klein verslag

Terwijl het buitenleven kromp, groeide het binnenleven

De werkkamer. Beeld Wim Boevin000

Staat u mij toe in mijn laatste Klein Verslag van dit jaar even te reflecteren op deze rubriek zelf. Ook moet u mij vergeven dat het daarbij ook over mijn eigen werkwijze gaat.

Een gewaardeerd collega ter redactie had zich openlijk afgevraagd of het Klein Verslag nog wel een echt verslag was nu de auteur nog maar zelden op pad ging en zich terugtrok op zaken in en om het huis, ‘lezend, tv-kijkend, een verhuizing voorbereidend’.

Nog steeds vaak de moeite van het lezen waard, voegde hij er welwillend aan toe, al was vijf keer een stukje over een klein boekje van een onbekende Australische schrijver hem te veel, maar hij miste het Klein Verslag van vroeger, ‘zoals dat ooit bedoeld was’.

Ik vroeg hem per mail of ik een groter podium mocht gebruiken om op zijn verzuchting in te gaan, omdat ik niet wilde uitsluiten dat zijn vraag breder werd gedeeld. Hij had daartegen geen bezwaar.

Anders

De collega ziet het goed, het Klein Verslag zoals het bijna twaalfeneenhalf jaar geleden begon, is meer niet wat het was. Uitgangsidee was om het kleine nieuws te belichten, het nieuws dat van de grote tafel viel, op een viskotter de eerste nieuwe haring binnenhalen, een conferentie bezoeken over pijpen en leidingen in de ondergrond, de tuinvogels tellen, prinses Laurentien zien voorlezen in een kleuterklas, meezingen bij een concert van Frans Bauer, vier kistjes een Kampense kerk binnengedragen zien worden na een vreselijke brand, een werkbezoek van een premier volgen bij Dow Chemical in Terneuzen, ik kan tamelijk lang zo doorgaan.

Ik bén ook tamelijk lang zo doorgegaan, al ging het in de rubriek ook altijd over zaken buiten de nieuwsactualiteit, namelijk over zaken die in heel kleine kring actueel waren, over opgroeiende kinderen, gezinsleven, cavia’s (och, de cavia’s) en over het weer. Niets bijzonders eigenlijk, een kleine kring hebben we allemaal en overal kleurt het weer – het licht van de dag – ons gemoed.

Actueel is deze rubriek nog steeds, vrijwel altijd geschreven op de dag voor publicatie, ergens tussen twee en zes in de middag, waar nu de vervroegde deadline ligt. Dat laatste maakt de ruimte om op pad te gaan al erg klein, maar wezenlijk is ook dat het vuur langzaam doofde om evenementen te bezoeken, congressen of beurzen, of de mooiste winkelstraat of de slechtste buitenwijk.

Binnenleven

Terwijl het buitenleven kromp, groeide het binnenleven. Het Klein Verslag was nooit meer dan het blikveld van zijn auteur, en het uitgangsidee, mede door hemzelf zo bedacht, groeide mee met de schrijver. De rubriek was ook nooit zomaar een ‘format’, een strenge formule met richtlijnen. De bedoeling ervan was de bedoeling die de auteur eraan gaf.

De trein- en busreizen naar steden en dorpen zijn reizen in het hoofd geworden, de stations zijn halteplaatsen van het internet, van de literatuur, van Duitse en Engelse kranten, van woonkamer en achtertuin. En altijd weer het weer.

Ik begrijp de verzuchting van de collega, de journalisten met hun liefde voor het nieuws, maar in het Kleine Verslag is dat nieuws steeds kleiner geworden, stiller, de verslaggever geeft een weeklang verslag van een leeservaring. En nog iets. Hij is bijna 65. Hij voelt de vergankelijkheid aan den lijve. En dat alles eindig is.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees meer afleveringen van zijn Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden