Te veel Bowie

Daags erna waren er stemmen die zich afvroegen of dat niet wat veel was geweest in de krant, vijf pagina's Bowie. En iemand had becijferd dat aan de dood van prins Bernhard evenveel woorden waren vuil gemaakt - om het oneerbiedig te zeggen. En Michael Jackson, die kreeg niet half zo veel ruimte en die was ook heel beroemd en daarbij lelijk dood gegaan.

Ik ben geen hoofdredacteur en ga er niet over, maar ik vond het ook best veel Bowie en het had nog véél meer kunnen zijn. De vrienden van de Volkskrant vulden tien pagina's met alle mogelijke Bowies, NRC-Next deed hetzelfde en NRC Handelsblad kwam met een bijlage waar een zwarte ster op prijkte.

Verwonderlijk was dat niet. Na de bekendmaking van zijn dood, vroeg in de maandagochtend - de Amerikanen lagen nog in bed - spoelden de hele dag golven van Bowie-nieuws binnen uit alle mogelijke hoeken van dat wereldwijde web. Mijn eigen persoonlijke Bowie - een kleintje - raakte er zowat onder bedolven.

Dat heb je bij generatie- en grensoverschrijdende kunstenaars, zeker als ze ook nog een halve eeuw gefonkeld hebben. In de Bowiegolven dreven gewichtige beschouwingen over diens leven en werk, naast alle mogelijke zijsporen, bijzaken en parafernalia, filmpjes, foto's, elke snipper kon heet worden opgediend.

Er kwamen vrouwen voorbij.

Angie, de moeder van zijn zoon Zowie, die nu Duncan heet, Duncan Jones. Angie, leerden we, deed in Groot-Brittannië mee met de celebrities-editie van 'Big Brother' - ik wist niet dat dat programma nog bestond. Men haalde haar even uit het huis om haar te vertellen van het overlijden van Bowie, en liet het aan haar over om het huis te verlaten. Ze besloot te blijven.

En ik moest daarbij denken aan Patricia Paay, die in 'De Wereld Draait Door' kwam vertellen dat Bowie haar vroeg naar zijn hotel te komen toen hij eens in Nederland was, en dat ze de nacht met hem doorbracht en dat het niet uitmaakte hoe Angie daarover dacht.

Patricia Paay moest het daarna bezuren, ze werd als 'hoer' rondgereikt op Twitter, de schandpaal van het web, maar gelukkig was er op een muzieksite ook een scherpe verdedigster - Noor Spanjer - die zei dat diezelfde critici Bowie om zijn levenstijl stoer vonden terwijl Bowie nou juist de man was van de vrije liefde, met vrouwen én mannen, daarin was hij óók grensoverschrijdend. Meten met twee maten.

En dan was er Iman, de weduwe, het Somalische fotomodel, dat via Saudi-Arabië (waar haar vader ambassadeur was) en Kenia naar Amerika vluchtte en daar ontdekte wat racisme is toen een hoofdredactrice van een modeblad haar prees als 'een blanke vrouw gedoopt in chocola'.

Iman noemde haar man niet David Bowie, maar David Jones, want ze scheidde de persoon van het personage en hun New Yorkse thuis was zo privé dat er nooit iemand van de media was binnengeweest. Hun dochter Alexandria, die te moeten achterlaten bij zijn dood, dat leek Bowie gruwelijk, zei hij in een interview in 2002. Ze was toen net twee.

David Jones was een vader. Een toegewijde.

Nee, vijf pagina's was niet te veel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden