Tijd nemen voor een pakkende naam

null Beeld

Na het weekend was ik kinderlijk opgetogen me weer in de semi-internationale kringen van mijn studie te mogen begeven. Gedreven door zowel fascinatie als afschuw had ik een onzinnig groot deel van mijn weekend zoekende naar het laatste nieuws over het kabinet doorgebracht. Nu was het voorlopig even klaar: mijn buitenlandse medestudenten waren vast nog niet op de hoogte, of totaal niet onder de indruk, van de val van het zoveelste Nederlandse kabinet. Daarbij lijkt in situaties als deze een soort onuitgesproken afspraak te gelden tussen Nederlandse medestudenten, het heikele onderwerp ook onderling vooral niet ter sprake te brengen - er was dus niets om me zorgen over te maken.

Helaas bleek ik te optimistisch gedacht te hebben. Zodra ik mijn onderwijsgroepje vol goede moed begroette, werd mij vrolijk gevraagd hoe ik de ontwikkelingen van het weekend had ervaren. Studiegenoten zagen blijkbaar hun kans schoon, me nu in één klap goed terug te pakken voor al dat stereotypisch westerse betwetersgedrag dat ik eerder in discussies over democratie bewust en onbewust vertoonde. Of ik het even aan ze uit kon leggen: Hoe hadden we het nu voor elkaar gekregen, deze regering te laten vallen? Nederland had toch al helemaal geen coalitie (of nu ja, geen echte, zo werd vluchtig toegevoegd)? En klopte het, dat dit al de derde val op rij was?

Voor ik het wist, had ik die laatste bewering al verbeterd. Volgens mijn optelsommetje was dit toch zeker het vijfde, misschien zelfs zesde kabinet op rij, dat vroegtijdig het leven had gelaten. Vol ontzag werd dit weetje ontvangen. Nog even vroeg ik me al hakkelend af hoe ik in hemelsnaam het fenomeen "gedoogregering" in begrijpelijk Engels zou verwoorden, maar die onmogelijke taak werd me bespaard. Met enig ongeduld volgden nieuwe vragen. Na vijf van die falende regeringen, zouden we ons lesje vast hebben geleerd. Wat zou nu de volgende stap zijn? Grondwetswijzigingen? Een systeemhervorming? Terwijl ik mijn keuze voor een politiek georiënteerde studie intern vervloekte, werd behulpzaam een relevant grondwetsartikel opgezocht. Tal van andere landen werden aangehaald, allen naar verluid met betere systemen dan het onze.

Verbouwereerd deelde ik de Nederlandse plannen mee: er zouden gewoon nieuwe verkiezingen komen, volgens het oude model. We weten alleen nog even niet wanneer, want we moeten met veel dingen rekening houden, zo vervolgde ik. De zomervakantie staat immers voor de deur, en we kunnen natuurlijk niet verwachten dat iedereen de kampeertripjes een maandje uitstelt omwille van een verkiezingsdag. Bovendien moeten nieuwe partijen wel tijd hebben om een pakkende naam te verzinnen voor hun deelname. Anders krijgen zij geen eerlijke kans.

Met die onhandige uitleg had ik het laatste greintje geloofwaardigheid van de Nederlandse staat binnen mijn onderwijsgroep om zeep geholpen, zo leek het - met als enige positieve effect, dat de meesten spontaan hun pogingen staakten de gebeurtenissen van afgelopen weekend te begrijpen. Met een snelle rolling van de ogen, en een grinnikende hoofdschudding, werd weer overgegaan tot de orde van de dag. Sommige dingen kun je maar beter niet pogen te bevatten.
Enkel de aanstichter van alle ellende wierp me nog een stoutmoedige grijns toe. Hij wenste me alvast een geweldig ontspannen zomervakantie toe, en keek uit naar de exotisch genaamde partijen, die de volgende regering naar zijn hoop in haar midden zal verwelkomen - alvorens traditiegetrouw met een noodgang op een demissionaire status af te stevenen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden