Ten oorlog!

Nederland is sinds gisteravond 21 uur naar de maand augustus van het jaar 1914 teruggeworpen. Althans als je het heilige beginsel in ogenschouw neemt dat ooit uit de mond van Rinus Michels glipte. Maar verschil moet er ook zijn. In 1914 verklaarde Nederland zich welbewust neutraal en ontsprong hiermee de dodendans van de Eerste Wereldoorlog. Het volk dat in de verte de granaatinslagen bijna kon horen, moet zich toen gelukkig hebben geprezen dat het aan de planetaire slachting was ontsnapt.

Maar het is nu juni 2016 en dat de oorlog die in Frankrijk een maand lang zal worden uitgevochten aan Nederland voorbijgaat, maakt het nationale chagrijn pathetisch. De bejubelde neutraliteit van een eeuw geleden, is nu door nietige naties als IJsland en Turkije het vaderland tegen wil en dank opgedrongen, tijdens een mislukte kwalificatiecampagne voor het EK 2016. Het volk dat niets liever had gewild dan in de loopgraven van Franse campings voor Oranje te sterven, kermt en treurt. Met als enige munitie voor de maand juni groene blikjes uit de buurtsuper en wat kroketten van Cora van Mora.

Hoezo is de cliché-uitspraak van Rinus Michels, 'voetbal is oorlog', een fabel? Hoewel de oud-bondscoach van Oranje altijd van dit stigma heeft willen afkomen, heeft hij het wel ongeveer zo gezegd. Om precies te zijn in een interview met John le Noble in het Algemeen Dagblad op 10 maart 1971: 'Topvoetbal is zoiets als oorlog. Wie netjes blijft, is verloren'. Maar toegegeven, Michels had het zuiver over het veldwerk dat in die tijd nogal ruw en meedogenloos was. Nu heeft de oorlog op het veld de allure van een partijtje klaverjassen, waar het vergeven is van de gele en rode kaarten. Nee, de oorlog heerst rond het veld en in de hoofden.

Laat ik de Franse filosoof Chantal Delsol citeren: 'Internationale competities als voetbal hebben de plaats van oorlog ingenomen. Beide activiteiten lijken op elkaar: rivaliteit, ongehoorde uitgaven, enthousiasme dat het beleven van sterkere emoties dan in het gewone leven mogelijk maakt. Wat gelukkig zijn we toch om de confrontatie in stadions en niet op slagvelden aan te gaan.'

Ik voeg hieraan toe: dankzij die lauwe en smakeloze Europese Unie die ons sinds bijna een mensenleven heeft geleerd met elkaar te overleggen in plaats elkaars hersens in te slaan. Het dodelijke nationalisme heeft plaatsgemaakt voor speels chauvinisme en tegenwoordig hoef je de vijand niet te doden, maar alleen te passeren.

Helaas lijkt een einde aan onze onbekommerde vrede te zijn gekomen. Alsof de Moren en andere Assassijnen van weleer in de internationale jihad zijn gereïncarneerd, om de echte oorlog naar onze stadions te exporteren. Waarom zou hun woestijn rood kleuren en onze grasmat frisgroen blijven? In het Frankrijk van Euro 2016 zijn stadions de nieuwe bunkers en voor één speler op het veld heb je duizend-en-één politieagenten en militairen daarbuiten nodig. Die vergeten oorlog, die van de Rinus Michels uit 1971, was daarbij vergeleken kinderspel.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden