Theaterlaboratorium M-lab neemt nog geen risico’s

Musical

’Into the Woods’ – Stephen Sondheim/James Lapin, M-lab Amsterdam t/m 29 september 2007. www.m-lab.nl

Een verhaal met een moraal. Het is wat het kersverse M-lab – laboratorium voor muziektheater – levert met zijn eerste voorstelling: ’Into the Woods’ uit 1987 van musicalgrootheid Stephen Sondheim. Enigszins verwarrend zo’n kant-en-klaar beproefde musical als visitekaartje van een theater dat een proeftuin wil zijn voor níeuwe voorstellingen. Voorstellingen zoals die in M-lab dit najaar gepland staan: ’De vliegende Hollander’, ’Ganesha, een perfecte god’ en ’De gebroeders Leeuwenhart’. Maar Koen van Dijk, artistiek leider van M-lab, vertaler en regisseur van ’Into the Woods’ en op de premièreavond ook barkeeper, koos voor een klassieker van zijn grote held Sondheim. Hij wil daarmee een trend zetten: laten zien dat M-lab met z’n 150 stoelen voor inhoud gaat.

Twee keer per jaar wil het laboratorium zo’n productie van een bijzondere auteur brengen, die moeilijk een groot commercieel publiek kan trekken. De muziek van Sondheim ligt inderdaad niet gemakkelijk in het gehoor met intelligent gecomponeerde songs vol wisselende maatsoorten en ongebruikelijke intervallen. Marco Braam arrangeerde de composities prachtig, waardoor het vierkoppige ensemble moeiteloos de kracht en sfeer van een heel orkest evenaart. Daarbij zingen de acteurs de moeilijke noten voorbeeldig.

Van Dijk koos voor een cast met uiteenlopende ervaring. Van doorgewinterde musicalsterren zoals Vera Mann tot talentvolle theaterstudenten zoals Freek Bartels. En allen spelen aanstekelijk en in hoog tempo het merkwaardige verhaal van Sondheim. Een verhaal waarin de Grimm-sprookjes Roodkapje, Assepoester, Raponsel en Sjaak van de Bonenstaak door elkaar gehusseld worden. Van Dijk vertaalde de rijm en binnenrijm knap. Het loopt als een trein. Toch blijft er ondanks al het moois ook een onbevredigd gevoel over. Sondheims verhaal is grappig bedacht,maar hij vertelt het tamelijk omslachtig. De ’heerlijke onzin en diepgang’ die Van Dijk zo graag wilde brengen had wel wat absurder én diepgravender mogen zijn. Pas in de tweede helft beginnen de sprookjes wat opzienbarendere wendingen te nemen. Bovendien liggen allerlei moralen er wel erg dik bovenop. ’Elk van ons tweeën draagt een deel van het geheel’ en ’wees maar beducht, want hoe verder je vlucht, hoe meer je jezelf verliest’ zijn maar een paar van de boodschappen die we ingepeperd krijgen. Weinig nieuws onder de zon. In een laboratorium voor muziektheater hadden ze toch wel wat meer mogen experimenteren met echt absurdere verhaallijnen of minder vette moralen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden