Tienduizend kilometer met broeierig plastic op je hoofd?

In fietsbladen wil je lezen hoe leuk fietsen is, en hoe het nog leuker kan worden door mooie spulletjes of verrassende bestemmingen. De Wereldfietser (Postbus 94005, 1090 GA Amsterdam) gooit het in het zomernummer over een heel andere boeg: wie fietst kan een ongeluk krijgen, wie ver fietst kan vervelende ziektes oplopen. Tien pagina's lang wordt het monster nu eens recht in zijn gezicht gekeken, door mensen die het meemaakten.

Ontroerend is het uur-tot-uur verslag van Nannike Buvelot, die met Geert Obdeijn een gesponsorde fietstocht maakte van Nederland naar Nepal. Na tienduizendachthonderdentien kilometer fietsen raakt op 160 kilometer van het einddoel, op een stille weg in Nepal, een vrachtauto Geerts fietstas. Half buiten bewustzijn wordt hij naar een streekziekenhuis vervoerd, vandaar naar Kathmandu. De eerste dagen is nog niet eens duidelijk wat hem mankeert, alleen dat het niet best met hem gaat. Een fietsmaatje is dan hard nodig om rekeningen te betalen, eten te kopen en de muskieten weg te houden. Pas later blijkt: oedeem in het hoofd, lichte schedelfractuur, verschoven ruggewervel. De prognose: volledig herstel, maar dat kan twee jaar duren.

Een pagina verder komt de verongelukte fietser zelf aan het woord, als een van de acht fietsers die hun mening geven over de fietshelm. Hij zou er zelf nog steeds geen gebruiken. Of misschien op drukke wegen in Pakistan en India, maar niet op een rustige weg in Nepal.

Fietser/schrijver Frank van Rijn, net een boek over zijn tocht door Australië geschreven, is nog categorischer: “Ik ben naar Australië gekomen om het land te zien en om er op een beetje prettige manier doorheen te fietsen en niet om ruim 10 000 kilometer lang een wiebelig, broeierig stuk plastic op mijn hoofd te hebben met een irriterend bandje om mijn kin. Bovendien doe ik er geen mens kwaad mee dat ik zonder helm rijd.”

Importeur van fietshelmen Jeroen van der Meije denkt daar uiteraard anders over, en heeft een vriend, Mark Landsaat, om dat kracht bij te zetten: “De helm die ik droeg was door de klap doormidden gebroken; het middenframe was bovendien voor een groot deel weggeschuurd toen ik over het asfalt doorgleed. Volgens de dokter heeft het dragen van de helm mij behoed voor een schedelbasisfractuur.”

Tot een mening komt het blad van de wereldfietsers niet. De Vogelvrije Fietser van de ENFB in het overigens opvallend luchtige en vrolijke juli/augustusnummer wél (Postbus 2828, 3500 GV Utrecht). Beleidsmedewerker Paul van Weenen maakt korte metten met pogingen van de stichting Consument en Veiligheid om op enkele basisscholen de fietshelm populair te maken. Dat mislukte, en volgens de ENFB zal het ook nooit lukken. Dat de stichting nu voor een verplichting ijvert (voor kinderen onder de 15 jaar) keurt Van Weenen af. In Australië daalde door zo'n verplichting het aantal fietsers enorm, terwijl onder de overgebleven het aantal hoofdletsels licht daalde. Maar dat gebeurde onder de voetgangers ook: de Australische automobilisten waren, door andere verkeersmaatregelen, gewoon iets netter gaan rijden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden