Review

Tegen trend en tijdgeest in

Er tekent zich een merkwaardige tweedeling af in de Nederlandse pop. Alles wat vandaag 'eigen' heet, dat wil zeggen verpakt in Hollandse ABN- dan wel streektaal-uitvoering, wordt met platinaverkopen (100 000 ex.) op handen gedragen. Blof (Zeeland), De Kast (Friesland), Acda & De Munnik (Den Briel) en Marco Borsato (Nederland) domineren de cd top 100.

Betreft het Engelstalige pop dan mag je Ilse de Lange, Anouk, Total Touch en Golden Earring's 'Naked truth deel 27' beslist niet missen. Als het maar 'nieuw', 'gisteren op TMF' of 'hype' is. Maar wat gebeurt er met de ándere geluiden van Nederlandse bodem die je niet door het filter van de brede smaak kunt douwen? Met de argeloze eigenheimers die tegen tijdgeest en trend in het andere 'eigen' vertegenwoordigen?

Zoals EMOTIONAL NOMADS (Bedrock/ Sony - BED 271.142) van ene JP. Oftewel Jan Piet den Tex, een vaste onzichtbare waarde in de vaderlandse pophistorie. Al dertig jaar drukt deze singer/ songwriter zijn stempel op de meest uiteenlopende groepen en projecten. Op 'Emotional Nomads' ontlaadt zijn kameleontisch talent zich in één krachtig statement. Lichtvoetige blues en rock bepalen het idioom, melancholie en verlangen de sfeer. Den Tex bezit de jaloersmakende kunst tot het schrijven van pakkende liedjes die zich in hart en hoofd vastzuigen. Soms passeren ze als ogenschijnlijke tussendoortjes ('When the river sleeps'), meestal zetten ze zich vast als klassiekers in de dop ('Serious nonsense').

Vergelijkingen met Dire Straits en Bruce Springsteen dringen zich op, maar die gaan simpelweg mank omdat Den Tex hen al jaren voor was. Bovendien heerst zijn stem zo autonoom, zo ingebrand, dat je je verbaast waarom deze existentionalist niet de erkenning krijgt die hij verdient. Wellicht is dat het lot van de ware emotionele nomade.

Misschien ook van Barrelhouse, de beste bluesrock formatie van West Europa en omstreken. Doorzetters zijn het die op TIME FRAMES (Munich Records- MRCD 191) met verve zichzelf trouw blijven. Net als Den Tex draait de groep bijna drie decennia mee zonder aan zeggingskracht in te boeten. Gelukkig maakten ze hun tussentijdse opheffing ongedaan en kan de onhollandse bluesband weer onder aanvoering van Tineke Schoenmaker ronken en stampen. Het is haar zang, Bonnie Raitt krijgt het nakijken, die de hardwerkendste band uit het clubcircuit van weleer dat ongrijpbare surplus verleent.

In oerbezetting (bassist an Willem Sligting, de gitaristen John en Guus Laporte, pianist Han van Dam, drummer Bob Dros) broeit en bloeit weer dat unieke geluid. Bijdragen van de Amerikaanse gospel-legende The Five Blind Boys of Alabama en een geslaagde combinatie met Altai Hangai uit Mongolië (!) onderstrepen het hernieuwde elan. 'Time frames' is allerminst een nostalgische reprise. Eerder een bewijs, dat de bestemming van de vaderlandse pop op een ándere 'waarheid' berust. Als geen ander bezit Barrelhouse de gave om de essentie van Hollandse houselijkheid tot zinderende barrel-house te transformeren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden