The rise and fall of DJ Bronco

Mijn eerste optreden als dj: vanavond is het dan eindelijk zover. DJ Bronco is mijn naam, want dat bekt zo lekker met DJ Zorro, de ervaren dj aan wiens zijde ik mijn debuut zal maken. Een wekenlange voorbereiding is aan deze avond vooraf gegaan. Ik spit mijn hele platencollectie minutieus door, met als criterium: dansbare kwaliteitsmuziek. Want ik dien nu een hoger doel dan alleen maar 'leuke liedjes draaien'. Ik noteer nauwkeurig de nummers die eventueel in aanmerking komen en besluit de nummers op eigen verzamel-cd's te zetten. Zo kan ik tijdens mijn optreden vlot inspelen op de sfeer in de zaal en met gemak een optimale mix tot stand brengen van 'oldies' en hedendaagse muziek.

Jan Tomas en Zwolle / Ton Rozeman

,,Ik ben volgende week de assistent van DJ Zorro'', zeg ik langs mijn neus weg tegen iedereen die het maar wil horen. ,,Ja, assistent hoor, want ik ken mijn plaats.'' DJ Zorro komt vooraf eventjes langs. Voor de gezelligheid, maar 't is volgens hem ook een goede gelegenheid om de door mij uitgekozen nummers te beluisteren. Vol trots draai ik mijn swingende repertoire. Ik merk al snel dat Zorro een beetje sceptisch is over mijn muziekkeuze. Ook geeft hij mij een van zijn geheimen prijs: ,,Vroeger deed ik ook zo min mogelijk concessies aan mijn eigen muziekvoorkeur, maar daar ben ik toch wat minder star in geworden.''

Vooruit dan maar, ik neem nog een keer al mijn gekozen liedjes door en scheid alsnog de iets mindere goden van de absolute toppers. Wanneer een vriend mij verrast met een zelfgebrande cd met louter dansbare popmuziek weet ik het zeker: er is een legendarische avond in aantocht.

De middag voor dé avond help ik DJ Zorro met zijn apparatuur. Dat wil zeggen: ik kijk geduldig en geïnteresseerd hoe hij alles vakkundig aansluit. ,,Fijn dat we dit keer een mixer hebben'', zegt hij. ,,Daardoor kunnen we de nummers vloeiend in elkaar laten overgaan.'' Na enige oefening lukt het mij ook om het schuifje op het juiste moment van links naar rechts, dan wel van rechts naar links te bewegen.

Op weg naar huis besluit ik toch nog even langs de platenzaak te fietsen. Daar voeg ik op de valreep 'Get yer ya ya's out!' van de Stones, een van mijn favoriete lp's uit mijn jeugd, toe aan mijn stapeltje cd's. Thuis trek ik mijn T-shirt van Neil Young plus spijkerjasje aan.

Als ik 's avonds op de afgesproken tijd arriveer in de 'danskelder', staat DJ Zorro al relaxed achter de draaitafel. Ik zie dat hij enkele dozen met cd's heeft meegenomen. We spreken af waar ik mijn stapeltje van zes verzamel-cd's neerleg. Vervolgens installeer ik me, toch een beetje nerveus, op een barkruk. Langzamerhand stroomt de zaal vol en enkele mensen wagen zich al op de dansvloer. Al snel swing ik mee. Wel wat onwennig, want eigenlijk hou ik niet zo van dansen, maar 't is tenslotte ook mijn swingfeest.

,,Nu is het jouw beurt'', zegt DJ Zorro. Even raak ik in paniek, want waar zit het knopje van de cd-lade ook al weer? Maar dan schalt mijn eerste plaatje door de zaal: Mink de Ville, met een dijk van een dansnummer. Soepeltjes schakel ik over naar een stukje wereldmuziek en daar overheen Aretha Franklin. Er wordt gedanst. 'Carol' van de Stones, ook al zo'n lekker nummer.

Een jonge blom stevent op me af en zegt met geïrriteerde stem: ,,Je draait haast alleen maar muziek van vroeger, heb je niets van deze tijd? Of iets van Abba?'' ,,Eh nee'', stamel ik, ,,ik heb niks van Abba, jij?'' Dan draai ik een wat onbekender rocknummer, dat moet ook kunnen. Gelijk raakt de dansvloer leeg. Weet je wat: de Stranglers, ja, dat werkt. Er wagen zich toch weer een paar mensen op de dansvloer. Wat draai ik hierna? Ik veeg het zweet van mijn voorhoofd. Dan druk ik op een van de twee cd-lades. Het is plotseling doodstil, ik blijk de Stranglers net op hun hoogtepunt te hebben gewurgd. Snel, een ander nummer. Van Cuby dan maar, een lekkere blues. Tot mijn schrik hoor ik dat ik in de verwarring 't langzame 'Apple Knockers Flophouse' heb opgezet. Alleen mijn eigen vrouw blijft stug doordansen. Ze komt wel, met een begripvolle blik in haar ogen, aan me vragen of het goed met me gaat en of ik al een beetje doorkrijg hoe 't werkt.

Nu is het tijd voor mijn geheime wapen: U2 met 't dampende 'Vertigo'. Wie kan daar nog omheen? Maar een jonge veertiger stevent op mij af en roept in mijn oor: ,,Wil je iedereen van de dansvloer wegjagen of zo?'' Ik voel langzamerhand alle vaste grond onder mijn voeten wegzakken. Een vriendin doet nog een laatste poging om me te redden: ,,Heb je dat ene bekende nummer van Anouk niet, die lekkere dansplaat?'' Maar mijn tijd is gekomen. DJ Zorro staat al naast me. En ik ben hem innig dankbaar.

Als een dief in de nacht verlaat ik het pand, met mijn stapeltje cd's in een plastic tasje onder mijn arm. Niemand merkt het, want DJ Zorro heeft de scherven in een handomdraai professioneel opgeruimd. De dansvloer staat plotseling barstensvol vrolijk dansende en klappende mensen. Ik voel me in een avond tien jaar ouder geworden. Thuis grijp ik een fles whisky en zet ik Neil Young op: 'Oh lonesome me!' Wat begrijpen wij elkaar toch altijd goed, Neil en ik.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden