Terrorismejacht onder een romantisch Corbijn-sausje

A most wanted man

Regie: Anton Corbijn. Met Philip Seymour Hoffman, Grigoriy Dobrygin, Nina Hoss, Rachel McAdams.

***

Zie het affiche van 'A most wanted man' met het portret van wijlen Philip Seymour Hoffman erop en je denkt automatisch dat hij de gezochte man is uit de titel. Dat is in de film niet ondubbelzinnig zo, maar zo voelt het wel nu de acteur een half jaar geleden, twee weken na de Amerikaanse première, onverwacht overleed, om vervolgens in jubelende naschriften te worden bijgezet als 'de beste acteur van zijn generatie'. Deze John Le Carré-verfilming van de Nederlandse filmer en fotograaf Anton Corbijn leent zich ook verrassend goed voor de rol van testament; al geldt dat achteraf voor meer films van Hoffman - vaak gecast als de kwetsbare dan wel strijdbare eenzaat, niet helemaal in harmonie met de wereld.

Zo'n rol speelt Philip Seymour Hoffman opnieuw als de ondoorgrondelijke Günther Bachmann, het ketting rokende en whisky lurkende hoofd van de Duitse geheime dienst die in Hamburg tegen de druk van de Amerikaanse heethoofden in een fatsoenlijk spel wil blijven spelen. Tenminste: voor zover dat mogelijk is voor een geheime dienst wiens doel al snel vrij heftige illegale middelen heiligt.

Als er een Tsjetsjeense asielzoeker in de havenstad opduikt die via een Duitse advocate bij de bank de erfenis van zijn criminele Russische vader claimt, denkt men dat dat hij het geld voor aanslagen gaat gebruiken. De Amerikanen vragen om harde actie, maar Günther Bachmann wil meer tijd om te onderzoeken of de man echt een terrorist is.

Regisseur Corbijn betoonde in zijn vorige film 'The American' al zijn liefde voor de films van de jaren zeventig en er schuilt wel iets van de morsige Peter Falk in Philip Seymour Hoffman in deze laatste grote rol, en iets van de gewiekste Gene Hackman, al heeft Hoffman zich hier een kunstig Meryl Streep-achtig Duits accent aangemeten en oogt hij sowieso meer Europees zwaarmoedig dan die illustere voorgangers. Zijn accent en sjofel uiterlijk houden iets bestudeerds, ook wel. Net als de haute couture van medewerkster Nina Hoss die een heimelijke liefde voor haar baas koestert, en de racefiets van advocate Rachel McAdams waarop zij bevallig door Hamburg slingerend haar idealen najaagt, om vervolgens misschien haar hart te verliezen aan haar Tsjetsjeense cliënt. Jammer is dat die verschillende lijntjes tussen de personages erg in de lucht blijven hangen. En dat de politieke urgentie van Le Carré's plot toch ook wat verdwijnt onder dit romantische Corbijn-sausje van harde mannen en mooie vrouwen die het goede willen in een verrotte wereld.

Ouderwets sfeervol is deze thriller zo zeker wel, maar ook wat looiig. Echt spannend wordt het pas rond de ontknoping. Dan neemt Corbijn ook de ruimte om gewoon wat om zijn held heen te hangen: als hij alleen op zijn kamer Bach speelt op de piano. Als hij vlak voor een nieuwe actie staat te roken in een herfstig park. Het falen ligt op de loer. En je houdt je adem in omdat Philip Seymour Hoffman hier wel heel mooi die lichte afwezigheid laat voelen, de gekwelde ziel die hem ook te veel kan worden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden