sentiment wellicht de enige is met gevoel als drijfveer. Ze krijgt goed tegenspel, maar Kuijpers geeft ’Interest’ de bij wijlen hilarische glans om te laten doordringen hoe haarscherp De Graaf een over the top duikelende tijdgeest weet te vangen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden