Review

Thriller in Transsiberië

Regie: Brad Anderson. Met Emily Mortimer, Woody Harrelson, Eduardo Noriega, Kate Mara. In 4 filmtheaters.

Hoe vaak zie je Wladiwostok in films? Vanaf de opening van ’Transsiberian’, waarin we in die verre havenstad een lijk verstijfd door de vrieskou rechtop zien zitten, is duidelijk dat deze film ons naar locaties zal voeren die voor een filmkijker onontgonnen aanvoelen. In Peking begint de transsiberische treinreis van Roy (Woody Harrelson) en Jessie (Emily Mortimer), Amerikanen die zendelingenwerk hebben verricht en nu op een avontuurlijke manier weer westwaarts gaan. Er rommelt iets in hun huwelijk, al weet je niet precies wat.

Roy is een praatgrage goedzak, maar Jessie met haar onafscheidelijke camera lijkt niet op haar gemak in haar eigen leven. Wanneer zij gezelschap krijgen van Carlos (Eduardo Noriega) en Abby (Kate Mara) wordt de sfeer nog onrustiger. Abby zegt niet veel, maar Carlos is een vlotte wereldreiziger met veel tatoeages en een geweldige glimlach. Je vertrouwt hem niet, maar wat is dat toch?

Ondertussen dendert de Transsiberië Express door onverbiddelijk besneeuwde, bijna luguber lege landschappen. Als je de waarheid over Rusland wilt weten, vertellen de Russische medepassagiers duister grijnzend, dan moet je hier gaan graven: dichters, priesters, intellectuelen en andere gedeporteerden liggen onder deze van alles verlaten sneeuwvlaktes.

Als kijker voel je aan alles dat het fout gaat. En ja hoor: wanneer Roy in Irkoetsk de trein mist, begint het gedonder. Schrijver-regisseur Brad Anderson zorgt dan voor zo’n formidabele, totaal onverwachte wending dat je van schrik even van je stoel stuitert en de rest van de film nodig hebt om ervan bij te komen.

Anderson, die van zijn vorige film, ’The Machinist’, een grandioos stijlvast, verrukkelijk raadselachtig hersenspelletje maakte, weet ook met deze Hitchcockiaanse thriller zijn publiek in prettig ernstige verwarring te brengen: als een in Siberië verdwaalde reiziger klamp je je als toeschouwer aan steeds verschillende personages even vast, in de hoop erachter te komen wie wat van plan is en wie je kunt vertrouwen.

Wat te denken van de zeer beheerste Russische rechercheur Grinko (Ben Kingsley in een leuke bijrol) die de moord van het begin af aan onderzoekt en in de trein naar drugskoeriers speurt?

Wel jammer dat Anderson in de laatste akte alsnog voor wat plat gooi-, smijt- en martelwerk kiest om het verhaal naar een finale te brengen. Tegelijkertijd kunnen we vaststellen dat Anderson na luchtiger werk (’Next Stop Wonderland’, ’Happy Accidents’) zijn genre lijkt te hebben gevonden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden