theater

'De zee van twijfel' in Munitiedepot, Gesterweg 14 te Den Oever t/m 15 juli; reserveren en informatie (o.a. i.v.m. carpool-mogelijkh.): 075-310231.

HANNY ALKEMA

Mogelijk speelt de locatie daarbij een rol. Want het is even wennen. Door omstandigheden kon de oorspronkelijk verkozen plek, op de visafslag in het Wieringse Den Oever, niet bespeeld worden en moest naar elders worden uitgeweken. Een zolder onder een rieten dak is dan niet de meest voor de hand liggende combinatie met een voorstelling over zee en visserij.

Het aardige is dat die 'vreemde' ambiance na verloop van tijd een eigen kleur geeft aan de voorstelling, waarin niet alleen de poëzie van de liefde, maar ook van de angst voor de zee zingt. Van bovenaf roepen in het trapgat krijgt, grappig genoeg, de galmende klank die aan open lucht en stalen bootwanden doet denken.

Lotgevallen

Wanneer een van de spelers op een plezierig soort sinterklaasrijm vertelt over de lotgevallen van Janus, die het zeeleven gedag zegde en zijn dertiende dichterlijke ambacht op een velletje wit papier ziet verongelukken - na het zwoegen op het woord gaat hij toch maar weer aan boord - wordt de toon aardig gezet. Vervolgens is er voortdurend sprake van die wisselwerking, tussen passie van de visser voor wie de golven van de zee de mooiste vrouwenborsten zijn en de zeeziek kotsende angst van de onwillige visserszoon in de trant van Heijermans.

Inspiratiebron voor de voorstelling was het dichtwerk van de plaatselijke visser Jeroen Zijlstra, die samen met broer Mark meespeelt. Zijn Janus-verhaal is, naar verluidt, een autobiografische verdichting. De jonge regisseur Peter Paul Muller kwam hem vorig jaar tijdens een eerder projekt daar op het spoor.

Muller heeft Zijlstra's poëzie en persoon mooi ingelijfd. Diens poëtische lef en persoonlijke dwarsheid vormen een koppel met de stroef-goedmoedige aanwezigheid van broer Mark, terwijl monologen van de acteurs Hein van der Heijden en Ids van der Krieke tussendoor die broederlijke tegenstelling meer contouren geven.

De voorstelling is heel sober gehouden. Terecht, dunkt me. Teveel gedoe zou de simpele (rijm)vorm tot clichékitsch hebben vermalen. Nu krijgen de geestig op muziek gezette havenuitjes als 'hojo, hojo, naar de hoeren voor het wippersfeest' en het visserslatijn ('soms had dat grote schip zoveel wind nodig dat het op de rest van de wereld niet waaide') het verdiende amusante effect.

Het mooiste nummer vond ik het verhaal van de visser, die zijn trouw wachtende vrouw met het noorderlicht vergelijkt en intussen almaar denkt: 'gooi los die trossen', en: 'vis kom tot mij'. Het werd door Ids van der Krieke prachtig tussen stoer en kwetsbaar zwevend verteld.

De gedichten van Jeroen Zijlstra werden op muziek gezet door onder anderen Henk Cornelissen en Onno Krijn; live gezongen, klonken ze niet helemaal zuiver. 'De zee van twijfel' heeft de charme van een amateurvoorstelling, ietsje meer aantrekkelijk gemaakt door een professionele coaching, al had ik graag duidelijker de persoonlijke aanpak van regisseur Muller willen zien.

In dit projekt heeft hij zich meer praktisch (hoe los ik het locatieprobleem op) dan artistiek onderscheiden. En naar dat laatste aspect blijf ik toch altijd het nieuwsgierigst.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden