Terug op de velden waar Van Gaal alle registers opentrok

Voor het tweede achtereenvolgende jaar was ik in mei in Lagos, in het westen van de Portugese Algarve - nu met vakantie, vorig jaar beroepshalve.

Toen, iets later in de maand, bereidde Louis van Gaal Oranje er voor op het WK. Hij trok alle registers open op de velden van het luxueuze Cascade-resort. Maar behalve Arjen Robben liepen daar ook Stefan de Vrij, Daley Blind, Georginio Wijnaldum en Leroy Fer, dus hoe in vredesnaam zou dat in Brazilië tot meer kunnen leiden dan de eerste ronde of - een enkele optimist durfde het te hopen - misschien één ronde verder?

Op het strand van Lagos lees ik nu in Hard gras mooie verhalen van Thijs de Boer en Auke Kok, het eerste over het PSV van tien jaar geleden, het tweede over het AZ van die tijd. Ze gingen begin mei 2005 jammerlijk ten onder op de drempel van de finale, van respectievelijk de Champions League en het Uefa Cup-toernooi.

Wie weet niet dat Van Bommel zijn man liet lopen? Wie zal ooit nog vergeten dat dat Ambrosini van AC Milan was? Wie weet niet dat AZ in de slotminuut van de verlenging nog zwichtte voor een hoekschop van Sporting Lissabon?

Kok zorgt ervoor dat we ook weer weten dat een Portugees de bal met de schouder in het doel drukte. Drama te over. De Boer, een stille fan, is realistisch genoeg, schrijft hij, om te weten dat PSV de Champions League nooit meer zal winnen. Kok lijst de laatste avond in dat een Nederlandse club bijna de finale haalde.

Fraai gezegd natuurlijk, en raak. Maar zwelgen in zelfbeklag is zinloos en, meer nog, het vloekt met de essentie van sport: de ambitie om het plafond aan te tikken, op welke hoogte dat ook mag liggen.

In deze dagen van herdenken bedenk ik dat dit een omgekeerde herdenking zou kunnen zijn, één die - met het geloof daarin - het herdachte juist wel opnieuw zou willen laten gebeuren. Niet in de mate van toen, tien jaar geleden, natuurlijk niet. Maar de tweede ronde van de Champions League, voor één keer zou het prachtig zijn, en al eervol genoeg, en anders om te beginnen weer eens de kwartfinale van de Europa League, of misschien waar de enkele optimist op durft te hopen: de halve.

De goede verstaander hoort mannen die de weg kunnen wijzen. Phillip Cocu zei meteen nadat hij met PSV kampioen was geworden, dat je in Europa moet vechten voor elke kans die je krijgt. Dat is toch net iets anders dan Frank de Boer, die altijd heeft gedacht dat de kansen voor Ajax wel zouden, nee, moesten komen.

Ronald Koeman bereikte de kwartfinale van de Champions League met Ajax en PSV. Als hij zijn tijd niet verdoet bij Southampton, het FC Groningen van Engeland, dan de onze wel. Ooit moet hij voor ons toch weer van waarde kunnen zijn, als (eindelijk) zijn tijd als bondscoach komt.

Deze mannen weten: geld is met zijn mogelijkheden en onmogelijkheden vaak bepalend, maar niet altijd - en wie dat altijd heeft geweten, heeft gezegd en zal blijven zeggen, is Louis van Gaal.

Ik sta in Lagos voor de entree van het Cascade-resort. Van de bewaker mag ik de velden bekijken, als ik dat dan zo nodig wil, maar hij drukt me op het hart nergens naar binnen te gaan. Daaraan heb ik ook niet de geringste behoefte. Dat zijn maar gebouwen, dat is maar weelde, het is maar geld.

Ik loop over de velden, de akelig mooie velden, waarop Louis van Gaal De Vrij, Wijnaldum en al die anderen zei wat er moest gebeuren, en waarom. Eerder had hij gezegd dat Nederland niet tot de beste acht landen van de wereld behoorde - en daar had hij, wisten en weten we allemaal, natuurlijk volkomen gelijk in.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden