Tevreden, alleen en met mijn engel

Bijna een jaar geleden kwam Koos Dijksterhuis uit de kast: hij was een internetdater. Zijn contactavonturen eindigden toen met een spannende dame als cliffhanger. Tijd voor een update!

Gescheiden en met uw eerste contact het bed induiken. Is het waar? Ik hoop het niet. Uw vader stond garant voor wereldwijde principes.' Aldus de enige afkeurende reactie op mijn coming-out als internetdater, vorig jaar in Tijd, toen ik, geplaagd door liefdesverdriet, schoorvoetend een datingsite betrad. De afzender meent familie van me te zijn. Hij heeft mijn inmiddels overleden vader onlangs nog gezien en noemt hem 'een ijkpaal van de Gereformeerde zuil'. Een paal van een zuil, steek die in je zak, pa! Maar wat zouden 'wereldwijde principes' zijn?

Mijn verhaal van een jaar geleden kende een open einde. Na een paar onhandige afspraakjes en eindeloos grasduinen in datingprofielen werd ik het zat en zegde ik mijn abonnement op, al meldde zich op de valreep nog één leuke dame voor een afspraak.

Hoe het verder ging?

De andere reacties die ik na het verschijnen van het verhaal ontvang zijn gunstig, tot hartverwarmend aan toe. Ik ontvang een blijde boodschap van mensen die het al jaren fijn met elkaar hebben, wat allemaal begon met een afspraakje via internet. Ik krijg zelfs aanzoeken! Iemand prijst een vrijgezelle vriendin aan, een ander schuift zijn dochter naar voren. Breed grijnzend lees ik de brieven en mailtjes. Een enkeling moppert mijn liefdesleven niet te hoeven kennen. Hoeft zeker niet, lees dan ook nu niet verder.

De meeste reacties draaien om hoe het nou verder ging. Mijn contactavonturen eindigden zoals gezegd met die spannende dame als cliffhanger. Tijd voor een update: we hebben nog contact; vriendschappelijk.

Zo gaat het ondertussen vaker. Ik maak wel eens een afspraakje, nadat er eerst heen en weer is geschreven via e-mail en Whats-App. Meestal gezellige afspraakjes. Na afloop denk ik: voor herhaling vatbaar. Maar meer dan gezellige avondjes wil ik nooit. En daar is het wel om begonnen, bij daten.

Mijn datingprofiel heb ik uitgezet. Het werk voor de krant zit er tenslotte op, er is geen reden meer voor onderzoek. Sinds het begin januari 2014 uitging met mijn ex-geliefde, ben ik twee keer een beetje verliefd geworden. Beide keren op iemand die ik buiten het elektronische datingcircuit kende. Maar het werd twee keer niks. Er waren issues uit verledens. Bindingsangst, ontbindingsangst. Heb ik zelf ook last van, en blijkbaar heeft iedereen er last van, of zou ik alleen vallen op vrouwen met zulke angsten? Maar hoe weet ik dan op voorhand dat zij die hebben? Of gebruiken ze die angst als excuus? 'Sorry Koos, je bent geweldig, en ik wil je geen verdriet doen, maar mijn ontbindingsangst staat verdere toenadering in de weg.'

Voor een geslaagde relatie heb je minstens twee willige lieden nodig. Ik lees ergens dat het grootste misverstand in de liefde is dat je denkt: als je eens wist hoeveel ik van je hou, dan zou je ook van mij houden. Maar nee, de gretigheid van de een schrikt de ander soms juist af, en andersom. Toch jammer. Als ik God was, had ik de liefde wederzijds geschapen.

Intussen, het is dan herfst 2014, begin ik er vrede mee te krijgen na 22 jaar weer vrijgezel te zijn. Daarvóór was ik ook een tevreden vrijgezel. Zo mag je dat alleen niet meer noemen. In het kader van de eufemistische namen promoveerde de vrijgezel tot alleenstaande en alleengaande. Intussen heeft de vrije gezel het geschopt tot single.

Als 'tevreden vrijgezel' verlang ik soms naar vuur en vlam, naar zachte wangen, scherpe nagels en overgave. Het idee dat kinderen onvoorwaardelijke liefde van hun ouders nodig hebben, is nog niet eens zo lang geleden bewezen en ook door de goe¬gemeente geaccepteerd. Dat volwassenen ook behoefte hebben aan onvoorwaardelijke liefde, is minder vanzelfsprekend. In mijn omgeving word je juist geacht zelfstandig en onafhankelijk te zijn. Maar dat sluit onvoorwaardelijke liefde niet uit.

Ach ja, de liefde. Wat is liefde meer dan een combinatie van begeerte en gehechtheid? Spanning, vertrouwdheid, overgave, intimiteit ... Nee, ik hoef niet altijd samen. Ik ben tevreden in mijn eentje. Ik ben al helemaal niet klef. Bovendien moet je apart zijn om naar je geliefde te kunnen verlangen. Ja, verlangen. Misschien is dat wel de essentie: verlangen en verlangd worden.

Goed, ik heb er dus vrede mee. Met dat alleen zijn. Ik werk aan mijn boek over de spreeuw, ik trek op met vrienden en familie en bezoek feestelijke bijeenkomsten. Op een receptie voer ik leuke gesprekken. Tijdens een toespraak kijk ik terloops opzij. Ik kruis de twinkelende blik van een stralend lachende vrouw. Ze komt bij me binnen als een ... nee, laat die pijl van Cupido erbuiten. Ze is de engel zelf. Maar wie dan, wie is deze engel?

Ik versta niets meer van de toespraak. Ik denk alleen: zou ze nog kijken? Ik durf niet te spieken. Maar na de toespraak stapt ze op me af en stelt zich voor. Ze vraagt naar mijn kinderen. Ik vraag: "Heb jij ook kinderen?" Nee, ze heeft niet eens een man, er is geen ware Jacob, geen prins op het witte paard. Weer die betoverende lach.

Echt een engel. Ik flap eruit dat ik Jacobus heet, en dat het weinig scheelde of ik was een prins geweest. En ik heb nog een wit paard ook. Leugentjes om bestwil. Verlegen kijk ik naar beneden. Wat heb ik nou weer gezegd? Ik weet niks meer uit te brengen. Zij zwijgt ook.

Later schrijven we en spreken we af. We wandelen, praten, eten, dansen, drinken wijn. We bedrijven, kortom, de liefde. Nu alweer een half jaar. Zonder internet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden