theater

HAARLEM - Schooljongens waren we. Dat is, kort samengevat, de teneur van het gezamenlijke toneelproject van De Gebroeders Flint uit Amsterdam en Het Volk uit Haarlem: 'Een avond met Wiebe, Sietze, Wietze, Siebe, Tjibbe en Janke'. Het is een directe voortzetting van de vruchtbare samenwerking van de twee groepen uit 1994, toen ze met een zeer verdiend succes 'Jongens waren we' maakten naar de schrijver Nescio.

HANS ORANJE

Dit keer haalden ze de tekst van hun voorstelling niet uit een schrijver die hun na aan het hart ligt, zoals Flint al jaren lang doet met zijn winterproducties, maar uit henzelf. Vijf mannen, door vaste kostuumontwerpster Maria van der Woude liefdevol aangekleed in vijf identieke, bruin-geel gestreepte badjassen, op zoek naar wijsheid. Die proberen ze te vinden in de lessen van een door het leven gerijpte vrouw, Janke.

In de tekst, in het verhaal (voor zover je van een verhaal kunt spreken) is duidelijk de inbreng hoorbaar van Het Volk, de broers Wigbolt en Joep Kruijver en Bert Bunschoten. Onhandig haantjesgedrag, onvervulde verlangens en onbeheersbare snikjes verwijzen naar de trilogie over Het Mannelijk Onvermogen dat ze jaren geleden op hun snijtafel hadden liggen. Ook de ambiance is typisch Des Volks: het klaslokaal, waarin de strenge juf haar jongens niet zozeer leert de geluiden van de vogels te onderscheiden, maar hun stevig inpepert dat de vrouw en in het bijzonder haar lichaam voor de andere sekse een angstigmakend en ten diepste onbereikbaar wezen zal blijven. Ze doet dit vooral met eenvoudige hulpmiddelen als een elektrische puntenslijpster. De toeschouwer die verwacht dat hier, als in Plato's 'Gastmaal', een oude vrouw de mannen leert dat erotiek de weg omhoog is naar de kennis van het ware schone, en zo naar die van Waarheid en Goedheid, komt niet helemaal aan zijn trekken.

In het spel, in de verwarring tussen werkelijkheid en fictie herkennen we de voortreffelijke mimische kwaliteiten van Flint. Dat gebeurt al direct in de proloog, een zwoele paradijsscène met Stef van den Eijnden als Adam en Fran Waller Zeper als Eva in Tiroler kleertjes op een fiets uit de jaren dertig. Felix Strategier als Sietze is duidelijk de leider van het gevoelsgestoorde mannenkoor, die struikelend de kusscène van deze avond tot een goed einde brengt. De voorstelling roept herhaaldelijk 'The singing detective' van Dennis Potter in het geheugen met een schitterend 'hunkeren met wolvengehuil' of het balsen van de juf met Wiebe of Wietze, dat weet ik niet meer. De belichting van Kees van de Lagemaat en David Linssen versterkt dat effect volmaakt.

De altijd zo feestelijke nieuwjaarspremière in de Haarlemse Toneelschuur betekende het begin van een lange tournee door het hele land. Het is duidelijk dat regisseur Aike Dirkzwager het tempo nog hier en daar moet opvoeren; de structuur is af en toe te brokkelig. Maar 'Een avond met ...' is er gegarandeerd weer een van veel weemoed en verlangen.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden