The Rolling Stones op Pinkpop: overrompelend goed

The Rolling Stones tijdens Pinkpop.Beeld anp

De heupbeweging van Mick Jagger is er nog steeds. De ondeugende, jeugdige grijns van Keith Richards, hij heeft hem nog steeds. Het schmierende gitaarspel van Ron Wood, nog altijd aanwezig. En natuurlijk die zwijgende glimlach vanachter de drumkit van Charlie Watts.

Het mocht wat kosten. Volgens de geruchten vier miljoen, maar in elk geval een hele zak geld legde festivaldirecteur Jan Smeets op tafel om The Rolling Stones eindelijk naar Pinkpop te halen. De grootste rockband ooit. En de line-up van het festival werd meteen de beste ooit genoemd.

Over dat laatste valt te twisten. Over dat eerste? Laten we het zo zeggen, als je op je zeventigste zo'n show kunt neerzetten, dan ben je een hele grote. Dit Stones-concert mag met vetgedrukte letters en uitroeptekens worden bijgeschreven in de Pinkpopgeschiedenis.

Er hing iets in de lucht
De hele dag hing er een spanning over het Pinkpopterrein. Het hing in de lucht. Er waren zenuwen. De Stones kwamen. Iedereen merkte er wel iets van. Ook zij die niet van het type oude rocker, bierbuik, hangsnor en Stones-shirt waren.

Maar toen de roffeldrum van 'Sympathy for the Devil' de komst van de Britse vier eindelijk aankondigde, bleek dat die zenuwen nergens voor nodig waren. The Rolling Stones deden waar ze voor naar Landgraaf waren gehaald: een energieke, overdonderende show neerzetten met al die nummers die niet voor niets al veertig, vijftig jaar mee gaan.

Mick Jagger bleek ook nog eens hartstikke sympathiek. Hij toonde zich niet te beroerd om wat meer Nederlands te leren dan alleen het obligate dankjewel. Hij maakte een grapje over het kapsel van Ron Wood en Roy Donders (u leest dit goed). En Jagger droeg aan het eind ook nog eens het oranje shirt van de nationale elf.

Geen oubollig klinkende nummers
Jagger was overal, op dat immense hoofdpodium. Energiek, expressief, opzwepend, stuiterend. Nu eens met zilveren jasje, dan met geel, en het grootste gedeelte gehuld in een halfdoorzichtig sweatshirt. Handen duivels omhoog, rocken maar. Het podium was voor de band overigens niet groot genoeg, door een verlengstuk kon Jagger ook vanuit het midden van het publiek de uitpuilende festivalweide bespelen.

Dat kon hij nog als de beste. De nummers klonken niet ingeblikt of oubollig, maar vanaf opener 'Jumpin' Jack Flash' tot eind, alles werkte. Het gitaarspel met rafelrandjes klopte. Jagger was nog altijd bij stem. En ook al zat Charlie Watts er soms even naast, of moest Jagger even uitrusten. Gaf dat? Nee joh. Die lui zijn al vijftig jaar bezig. Ergens is het geruststellend dat een band zo vitaal op het podium kan staan, na alles wat zij hebben meegemaakt.

Toegift: 'You Can't Always Get, What You Want', begeleid door het Utrechtse zangensemble Dekoor. En natuurlijk afsluiten met 'Satisfaction'. Topshow. Het mocht wat kosten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden