'The Kennedys', vooral een heel mooi plaatje

Het heeft heel wat voeten in aarde gehad voordat 'The Kennedys' twee jaar geleden op de Amerikaanse tv kwam. Historisch onjuist, een belediging voor de familie, een fake-verhaal, luidde de kritiek. De American History Channel schrapte de Canadese mini-serie uit zijn zendschema, onder druk van vijftigduizend handtekeningen op stopthekennedysmears.com. ReelzChannel durfde de gok uiteindelijk wel aan.

Zonder veel rumoer is de achtdelige drama-reeks deze week bij omroep Max begonnen (nog tot en met woensdag). Ik kijk niet met een historisch oog naar 'The Kennedys' - ofschoon ik in de eerste drie afleveringen geen geschiedkundige blunders heb kunnen ontdekken - maar met een dramatisch oog. Is het spannend, worden we meegesleept, willen we meer?

Niet echt. Niemand die ook maar één boek over de Amerikaanse 'royals' heeft gelezen, zal door deze serie worden overrompeld. Dat vader Joe (de goed acterendeTom Wilkinson) en zoon John (Greg Kinnaer) rokkenjagers waren, dat weten we. Dat zal ook de kern van de kritiek zijn: dat zo wordt gefocust op de donkere kant van de Kennedy's. Maar dat is de vrijheid van de scenarioschrijver. Een compleet flat character wordt Joe evenwel niet. Hij is tiranniek, drammerig en gevoelloos, maar heeft anderzijds ook veel liefde voor zijn vrouw en kinderen. Mits ze maar doen wat hij zegt. Een van zijn zoons móet en zal president worden van de VS. Al was het maar omdat Joe daarin zelf niet is geslaagd.

Ook bij John en Jacqueline weinig verrassingen. Je ziet, zoals bij ons in de recente Tros-serie over Heineken, alles mijlenver van te voren aankomen. Johns verkiezingszege, zijn mislukte Varkensbaai-invasie, de chantage door FBI-chef Edgar Hoover. Scenarioschrijver Stephen Kronish heeft met die historische feiten echter wel iets gedaan: hij heeft ze ondergeschikt gemaakt aan het familieverhaal. Als Jackie (Katie Holmes) haar man vraagt of justitieminister Robert Kennedy (Barry Pepper) op de hoogte is van de Varkensbaai-invasie, zegt hij: "Nee, maar wat ben je mooi." Dat merk je steeds in deze serie: historische gebeurtenissen zijn alleen maar belangrijk voorzover ze ons iets kunnen vertellen over de familieverhoudingen. Zo gebruikt Joe het Varkensbaai-debacle om voor Robert meer macht af te dwingen in het kabinet.

De serie heeft 25 tot 30 miljoen dollar gekost en toch lijkt ze af en toe goedkoop. Telkens datzelfde buitenommetje van Kennedy en zijn staf rond het Witte Huis, belangrijke familieleden als Ted Kennedy ontbreken, en geen massascènes (daarvoor goochelt regisseur Jon Cassar handig met 'opnieuw gemaakte' zwart-wit tv-beelden). De camera begint en stopt achter de voordeur van de familie. Zelfs een Kennedy-kiezer loop je maar moeizaam tegen het lijf.

De dialogen zijn eenvoudig, om niet te zeggen to the point. (Joe tegen John: "Je moet president worden." John: "Kan ik niet."Joe: "Je kan het wel.") 'The Kennedys' is meer soap dan drama en lijkt vooral gemaakt om ons in de huiskamer een mooi plaatje voor te schotelen. Daarin zijn de makers uitstekend geslaagd: Holmes is in haar Franse Jackie-couture meer dan prachtig. Ik kan me voorstellen dat de serie vanwege dat oogstrelende toch een Emmy Award heeft ontvangen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden