Techniek, voor meiden met passie

Op de RDM Campus in Rotterdam draait alles om techniek. Meisjes zijn er in de minderheid. Waarom kozen zij voor een technische studie? tekst

Heijplaat ligt goed verscholen achter containers en hijskranen. Het dorp, midden in de Waalhaven, werd gebouwd voor werknemers van de Rotterdamsche Droogdok Maatschappij (RDM). Toen de werf in 1983 failliet ging wilde de gemeente het havendorp slopen. Een actie voorkwam dat. Een paar jaar geleden ontwikkelden het Albeda College, de Hogeschool Rotterdam en het Havenbedrijf de hallen tot de RDM Campus. RDM staat nu voor Research, Design & Manufacturing. Zo'n 1000 studenten van mbo-, hbo- en universitair niveau krijgen er technisch onderwijs. Ook is er plek voor innovatieve bedrijfjes. "Al die disciplines kunnen leren van elkaar", zegt directeur Gabrielle Muris.

In de heldere hallen met veel glas en staal zijn vieze handen ver weg. "Techniek is niet alleen vuil en zwaar", zegt Muris. "Ook logistiek, ict en duurzaamheid vallen er onder." En in de techniek is nog werk te vinden. In de Rotterdamse haven alleen al duizenden banen. Dankzij campagnes begint de interesse te groeien, merkt Muris. "Ook bij kinderen en meiden."

Want vooral meiden liepen tot voor kort met een grote boog om technische studies heen. Bij autotechniek aan de RDM Campus lopen maar twee meisjes rond, op 237 studenten.

Muris twijfelt of het ooit lukt 50 procent vrouwelijke techniekstudenten te krijgen. De meisjes díe techniek doen aan de campus zijn razend enthousiast, zegt ze. "Ze kiezen tegen de mainstream in. Dan moet je echt passie hebben voor techniek, anders hou je het niet vol."

Sophie Meijer (16), eerstejaars mbo metaaltechniek

'Mijn droom is om iets te ontwerpen dat je steeds weer tegenkomt op straat'

"Het leuke van mijn studie vind ik dat je zelf iets kunt ontwerpen en dat helemaal ontwikkelen. Zo heb ik een klein borstbeeldje van mezelf gemaakt. Met een apparaat heb ik mijn gezicht en schouders gescand. Daarvan heb ik een 3D-file gemaakt en die met een 3D-printer uitgeprint. Dit beeldje is van plastic, maar je kunt ook met bijvoorbeeld gips printen.

Ik ben opgegroeid op Curaçao en wist niet wat ik moest studeren. Uit testjes bleek dat industrieel ontwerpen echt iets voor mij was. Het is erg leuk om bezig te zijn en te klussen. Bij een van de vakken werken we voor een opdrachtgever. Ik heb een afvalcontainer ontworpen voor de gemeente Pernis. Je moet dan met van alles rekening houden. Vloeistoffen moeten er goed in kunnen stromen, de container moet stapelbaar zijn en de hoeken mogen niet te scherp zijn. Momenteel ben ik weer bezig met het ontwerpen van een schuimpompje. Door al die verschillende voorwerpen die je maakt leer je veel. Zo probeer ik nu de klepjes van mijn pompje werkend te krijgen.

Na mijn studie zou ik het liefst weer terug gaan naar mijn familie op Curaçao. Daar is alleen niet veel werk voor industrieel ontwerpers. Dus ben ik ook blij als ik bij een bureau in Nederland kan werken. Mijn droom is dat ik ooit iets ontwerp dat overal voorkomt. Dat kan echt van alles zijn, maar het zou mooi zijn als je je eigen ontwerp steeds weer tegenkomt op straat."

'Als meisje word je snel de zorg ingestuurd; maar ik wist dat ik dat niet wilde'

"Ik werk met heel nauwkeurige machines. Daarmee snijd ik metaal, op de honderdste millimeter. Als je daarbij een fout maakt, kan je niets meer veranderen.

Ik kwam op deze studie na mijn vmbo theoretische leerweg. Ik had niks met techniek, maar de filmpjes op een beroepenbeurs spraken me aan. Die gingen over rekenen en nauwkeurig werken en ik dacht: 'Dat kan ik wel!' Als meisje word je heel snel de zorg ingestuurd. Ik ben wel zorgzaam, maar wist altijd dat ik dat niet wilde.

De onderdelen die ik maak, worden gebruikt om vloeistoffen in de petrochemische industrie te meten. Flensjes, schroefjes en zogenaamde bommetjes: kokertjes waarin je cc's kunt meten. Ik doe nu mbo-niveau 2. Hierna wil ik computergestuurd metaal bewerken op niveau 3. Nog steeds kleine onderdelen, ik heb te weinig kracht om platen van zes meter te sjouwen.

Als enige meisje hier, kreeg ik in het begin heel veel aandacht. Ik had nog nooit achter een draaimachine gezeten. Toen één jongen het ging uitleggen, stonden er ineens acht om me heen. Daarna begreep ik nog niet hoe die machine werkt! Na een maand of twee nam de aandacht wat af, nu vindt iedereen het normaal dat ik hier rondloop.

Jongens werken wel anders. Ik ben voorzichtiger, wil niks beschadigen. Het is niet leuk als de splinters alle kanten op schieten. Daar heb ik al brandwonden van gehad. Ja, vieze handen horen een beetje bij techniek. Maar ik heb nog steeds heel zachte handen, zonder eelt."

'Jongens trekken eerst die hele auto uit elkaar en gaan dan pas nadenken'

"Ik heb auto's altijd leuk gevonden. Als ik vroeger bij mijn vader in de auto zat kon ik elk merk opnoemen. Hij had géén idee. Het liefst was ik na mijn vwo-opleiding diergeneeskunde gaan studeren, maar daar werd ik uitgeloot. Hbo autotechniek was mijn tweede keus en dat vind ik ook erg leuk. Ik wil gewoon graag met mijn handen werken.

Deze studie is zo breed. Je leert mensen in het bedrijfsleven kennen, bijvoorbeeld bij DAF, en je houdt je bezig met techniek, natuurkunde en wiskunde. Veel elektronica ook. Heb je gehoord van die auto's die zonder bestuurder kunnen rijden? Die proberen we nu automatisch van rijbaan te laten wisselen.

Er zitten twee meisjes in mijn jaar. Dat vind ik soms wel jammer. Meiden zijn serieuzer en ambitieuzer. Auto's zijn toch echt jongensdingen. Je ziet zelden op straat een meisje onder een motorkap sleutelen. Toen mijn vriend en ik laatst autopech hadden, kropen we met zijn tweeën onder de motorkap. Dan zie je voorbijgangers wel raar opkijken.

Vuile handen krijg je hier nauwelijks. We werken nu aan een heel zuinige auto. Dat is vooral veel computerwerk. Dat ligt mij wel: ik kijk altijd eerst wat er mis is en dan ga ik sleutelen. Sommige jongens trekken die hele auto uit elkaar en gaan dan pas nadenken. Verder heb ik niet echt een andere rol als ik samenwerk in een groep met jongens. Ik krijg wel seksistische grappen te horen. Daar moet je tegen kunnen, of er ook een maken."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden