The Brecker Brothers in topvorm op succesvolle Music Nights Maastricht jazz

MAASTRICHT - Uren van te voren kon de directe omgeving van het Vrijthof meegenieten van de soundchecks van de musici die 's avonds optraden op de Music Nights Maastricht. De lokatie: een enorme tent midden op het plein.

De Jazz Nights Maastricht vulden het afgelopen weekeinde het gat van het vroegere Jazz Mecca. De organisatoren waren dezelfde, zo niet de lokatie. Het ver van het centrum gelegen MECC was ingeruild voor de tent op het Vrijthof. Voordeel: de grotere betrokkenheid van de stad bij het muziekspektakel. Nabij gelegen cafés organiseerden bovendien kleinschalige concerten van merendeels onbekende musici. En op de terrasjes - de buitentemperatuur haalde zelfs tot laat in de avond aangename waarden - genoot men van de fusionbands die in de tent speelden.

In het Theater aan het Vrijthof speelde zich vrijdagavond tegelijk met de Music Nights de EBU Jazznight af: optredens van Wynton Marsalis, Denise Jannah en Nueva Manteca. Deze concerten werden deels rechtstreeks op televisie uitgezonden in een schakelprogramma met Boedapest en Helsinki. De aanwezigheid van de camera's belemmerden het tussentijds betreden of verlaten van de nagenoeg uitverkochte zaal. Officieel mocht het publiek het theater niet uit en opnieuw weer in. De praktijk was echter minder streng. Zo kon van beide muziekevenementen genoten worden.

Trekpleister van de Jazznight was de 34-jarige Amerikaanse Wynton Marsalis. De laatste jaren ontpopt de stertrompettist zich als aanvoerder van een stroming van jazzpuristen. Eerder bestudeerde hij met zijn septet uitvoerig de Duke-Ellington-sound uit de jaren veertig, het Charles-Mingus-geluid uit de jaren vijftig, de New-Orleans-stijl van de jaren twintig en blues en gospel uit het zuiden van de Verenigde Staten. In Maastricht bleek hij beland bij het tegendraadse oeuvre van Thelonious Monk. Dat hij het ooit zal brengen tot de muziek van groten in de jazz als Ornette Coleman, John Coltrane, Albert Ayler en bijvoorbeeld Anthony Braxton, is onwaarschijnlijk. Daarvoor is hij een te grote jazzpurist. Bovendien propageert hij ook de concertzaal als podium voor jazzmuziek. Daarbij vergeet hij echter de passie en intensiteit van optredens in doorrookte jazzcafés en -clubs te vertalen naar de nieuwe ruimte.

Monks oeuvre had Marsalis geheel ontdaan van de stekels, die die muziek juist haar charme geven. Een spannend thema als 'Evidence' klonk saai en tam. En zelfs de op zich wel fonkelende trompetsolo aan het slot van 'Four in one' vervaagde qua inzet bij het vurige spel van Randy Brecker bij The Brecker Brothers in de tent, en bij dat van Jarmo Hoogendijk in de salsaband Nueva Manteca, later in dezelfde theaterzaal. Misschien is het maar goed ook dat Marsalis zich nooit zal ontfermen over de muziek van Coleman, Coltrane, Ayler en Braxton.

De eerste avond van de Music Nights Maastricht gaven een goed beeld van de huidige fusion. The Brecker Brothers behoren al jaren tot de top. En de Mike Stern Band mag er ook zijn. Minder op zijn plaats was de bluesy souljazz van gitarist John Scofield en saxofonist Eddie Harris. Scofields relaxte, vakkundige spel hoor ik liever dan het meer op uiterlijk vertoon gebaseerde spel van Stern, of het breed uitwaaierende, nog weinig persoonlijke spel van Dean Brown bij The Brecker Brothers.

Helaas presenteerde Scofield in de bomvolle tent muziek die het moet hebben van de intieme sfeer van een jazzcafé. In de tent gingen veel details verloren. Dennis Irwin speelde een fraaie bassolo, maar om die echt te horen moest je wel eerst het geroezemoes van het publiek wegdenken.

Mike Stern en de gebroeders Brecker waren in topvorm. Stern duelleerde herhaaldelijk met tenorsaxofonist Bob Malach in slepende ballades, swingende up-tempo-nummers en stevige rhythm and blues. Inhoudelijk was het weinig spectaculair, maar Stern boeide het publiek met pakkende melodieën. Wat dat betreft kunnen The Brecker Brothers er ook wat van. Maar waar zij vaak vervallen in uiterlijk vertoon en lange exposes van 'hoor mij eens virtuoos spelen', sierde ditmaal bescheidenheid en hartstocht hun spel. Tenorsaxofonist Michael Brecker imponeerde met bijzonder puntige solo's en zijn broer Randy vertaalde zijn emoties veelvuldig in hoge uithalen. Heerlijk om te horen en te zien.

Aangenaam was het ook om tijdens een van de pauzes in een café een aardige versie te horen van de standard 'You don't know what love is'. Niet gehinderd door de lawaaiige omgeving legde de tengere, kortgeknipte zangeres, slechts begeleid door piano, met een lage, omfloerste stem verrassend veel gevoel in het bekende lied.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden