Thurston Moore mist de romantiek

Zijn scheiding met Kim Gordon betekende het definitieve einde van Sonic Youth. Op 'The Best Day' klinkt het verlangen van Thurston Moore naar die ongecompliceerde tijd.

Het is misschien ook niet de allersterkste openingsvraag. Waarom zijn nieuwste cd zo naar zijn oude band Sonic Youth klinkt. "Dat is nu eenmaal mijn geluid", riposteert de slungelige gitarist en zanger stug.

Toch valt het op, na solowerk waarin Thurston Moore zoete akoestische gitaarliedjes afwisselde met experimentele improvisatie waar weinig touw aan vast te knopen viel. Ja, de 56-jarige Amerikaan, die helemaal niet zo stug blijkt te zijn maar veel en graag praat, geeft daarin de interviewer toch gelijk. Op zijn nieuwe plaat 'The Best Day' is inderdaad sprake van een zekere nostalgie, misschien onbewust dus ook naar dat ongepolijste gitaargeluid van het legendarische Sonic Youth. "Bovendien drumt Steve Shelley, dus daar heb je eigenlijk al half Sonic Youth."

Met een kleine beetje My Bloody Valentine erbij: uit die band komt Debbie Googe, die de baspartijen verzorgt. Gitarist James Sedwards is minder bekend. Moore zag hem eens spelen, om de hoek in zijn Londense wijk waar hij sinds een paar jaar woont. "We begonnen samen te jammen, zonder plan, allemaal instrumentale dingen. Toen nodigde Steve Shelley ons uit als voorprogramma van zijn band. Hij zei wel te willen drummen als we eens nummers gingen opnemen."

Met zijn gitaargeluid mag Moore dan onbewust refereren aan de gloriedagen van zijn oude band, bij het schrijven van de nummers greep hij wel degelijk terug op Sonic Youth, de gruizige wegbereiders van de grungegolf uit de jaren negentig. "Ik hou ervan om met de structuur van een liedje te spelen. Dat was eigenlijk het hele experimentele aan Sonic Youth. Al dat andere gedoe, zoals een gekke gitaarstemming of het proppen van een drumstok of bierflesje onder de snaren: dat is heel makkelijk. Iedereen kan op die manier zijn gitaar zo explosief laten klinken."

"Dat was allemaal hartstikke leuk hoor, om zo de taal van je gitaar uit te breiden, maar niet per se experimenteel. Voor mij was het experimentele van Sonic Youth dat we bezig waren met wat een liedje kan zijn. Hoe refreinen en coupletten zich tot elkaar verhouden. Dat hoor je op dit album terug. Neem het tweede nummer van de cd, het elf minuten durende 'For-ever More', dat in een mediterend ritme doordreunt op één akkoord. Die monodynamische kwaliteit geeft het een bepaalde melancholieke emotie."

Hij wilde met deze cd iets rond één thema doen. "Geen smeltkroes van uiteenlopende dingen, en ik wilde niet iets agressiefs maken. Het moest persoonlijker, en mocht best melancholisch klinken. Daarbij is het volgens mij hard nodig eens iets met geluk te doen, in de wereld van vandaag: vandaar de titel.

"In mijn moeders huis vond ik oude foto's, uit de jaren veertig. De albumhoes is één van die foto's, mijn moeder als jonge vrouw die haar hondje vasthoudt. Ze kijkt de camera in, naar mijn vader. Ze hebben elkaar net ontmoet, ze worden verliefd op elkaar. Je ziet dat gevoel van overgave, van geluk, dat er niks anders in de wereld uitmaakt buiten dat moment."

undefined

Heimwee

En het melancholische zit hem volgens Moore in die heimwee naar zo'n ongecompliceerde tijd. "We zitten hier op een zonnig terras, net naast een school, en daar rennen de hele dag kinderen rond. Vol energie. Vrij. Blij. Verre van zorgen of angst. Iedereen wil toch wel terug naar die tijd waarin de toekomst nog niet bedreigend is?" Thurston Moore moet er mismoedig van glimlachen. "Tot je op een plek komt waar verantwoordelijkheden je leven gaan bepalen."

Zoiets als een huwelijk, bijvoorbeeld. Dat van Moore met Kim Gordon hield 27 jaar stand. Met zijn wederhelft vormde hij het gezicht van Sonic Youth. De scheiding van één van 's werelds grootste rockhuwelijken betekende in 2011 het definitieve einde van de band. Moore verliet zijn vrouw voor een jongere Britse, en verhuisde ervoor naar Londen. Sonic Youth, Kim Gordon, en zijn geliefde New York, waar hij in 1977 uit verlangen naar de kunst heen verhuisde, liet hij achter zich.

"Ik volgde mijn hart." Tja. Zo rond je vijftigste kunnen er nog een heleboel dingen in je leven veranderen, zegt hij. "Ik wilde ook wel weg uit New York. De muziekscene is compleet veranderd. Manhattan is bestraat met goud. Je kunt daar niet meer wonen als artiest. Ik denk ook niet dat het voor een artiest nog steeds noodzakelijk is om in een stad te wonen, om je werk verspreid te krijgen. Tegenwoordig is er het internet. Dat is mooi, zo hebben muzikanten meer gelijke kansen - maar het heeft wel veel romantiek uit het artiestenbestaan genomen."

Maar ach, die romantiek is sowieso verdwenen, bromt hij. "Popsterren zijn inmiddels gedisneyficeerde entertainers geworden zoals Lady Gaga en Miley Cyrus, die meer met expositie bezig zijn dan met muziek zelf. Wij hadden geen ambitie om een groot publiek te bereiken. Mainstream kwam alleen naar ons toe, na het succes van Nirvana. Maar dat werd gedreven door een jongerencultuur, in plaats van andersom."

Rijk werd hij er niet van, Thurston Moore moet gewoon werken voor z'n geld. "Ik verdien net genoeg om een kleine flat in Londen te kunnen betalen. In tegenstelling tot wat iedereen denkt, heeft Sonic Youth nooit zo goed verkocht. Ik realiseer me het belang van de band als culturele referentie. Maar we hebben geen gouden platen. We zijn nog altijd gemarginaliseerd."

Thurston Moore

'The Best Day'

(Matador/Beggars)

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden