Review

Temperament kost Jansen een snaar

Je kon er bij wijze van spreken op wachten. De 21 lentes tellende Janine Jansen speelde woensdagavond met het Rotterdams Philharmonisch Orkest het vioolconcert van Mendelssohn met zoveel vurigheid en temperament, dat een van de snaren daar niet tegen bestand bleek. 'Pats', zo klonk het luid en duidelijk tegen het eind van het eerste deel. Janine keek naar dirigent Christopher Seaman met een blik van 'ik kan het ook niet helpen', maar er zat niets anders op dan in de kleedkamer het instrument van een nieuwe snaar te voorzien.

Janine Jansen - in mei soliste bij het Residentie Orkest - heeft inmiddels een aardig gevulde prijzenkast bij elkaar gespeeld. Eerste prijzen bij de Iordens Viooldagen betekenden een opstap naar de derde prijs van het Oscar Back Concours. Zij was toen vijftien! In 1994 volgde de Europese prijs Bourse Henessy Mozart en in 1997 sloot zij de reeks af met de eerste prijs bij het Concours International de Musique de Chimay.

Terug naar haar prestatie in Rotterdam. Met aanstekelijk enthousiasme en jeugdig elan bracht zij Mendelssohns 155 jaar oude vioolconert. Fris, spontaan, vol overtuiging en uitbundig, maar ook lyrisch, verfijnd en ontroerend. Het belangrijkste kenmerk van haar vertolking was dat zij met allure speelde. Die allure slaat onmiddellijk de brug tussen podium en zaal: het publiek voelt als dat er iets gaat gebeuren omdat daar een soliste voor het orkest staat die iets te vertellen heeft. Het is niet zo moeilijk Janine Jansen een prachtige toekomst te voorspellen, zij heeft alles in zich om zo'n toekomst met glans te omgeven. De begeleiding door het Rotterdams Philharmonisch Orkest was keurig en correct, niets minder en niets meer.

De symfonie opus 55 van de Engelse componist Edward Elgar is een symfonie waar je voor kunt gaan zitten. De componist heeft in zijn symfonische eersteling veel te vertellen en daar neemt hij royaal de tijd voor. Hoe zijn composities moeten klinken kan worden vastgesteld aan de hand van geluidsopnamen. Elgar heeft zich namelijk altijd beziggehouden met geluidsregistratie en tussen 1926 en 1934 heeft hij tal van zijn werken, waaronder die eerste symfonie, op plaat vastgelegd. Zijn zienswijze is niet die van hedendaagse dirigenten, ook niet van Christopher Seaman. Hij gaf de componist wat de componist toekomt, maar leek toch nog wat achter te houden. Het klonk wat vrijblijvend, al luisterend kwam de gedachte op dat een schepje er bovenop geen kwaad zou kunnen. Doorgaans wist zijn linkerhand uitstekend wat zijn rechterhand deed, want hij bewoog beide handen vrijwel voortdurend synchroon.

Feit is dat zo'n Elgar weinig op de lessenaars staat van orkesten op het Europese vasteland. Als het Rotterdams Philharmonisch Orkest die symfonie al eens gespeeld heeft, dan moet dat toch wel lang geleden zijn. Maar de Rotterdamse blazers spelen altijd trefzeker en betrouwbaar en de strijkers weten altijd weer een pracht van een toon te ontwikkelen. Dat lieten zij nu ook horen in de opmaat van dit concert, de weinig gespeelde Mendelssohn-ouverture 'Die sch"ne Melusine'. Het is het verhaal van zeemeermin Melusine die als mens haar geliefde ridder gezelschap mag houden als hij maar niet naar haar afkomst vraagt. Zoals dat gaat: hij doet dat natuurlijk toch (anders is het per slot geen drama) en de mooie Melusine moet terug naar haar plaats van afkomst, het water.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden