Klein verslag

Tennissen als in een trance: over Federer en Raonic

Roger Federer. Beeld Wim Boevin000

Schrijf toch de hele week over Federer, werd thuis tegen me gezegd. Federer is zuurstof voor de lyriek, dat is waar, maar kom, het is maar een tennisser. Hij zei het trouwens zelf gisteren, gevraagd naar zijn jongste successen. 'Ik ben weer een normale tennisser', zei hij. Hij bedoelde: bevrijd van druk, ranglijstposities en blessures.

Bij Trouw weten ze met normaliteit wel om te gaan. Zonder een spoor van lyriek was dit gisteren de volledige berichtgeving van Federers winst in de kwartfinale van Wimbledon: 'Roger Federer behaalde voor de twaalfde keer de halve finales. De Zwitser (36) won van de Canadees Milos Raonic (6-4, 6-2 en 7-6). Voor Federer was het zijn honderdste wedstrijd op Wimbledon.'

Kijk, zo behandel je normale tennissers, al bereikt Federer pas volgende maand zijn 36ste levensjaar. En nu we toch bij de cijfers zijn: misschien had nog vermeld mogen worden dat hij in die honderdste wedstrijd de tienduizendste ace in zijn carrière sloeg en dat een van de ballenjongens die bal voor hem bewaarde en dat hij daarover met die jongen een ontspannen gesprekje voerde en hem voor dat bewaren heel dankbaar was.

Ach, de zonneschijn op Rogers paden. De 'meteo' zat ook mee, zei hij nog. Het had die ochtend veel geregend, maar toen Federer aantrad tegen Raonic scheen de zon.

Raonic's prestatie

De lange Raonic, zo één die kanonschoten afvuurt, had hem vorig jaar op Wimbledon nog de weg naar de finale versperd door hem in vijf sets te verslaan en de BBC herhaalde gretig dat ongebruikelijke beeld van een neergestorte Federer, met zijn gezicht in dat kapotgelopen gras, na een zoveelste passeerbal van Raonic. Alsof een standbeeld was omgetrokken. Die Raonic, toptienspeler, was dus niet de eerste de beste. Goed, die voorgeschiedenis had misschien ook nog in dat wedstrijdverslag van gisteren gepast, maar de sportpagina koos voor een uitgebreide beschrijving van de match en de blessure van Andy Murray die speelde 'alsof hij een steentje in zijn schoen had' - heel mooi beeld.

Ik keek naar Federer-Raonic. Twee mannen, beiden een witte bandana om het hoofd. Raonic vuurde zijn kogels af, maar ze kwamen bijna allemaal weer terug, zo katachtig waren de reflexen van de man aan de ontvangende zijde, die de service van zijn opponent leek te kunnen lezen, terwijl wat van Federers racket kwam voor Raonic een onbegrijpelijke taal was.

Tekst loopt door onder de foto.

Beeld Wim Boevin000

Later zei Raonic dat hij zichzelf niets verweet; hij had gedaan wat hij kon. Maar zei hij, de man aan de overkant straalde zoveel zelfvertrouwen uit, zoveel zekerheid, dat voelde je.

Die tweede set, die Federer dus met 6-2 won, die zou ik in zijn geheel wel willen terugzien. Zelden speelde een man op zo'n hoog niveau, zo hoog, dat de BBC-commentator bang was dat Federer geld zou gaan vragen voor de tennisles die hij gaf. Hij tenniste in een trance. Lichtvoetig als een panter, ballen met grote accuratesse tegen de lijnen zwiepend.

Hoe bijzonder die lichtheid was bleek toen hij in de derde set achter elkaar twee forehands tegen het net sloeg. Federer was een mens, een normale tennisser. In de tiebreak echter vloeide hij weer, ongrijpbaar, over dat court, zijn hof, waarbinnen hij de onbetwiste koning was.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden