theater

Te zien: 16, 17, 20-13, 27-30 juni en 1 juli. Reserveren 043-210380. Op de weg tussen Cadier en Keer en Bemelen bij St. Antoniusbank rechtsaf slaan en de bordjes volgen.

Toen Otten tien jaar geleden dramaturg bij Toneelgroep Theater was, maakte hij een Nederlandse bewerking van 'Grieks'. Ik heb er, vanwege mijn recensie, nog een kribbige correspondentie met hem aan overgehouden. Een aantal jaren later maakte hij voor de Haagse regisseur Johan Doesburg een tweede bewerking, die groot succes had. Ik heb die niet gezien, maar kan me bij een Haagse Oedipus wel wat voorstellen, zeker nadat Otten en Doesburg 'Decadence' van dezelfde schrijver twee jaar geleden uitbrachten in een subliem Haags milieu.

Nu heeft Otten voor het Maastrichtse gezelschap Het Vervolg een derde, Limburgse variant gemaakt van 'Grieks'. Oedipus (Eddie) is hier een sappige bronsgroen eikenhouten knaap, die in werkelijkheid (ik vertel de afloop maar vast) afkomstig is uit Amsterdam, maar als tweejarig jongetje bij een uit de hand gelopen carnavalsviering van zijn ouders werd gescheiden en in het Limburgse is opgegroeid. Het stuk zelf vind ik nog steeds een wat krakkemikkig in elkaar zittende, wat lolligheid en ernst betreft niet goed op elkaar afgestemde versie van de Griekse mythe, maar mijn bewondering voor Ottens soepele schrijfkunst is weer met een sprong gestegen.

Stevige schoenen

De voorstelling in de regie van Hans Trentelman is een lokatie-project. De toeschouwer moet er voor naar de mergelgroeve 't Rooth in Margraten, stevige schoenen of laarzen en een warme trui aantrekken. Het toneelbeeld is onovertrefbaar in het Nederlandse landschap. Gezeten op een kleine, overdekte tribune hebben we een fantastisch uitzicht op de hoge wand van het afgegraven gedeelte. Zoals de tekst van 'Grieks' vaak die van Sophocles op zijn kop zet, wordt hier het Griekse theater op zijn kop gezet: in plaats van dat we vanaf een helling neerkijken op een relatief klein speelvlak, kijken we hier vanuit een relatief kleine toeschouwersruimte op naar een indrukwekkende geel-bruine mergelwand, waar, tientallen meters hoger, nog net een koe en een paard zichtbaar zijn, die daar rustig staan te grazen.

Vrijpartij

Het weidse toneel met zijn steil oprijzende riffen van mergel en wijkende vlakten biedt ruimte aan buitenissige scènes als een klassieke vrijpartij op de autobank van een Jaguar tussen Eddie (Geert Jan Romeijn) en zijn moeder (Annelies van der Bie), een pruttelende brommertocht van Eddie's Limburgse pa (Hans van Lepsig) en ma (Mieneke Bakker), een hangbrug vanwaar de Sfinx (Anita Donk) door Eddie wordt uitgeschakeld. In het raadsel van de Sfinx is de oplossing 'de mens' overigens fout: het moet 'de man' zijn, want het derde been dat 's avonds op de proppen komt, is niet des grijsaards wandelstok. Het hele 'Grieks' is trouwens één seksuele metafoor, de laatste metafoor waar we kennelijk nog iets mee kunnen om de verwarring van de wereld de baas te blijven.

Echo

Fraai werkt de terugkaatsende echo van de Sfinx tegen de bergwand. De zendmicrofoons maken de tekst uitstekend verstaanbaar. De bizarre mengeling van allerlei grappen en requiem-muziek houdt de toeschouwer wel op afstand, maar dat doen ook de acteurs met hun personages: het is tonend toneel in de traditie van Het Vervolg met als uitsmijter dat we aan het slot dankzij belichter Johan Vonk nog een feeëriek Son-et-Lumière-zicht in het invallende duister op de mergelwand voorgeschoteld krijgen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden