Terug kunnen we niet meer, dus laten we 't leven gewoon vieren

Een aantal dagen geleden ontving ik via Facebook een uitnodiging voor een feestje op 20 januari. "Kom allemaal naar de End of the World Party", las ik in de aanhef. "Terug kunnen we niet meer, dus laten we het leven gewoon vieren." De datum van het feest is natuurlijk niet willekeurig gekozen: aanstaande vrijdag wordt Donald J. Trump geïnaugureerd als president van de Verenigde Staten.


Het ongeloof op de ochtend na Verkiezingsdag was enorm (in ieder geval onder mijn vrienden en kennissen), maar de gemoederen bedaarden enigszins toen de kersverse president-elect zijn overwinningsspeech hield. Hoewel hij daarvoor keiharde taal had uitgeslagen, die soms nog het meest weg had van oorlogsretoriek, benadrukte hij nu dat het tijd was om samen te komen als één verenigd volk.


Ook riep hij alle Amerikanen op om Hillary Clinton dankbaar te zijn, omdat ze zo hard had gevochten. Dat was opmerkelijk: nog geen drie weken eerder noemde hij zijn rivale een nasty woman.


Een sprankje hoop gloorde aan de horizon. Zelfs ik begon me af te vragen of ik me voor niets zorgen had gemaakt. Misschien viel het allemaal best mee en zou hij ook terugkomen op alle walgelijke dingen die hij had geroepen over moslims, Mexicanen, migranten en vrouwen. Helaas was de vreugde van korte duur. Via zijn Twitteraccount @realDonaldTrump, dat vreemd genoeg het officiële communicatiekanaal van de president-elect lijkt te zijn, volgden binnen een mum van tijd opnieuw de meest grove, bizarre en soms zelf paranoïde mededelingen.


Twee dagen na de verkiezingen betichtte hij 'de media' al van ophitserij, toen overal in Amerika demonstranten de staat op gingen uit protest over de uitslag: "Very unfair!" De media moesten het sowieso vaker ontgelden.


Op 12 januari beschuldigde hij CNN nog van het gebruik van nepnieuws (een van zijn favoriete woorden). Volgens hem was de nieuwszender medeplichtig aan karaktermoord op zijn eigen persoon, door te berichten over een Russische inlichtingenoperatie waar Trump bij betrokken zou zijn.


Soms werd het bijna grappig: nadat Meryl Streep naar hem had uitgehaald tijdens de Golden Globes, deelde hij met de wereld dat hij haar een van de meest overgewaardeerde actrices van Hollywood vond. Minder kinderachtig, maar zeker niet minder zorgelijk, was zijn trotse aankondiging over de ontmanteling van het ziektekostenverzekeringsstelsel Obamacare. Echt eng werd het toen hij zich eind december tegen de het besluit van de VN-Veiligheidsraad keerde, waarin Israël werd veroordeeld voor het blijven bouwen van nederzettingen in Palestijns gebied.


Zijn reactie: "Blijf sterk Israël, 20 januari nadert snel!" En helemaal over de top ging the Donald met zijn interviews in de Britse krant The Times en het Duitse Bild, waarin hij de Brexit toejuichte, de Europese Unie min of meer de oorlog verklaarde en de Navo achterloos terzijde schoof.


Ik denk dat ik vrijdag inderdaad naar de End of the World Party ga. Ik zal dansen en drinken alsof mijn leven ervan afhangt. En daarna ga ik mijn roes uitslapen. Heel lang, bij voorkeur de komende vier jaar.


Liefs, Natascha

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden