Te veel, te vaak, te moe

In arren moede doet Imca Marina een stap terug. Haar geliefde liet haar achter met zijn hond Tiger én een omvangrijk horecabedrijf met trouwkapel. En dan treedt ze nog drie keer per week op ook. Ze trekt het niet meer.

Voor alle duidelijkheid: De Vicarie blijft bestaan. Maar laat anderen de lakens uitdelen. Imca Marina zal blij zijn als de verantwoordelijkheid voor haar horecabedrijf in het Oost-Groningse Midwolda niet meer op haar schouders drukt. „Ik metsel de voordeur dicht”, kondigt ze aan, doelend op haar huis dat aan het bedrijf vast zit.

Nu nog zit de flamboyante zangeres in het restaurant. Ze trakteert op tosti’s met rosbief en op apfelstrudel. Aan het eind van de dag moet ze optreden in Medemblik. Haar oude vriendin Leidje geeft af en toe signalen dat Imca op de tijd moet letten. Maar die laat zich niet opjutten.

In onvervalst Gronings worden de gasten begroet en nagezwaaid. „Moi.” „Hou ist nou?” en „Ach laiverd.” Een oude bekende wil haar per se een hand geven. Imca: „Leev’n dien pa en moe nog?”

Wie het gemist had: Een jaar of tien geleden keerde Imca Marina (69), bekend van hits als ’Viva España’ en ’Harlekino’, terug naar haar geboortegrond, Groningen.

Zij en haar geliefde Stephen hadden zin in iets nieuws. „We waren klaar met onze boerderij in het Noord-Hollandse Oudendijk. Die lag me bovendien wat te dicht bij de A7.” Belangrijker nog was dat Imca’s moeder in het Groningse Middelstum ziek werd. „Ze belde en zei: Moeke gaat gauw dood. Toen zei ik tegen Stephen dat ik terug moest. Ik heb vijf jaar voor haar gezorgd.”

Stephen Porter, een Engelse aannemer, een jaar of wat jonger dan Imca Marina, vond de omgeving prachtig. Ze vielen voor een oude herenboerderij in Midwolda die anno 2010 dichtbij het nieuwe Oldambtmeer ligt, midden in het wonen-aan-het-water annex recreatiegebied Blauwestad.

Ze knapten de bouwval – inclusief enorme tuin – helemaal op en maakten er een brasserie in, een restaurant en feestgelegenheid. In 2001 ging De Vicarie open.

„We wilden eigenlijk een klein theeschenkerijtje beginnen, met wat kunst, maar ik val op groot! Het liefst had ik een kathedraal gekocht.” Imca Marina – „van een theeschenkerijtje kun je niet aflossen” – haalde haar horecapapieren en werd ambtenaar van de burgerlijke stand. Om stellen in de echt te kunnen verbinden in haar eigen trouwkapel. „Ik geloof in liefde en onvoorwaardelijke trouw.”

Haar eigen relatie met Stephen spatte uiteen. Vorig jaar zomer ging hij ervandoor. Ze had dat nooit verwacht. Ze kijkt terug op hoe het tussen hen begon, op Lanzarote. Eerst vertelde ze hem niks over het zingen. Ze deed wel een poging, maar die mislukte. „Ik zei: I have to tell you something. I am singing. Hij zei: Ah karaoke, nice! Toen dacht ik: Ach, laat maar zitten.”

Verbijsterd was hij toen hij aankwam op Schiphol en Imca te midden van een club voetballers aantrof. Ze namen haar op de schouders en zongen Viva España. „Hij was not amused. Hij zei: Wat is dit? Ben je een beroemdheid of zo?” Hij bleek wel mijn plaat te hebben. ’Viva España’ was een hit in Engeland.”

Haar bekendheid vond hij vreselijk. „Mensen die er tussenkomen als jij in gesprek bent. Mensen die een stoel bijtrekken en met de kont naar hem toe met mij gaan praten. Hij wilde terug.” Ze beloofde dat het niet meer zou gebeuren en bleef drie maanden lang dicht tegen hem aanzitten. „Toen was het oké.”

Dertien jaar waren ze samen, op het laatst werd hij ontevreden. „Ik kon er de vinger niet op leggen, maar ik vermoed dat hij een ander had.” Hij vertrok naar Engeland, haar in Midwolda achterlatend met dat horecabedrijf en zijn hond Tiger.

„Ik heb maanden liggen huilen en dacht: Ik spring van het dak af.” Maar ’s ochtends vroeg riepen de horecaplichten weer. „De Sligro ontvangen, de Hanos. Ik heb wel personeel, maar niet altijd. Gisteren heb ik hier zelf nog staan stofzuigen. Die hele vloer die wel vijf keer zo groot is als van een gewoon huis. Het meisje dat dat normaal doet haar vader bleek longkanker te hebben. Ik zei: schat, ga jij toch naar huis. Vroeger hielp Stephen me. Hij deed de was, hij dweilde, hij nam mij een hoop uit handen.”

Het duurde even voor ze wilde toegeven dat ze het niet trok in haar eentje zo’n bedrijf te leiden, honderdvijftig huwelijken per jaar te sluiten en ook nog eens drie keer per week ergens in het land op het podium te staat. „Te moe, te hard werken, te vaak weg, te laat thuis, te vroeg weer op. Ik heb een bedrijfsleider gezocht, maar ik kon geen goede vinden. Als ik weg was geweest en ik kwam terug, was het anarchie hier.”

Dat maakte dat ze besloot te stoppen met de daghoreca. Vanaf 1 november is De Vicarie alleen nog open voor besloten bijeenkomsten. Andere uitbaters nemen haar plaats in, al blijven pand en grond van haar.

Trouwerijen blijft ze doen en ze gaat niet verhuizen, verknocht als ze is aan Groningen en de Groningers. Hoewel. „Als er iemand met een heel lucratief bod komt... Eerdaags krijg ik hier een haventje voor mijn deur. Ik zit per ongeluk heel goed.”

Imca Marina is zo’n artieste die, hoewel ze allang geen hits meer heeft, in de Hollandse harten zit. „Ik ben een oud factotum, een rariteit”, zegt ze. Stoppen met optreden is geen optie.

„Ik kom wel eens op zo’n feest, daar hangt dan zo’n grijs dekentje over, dan denk ik: ah, daar moet ik even wat aan doen. Mensen moeten even vergeten waar ze in het dagelijks leven mee bezig zijn. Dat is de kunst van het performen. Ik heb waarschijnlijk ook een voorbeeldfunctie voor iedereen die na zijn vijftigste nog iets leuks met zijn leven wil doen.”

Voor haarzelf is het ook heilzaam. „Ik ben regelmatig ziek, zwak en misselijk. Dan zit ik in de auto,en zegt Roelie, mijn vriendin die mijn chauffeur is: Nou, doe zaist d’r nait al te best oet he, vandoag. Dan maak ik me op, in die auto, en dan gaat het ineens wel weer. Ik kan heel goed die knop omzetten.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden