The Curious Case of Christopher Horner

Beeld Maartje Geels

Hoe hij op die vreselijke Angliru onvermoeibaar elke aanval van Nibali afslaat, in de stijl van een kleine jongen, houterig op de pedalen, met dat iets te brede stuur. Hoe hij met een grijns van oor tot oor over de finish rolt. Hoe hij daarna zijn uitgeputte lichaam op de grond laat vallen, terwijl je in zijn gezicht alleen maar pure vreugde leest. Zo winnen mannen van 41 niet. Zo winnen kleine jongens.

Op het paspoort van Chris Horner staat dan misschien dat hij op 23 oktober 1971 geboren is. Maar hij is geen 41. Want dit is het verhaal van The Curious Case of Christopher Horner. De wielrenner die niet aftakelt, maar alleen maar beter wordt. Omdat hij niet ouder, maar steeds jonger wordt. F. Scott Fitzgerald had het geschreven kunnen hebben. Alles valt op z'n plaats in dit verhaal.

Christopher Horner wordt geboren als een stokoude man in het ziekenhuis van Okinawa, Japan. Hij is oud maar vitaal, zoals dat alleen in Japan kan. Opvallend genoeg zijn zijn pezige benen zo kaal als de billen van een baby. In de hoop te ontdekken wat er met hun zoon aan de hand is, nemen vader en moeder Horner hem mee naar Amerika. Eenmaal in Bend, Oregon, is het eerste wat Chris doet een fiets grijpen en fietsen. Eindeloos fietsen.

De oude jonge wielrenner voedt zich met typisch Amerikaanse gerechten: hamburgers van McDonald's, pizza's en candybars. Hij fietst er prima op. Zo goed zelfs, dat hij besluit prof te worden. In die jaren werd je dat heel makkelijk. Je kocht gewoon een proflicentie "for 150 bucks", zoals Horner zelf in een interview vertelt. Met zijn licentie springt hij in het vliegtuig naar Pennsylvania om daar aan zijn eerste profkoers deel te nemen. De nieuwkomer op de fiets doet iedereen versteld staan, met zijn sterke benen en zijn lange baard. Een lange baard, ja. Google maar eens op oude foto's van Chris Horner en je ziet het met eigen ogen. Een kroezige oudemannenbaard. In de loop der jaren kortwiekt Horner zijn baard steeds vaker en uiteindelijk scheert hij hem helemaal af. De wielrenner ziet er direct stukken jonger uit.

Profploegen tonen interesse in de plots in het peloton opgedoken renner. In 1997 tekent hij zijn eerste echte profcontract, bij Française des Jeux. De eerste jaren van zijn carrière worden getekend door blessures. Knieën die niet mee willen doen, valpartijen met lange naslepen. De ploegartsen staan voor een raadsel. Maar ja, ouderdom komt met gebreken en herstellen van een blessure duurt nu eenmaal langer als je op leeftijd bent.

Als Horner voor Astana rijdt in 2008 en 2009, krijgt hij van zijn ploeggenoten de bijnaam The smiler, omdat hij continu lacht - zelfs als hij zit af te zien als een beest. Geen wonder. Hij voelt zijn krachten toenemen en zijn uithoudingsvermogen groeien. Hij voelt zich steeds meer de jonge man die hij aan het worden is.

Dit jaar komt dan eindelijk alles bij elkaar, in de Ronde van Spanje. Nooit klom hij zo goed als nu. Nooit voelde hij zich zo fit. De vorm van zijn leven, zegt iedereen. En dat klopt. Zelfs zijn kale hoofd krijgt steeds meer haar. Let maar eens op als hij zijn helm afzet: bovenop glimt de schedel nog, daaronder is een krans haar verschenen. Zijn babyface straalde nooit zoals nu. Volgend jaar wint Chris Horner niet alleen de Vuelta, maar ook de Tour. En de Giro. Daarna horen we niks meer van hem. Want dan is hij te jong geworden om te koersen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden