Terugkijken naar de aarde

Zo'n anderhalve week geleden zag ik de voorvertoning van 'A beautiful planet' in het Imax-theater van het Omniversum in Den Haag. De film is een productie van Imax zelf, dus speciaal geschoten voor die koepelbioscopen waarin je als toeschouwer de rondom-illusie krijgt opgediend.

Een fan van rondom-illusies ben ik overigens niet, een effect dat intussen ook bereikt wordt met VR-brillen (virtual reality), die de drager visueel afsluiten van de echte werkelijkheid. Maar de neiging het eigen brein in de luren te leggen is groot, met wodka of wiet of brillen of koepelbioscopen, als het maar wegvoert van zwaarmoedigheid en zwaartekracht, al dat magnetisme dat ons in ketenen houdt.

Dus nam ik met een zekere behoedzaamheid plaats onder die halve bol van dat nog witte megascherm, in die maar spaarzaam gevulde zaal. Ik kende deze zaal; ik was er al eens halfbrakend over een bergkam een ravijn in gestort.

De films die hier vertoond worden zijn vaak gewijd aan cultuur, natuur en wetenschap, zoals in documentaires van Discovery en National Geographic Channel. Ze duren zelden langer dan een uur. Ik weet niet precies waarom. Bij de ingang naar de zaal hingen nog posters van olifanten, woestijnhellingen, visarenden, orka's en rollende golven. Nu gingen we van veel grotere hoogte naar onze planeet kijken. Aan de rand van het scherm leidde een mevrouw van de promotie de film in.

Voor het eerst was een Imax-film gedraaid met kleinere digitale camera's vertelde ze, camera's die bediend werden door astronauten in het International Space Station, het ISS, dat om onze aarde cirkelt, het ruimtestation van André Kuipers, de man die aan de Nederlandse versie van de film zijn stem leent. Die versie zagen we overigens niet, die komt 4 oktober in de bisocoop. Wij hoorden de stem van actrice Jennifer Lawrence. We kregen dus de astronautenblik, een blik die eigenlijk al niet zo nieuw meer is; we zijn al gewend geraakt aan opnamen van die blauwe planeet in de zwarte kosmos. 'Gravity', met die wegzwevende George Clooney, staat nog op mijn netvlies.

De film begon, de halve bol krulde om me heen, ik zette me schrap. We schoten door de kosmos, aan talloze sterren voorbij, om natuurlijk uit te komen bij die ene, die heel bijzondere. En daar kromde zich de aardbol over de schermwand, majestueus natuurlijk.

Over dat magische terugkijken naar de aarde en de emotie die dat oproept, daarover had André Kuipers ook al eens gesproken en ik meen dat hij zich toen vol bewust werd van de kwetsbaarheid van de planeet, met die dunne schil eromheen.

Maar in de zaal, onder die bol, wilde die emotie niet goed opkomen, ook al zoomde men in op het weerlichten in de nacht, de ontbossingen van Mada-gaskar en het Amazonegebied, vol horizontale rooksporen, de bruine monding van Ganges en Brahmaputra in de delta van Bangladesh. In de avond fonkelden de grote steden als juwelen tegen het aardoppervlak, net als Zuid-Korea dat lichtend afstak tegen zijn gitzwarte noorderbuur. Tussendoor tuimelden astronauten door hun gangen van aluminium, of zweefden naar de cupola, dat uitkijkdek van de ISS.

Misschien was het die digitale camera of die grote halve bol, maar echt heel scherp waren de beelden niet - hier viel technisch nog veel te winnen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden