Teflon

De minister-president, drs. M. Rutte had het ontslag van zijn kabinet aan de koningin aangeboden, stond er in het bericht van de Rijksvoorlichtingsdienst. Hè wie? dacht ik even. O, Mark. Mark Rutte.

Er kleeft nu eenmaal iets titelloos aan 'm, iets gewichtsloos. Of kleven is niet het juiste woord, er kleeft juist niets aan hem.

Vandaar dat hij ook wel 'teflon-premier' werd genoemd. Naar het spul dat aanbakken in de koekepan tegengaat. Ook wel weglach-premier als je kwaad wilt, maar teflon klinkt beter.

Een peiling heeft uitgewezen dat de meeste mensen vinden dat het kabinet-Rutte niet veel heeft opgeleverd maar de premier zelf is nog even populair als voor de crisis. Het deert hem allemaal niet. Kennelijk kunnen we goed tegen zijn stoïcijnse houding. Misschien is het ook wel goed dat in tijden van politieke en economische crisis iemand aan het roer staat zonder al te sombere blik en al te ernstige terechtwijzingen. Ik moet bij Rutte altijd denken aan het begrip 'ataraxia' van Epicurus, de filosoof die wij met genotzucht associëren maar die het ook had over ataraxia, wat staat voor almaar blijvende gemoedsrust, prettige onaandoenlijkheid. Mijn favoriete filosoof Montaigne had er ook (geen) last van. Hij vertelt in een van zijn essays dat een buurman bij hem aanklopte, in verwilderde staat alsof er iets vreselijks gebeurd was en dat hij hem natuurlijk binnenliet, even later stond er ook nog een aantal soldaten in zijn huis, tot duidelijk werd dat de buurman het fraaie huis van Montaigne met geweld van 'm probeerde af te pakken, maar na een tijdje verdween hij toch weer door de waardige, onaandoenlijke houding van Montaigne. Teflon, zou ik zeggen, de teflon-filosoof. Iets dergelijks zag je bij Rutte. Natuurlijk trok hij een ernstig gezicht tijdens de val van zijn kabinet maar de anderen moesten de echt lelijke woorden zeggen, dat Nederland door Wilders in de steek was gelaten (Verhagen) en dat hij het hem zeer kwalijk nam (Stef Blok). Overigens schijnt het een bepaalde soort te zijn: de teflon-premier. Een rondgang langs internetsites leert ons de collega's van Mark Rutte kennen. De eerste die het etiket teflon ooit opgeplakt kreeg was Ronald Reagan, inderdaad ook al zo'n lachebekje.

Verder kreeg Tony Blair te horen dat-ie van teflon was, en Ariel Sharon die altijd wegkwam met zijn wandaden uit het verleden. Silvio Berlusconi natuurlijk. Ook Vladimir Poetin mocht zich gedurende enige tijd tot het teflon-gezelschap rekenen, hoewel zijn baklaagje de laatste jaren toch enigszins beschadigd lijkt. Bertie Ahern, ex van Ierland. En verder een legertje kleinere premiertjes, zoals premier Nahib van Singapore, Gary Doer van de Canadese provincie Manitoba, Ralph Klein van Alberta, Dalton McQuinty van Ontario en zo nog wat lokale machthebbers wier kleefkracht wij hier niet vermogen te beoordelen.

Van grote staatsmannen hoor je niet dat ze zo'n anti-aanbak-laagje hebben; die weten op tijd een plechtig gezicht op te zetten en worden afgerekend op hun daden. Maar voor even tussendoor heeft zo'n teflon-premier wel iets.

undefined

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden