Teveel tornado's, te weinig drama

TWISTER Regie: Jan de Bont. Met Bill Paxton, Helen Hunt en Jami Gertz. Te zien in 96 bioscopen.

'Twister', de nieuwe film van De Bont, is van hetzelfde laken een pak. In de openingsscènes maken we kennis met het echtpaar Bill en Jo. In aanwezigheid van Bills nieuwe vriendin ruziën ze over hun scheidingspapieren. Ondertussen testen ze met vele assistenten een nieuw apparaat dat tornado's kan onderzoeken. Imposante opnamen van onheilszwangere luchten bereiden de kijkers voor op de spannende avonturen die Bill en Jo te wachten staan.

Vervolgens zijn ze continu in de weer om het meetinstrument in het centrum van tornado's te plaatsen. Om de haverklap worden ze daarbij geteisterd door krachtige windvlagen, overstemd door een hels kabaal en bedolven onder door de lucht suizende planken, door vrachtauto's en zelfs door van hun fundamenten losgerukte huizen. Horen en zien moeten Bill, Jo en de kijkers continu vergaan, dat is overduidelijk de leidraad van 'Twister'

Het is wat veel van hetzelfde. Eén of twee keer ondergedompeld worden in de alles vernietigende kracht van een tornado is nog best een sensationele ervaring. Maar de derde, vierde en vijfde keer slaat - hoe overweldigend de afdeling special effects ook uitpakt - de verveling onvermijdelijk toe. Dat euvel wreekt zich extra doordat het scenario (geschreven door Michael Chrichton en Anne-Marie Martin) helemaal niets om het lijf heeft. Alle aandacht gaat uit naar de pogingen het onooglijke meetinstrument in het hart van een tornado te krijgen. Dat centrale gegeven boeit geen moment, ook al niet omdat de scenario-schrijvers de in de openingsscènes aangegeven huwelijkscrisis nauwelijks uitwerken. Naast teveel van hetzelfde biedt 'Twister' hierdoor ook nog te weinig menselijk drama.

Chrichton en Martin lijken dat terdege beseft te hebben. Met kunst- en vliegwerk voorzagen ze 'Twister' toch nog van wat human interest. Jo's vader blijkt in een wervelstorm omgekomen te zijn. Te pas en te onpas moet ze aan zijn dood denken. Dat de actie door haar gepeins vaak stilvalt, illustreert alleen maar dat deze nevenplot een lapmiddel is.

Als achtbaan-film voldoet 'Twister' dus niet. De cabine waarin de kijker van sensatie naar sensatie zou willen voortrazen, neemt te vaak dezelfde bobbels en bochten en hobbelt te vaak in een slakkengangetje over bijna vlakke trajecten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden