Thuiszitten, solliciteren: deprimerend en vooral heel saai

Jari Kääpä is een van de 2000 uitverkoren Finnen: hij ontvangt de komende twee jaar een basisinkomen

Toen Jari Kääpä (34, Jyväskylä) thuiskwam na Kerst te hebben gevierd met zijn moeder, vond hij de brief dat hij mag meedoen. Het was weleens door zijn hoofd geschoten: het zou toch grappig zijn als ik werd geselecteerd voor de proef. Maar als reële optie had Kääpä het nooit beschouwd.


"Ik was opgewonden, maar ook nerveus. Ik had namelijk geen idee hoe het werkte en de brief gaf weinig uitsluitsel. Hoe lang zou de proef duren, zou ik nog wel recht hebben op mijn huursubsidie. De meeste antwoorden kwamen via het nieuws: blijkbaar krijg ik dit basisloon twee jaar. Een paar dagen geleden stond mijn huursubsidie gewoon op mijn rekening, dus het lijkt allemaal goed uit te pakken.


"Sinds ik anderhalf jaar geleden mijn bedrijfskundestudie heb afgerond, zit ik werkloos thuis. Ik solliciteer elke week. Tot nu toe heb ik tussen de 150 en 200 sollicitaties verzonden, één keer ben ik uitgenodigd op gesprek. De situatie hier in het binnenland is slecht. Als ik achter een sollicitatiebrief aan bel, is er een manager die me vertelt: we hebben 800 sollicitanten, dus ga er maar niet vanuit dat je iets hoort.


"Dit basisloon verandert alles. Ik krijg maar 32 euro meer dan hiervoor, maar ik ben niet meer elke maand uren kwijt met het invullen van bijstandsformulieren en ik hoef ook niet langer bang te zijn mijn uitkering te verliezen. Ik leg de lat voor werk nu lager: misschien kan ik twee dagen achter de kassa gaan zitten. In het winkelcentrum kwam ik net ook een vacature tegen voor belbundelverkoper. Daar ga ik zo maar op reageren.


"Soms is het deprimerend, maar het is vooral heel saai: het thuiszitten, het solliciteren, de eindeloze formulieren. Ik zit vaak achter de computer, kijk tv, of spreek af met mijn vrienden, die allemaal ook werkloos zijn. Gelukkig ben ik nog niet zo verveeld als sommigen van hen.


"Ik denk niet dat mijn uitgavenpatroon nu erg verandert. Het gaat altijd hetzelfde: aan het begin van de maand ga ik een avond uit eten en naar de film, en vervolgens moet ik de rest van de maand heel zuinig zijn. Misschien lukt het me om wat te sparen, zodat ik mijn vrienden in Duitsland eens kan opzoeken.


"In een vakantie mocht ik een keer invallen in de bibliotheek. Het liefst zou ik dat weer doen. Ik stond bezoekers te woord en zette boeken terug in de rekken. Het was heel rustgevend, ik hou ervan op mijn eigen tempo te kunnen werken. Maar ook voor een bibliotheekbaan maak ik eigenlijk geen kans. Je hoeft niks te weten over literatuur, maar je moet wel een speciale training hebben afgerond, en die bieden ze hier niet aan."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden