Te lief voor de Hoofdklasse

In de E1 van FC Meerburg zitten tien jongens en één meisje. Dat is Emma, de dochter van Gerwin van der Werf. Hij schrijft dit seizoen over haar voetbalteam en dus over het enige voetbal dat leuk is om naar te kijken: dat van onze kinderen. Vandaag: kijken vanachter glas.

In Singapore ligt een voetbalveld in zee, in Tokio boven op een wolkenkrabber, in Tadzjikistan op 2.500 meter hoogte, en bij ons in Zoeterwoude vijf meter onder NAP. Als je getackeld bent en je ligt met je oor op het gras te wachten op hulp, dan kun je de zee horen ruisen. En de hogesnelheidslijn, dertig meter onder je. Vandaag speelt de E1 thuis, op dat drassige strookje land tussen snelweg, spoor en industrie. Maar het is óns drassige strookje. Punt uit. Zo zit dat bij een vereniging. Je hebt 'wij' en 'zij' - thuis en uit - zo staat het ook op de scoreborden, en nergens ligt de bal zo mooi in de sloot als thuis. Toch is het wel prettig als je club serieus iets heeft om over op te scheppen. Wij hebben heel wat van die opscheppers in de regio. Ze hebben een team in de topklasse (Katwijk, Rijnsburgse Boys), de oudste voetballer van Nederland in hun gelederen (Voorschoten '97, tot vorig jaar meen ik), Dirk Kuyt heeft bij ze leren voetballen (Quick Boys). Van die dingen.Wij hebben dus de mooiste kantine. Ik kan dat zeggen met recht van spreken, want ik ben de afgelopen jaren in honderden voetbalkantines geweest. Dit seizoen bezocht ik tot nu toe de verpieterde donkerbruine kroeg van UVS, de megasnackbar van ARC, de crèche van DSVP en de atoombunker van DWO.

Alle kantines lijken op uitgewoonde jeugdhonken waar bezuinigd is op meubilair en verlichting. Niet die van ons. Wij hebben sinds een paar jaar een modern en licht clubgebouw met twee verdiepingen. Beneden zijn de kleedkamers, boven is de kantine. Er hangen niet te veel van die sjaaltjes, shirtjes en lullige teamfoto's uit het jaar nul. Het plafond is hoog, akoestische platen dempen het geluid, rondom is glas zodat je van bovenaf alle wedstrijden tegelijk kan volgen. Als je dat zou willen. Ik heb het wel eens geprobeerd, het is niet echt aan te raden. Van het spel zie je niets. Je voelt je een godheid die neerziet op het gekrioel van stervelingen, dat wel. Als ik de wedstrijdspanning niet aankan ga ik daar soms staan, achter het raam. Je hoort coaches en ouders niet roepen, het is televisie met het geluid uit. Het lijkt niet echt. Een niet echt tegendoelpunt is minder erg dan een echt tegendoelpunt. Het mooiste van onze kantine is dit: je kunt het slechte weer zo mooi zien aankomen. Meestal rolt het vanuit het westen over ons uit, van zee, schepen vol zure appelen, vanuit het oosten belicht door een zon die zich al verslagen weet. Een schitterend schouwspel. Vandaag is het weer zover. De zon is net op, de E1 speelt al om half negen, dreigende luchten in het westen. De spelers zijn aan de warming-up begonnen, de ouders aan de koffie. Wij hangen een beetje in onze jassen, alsof het slaapzakken zijn waar we nog niet uit willen kruipen. Op tafel staan tien bekertjes te hete koffie, naast ieder bekertje ligt een mobiele telefoon. Het is aan de stille kant, geen grote verhalen, geen harde grappen. Dat laatste komt omdat de moeder van Sam, (oud-waterpoloster) zich niet lekker voelt. De vaders van Milan en Mees vergelijken hun weer-apps. Er heerst verwarring: op de ene app gaat het tien minuten eerder regenen dan op de andere. Ze hebben niet gezien dat het al regent. Op bezoek is een andere Rooms-katholieke voetbalclub, RKAVV uit Leidschendam. Zij hebben net als wij tot nu toe al hun wedstrijden gewonnen. Centraal achterin bij RKAVV speelt ook een meisje. Ze is groter dan Emma, en heeft haar haar in één vlecht. Met Emma, die ook centraal achterin staat zal ze weinig te maken krijgen, maar met superspits Milan S. des te meer. Geen fijn vooruitzicht voor beiden, lijkt mij. Als Milan S. de bal krijgt, dan gebeurt er altijd iets wonderlijks. Het cliché 'Het stadion veert op' kent bij ons langs het veld een eigen variant: het hek komt altijd een klein beetje omhoog. Ik voel het tegen mijn onderarmen duwen. Dat komt omdat de dertig toeschouwers hun standaardpositie (hangen) verlaten bij balbezit van Milan. Het hek veert op, even bevrijd van het drukkende gewicht.

Het regent inmiddels pijpestelen. Trainer Frank (spreek uit Frenk) staat in korte mouwen langs het veld (anders wordt zijn clubjas nat). De E1 speelt altijd mooi technisch voetbal, maar minder fysiek. 'Fysiek' is een bedekte term voor brutaal, spijkerhard en een tikje gemeen. Wij zijn nog te lief voor de Hoofdklasse, met mooiweervoetbal werden we vorig jaar dik kampioen, maar dat is dit jaar anders. Nu komen we moeilijk aan de bal. Zodra we de bal eindelijk hebben zit er een RKAVV-bikkel bovenop. Je zou er wanhopig van worden. Zo herinner ik mij voetbal van de trapveldjes vroeger: die bal, die heb je liever niet, de bal betekent problemen. Weg met dat ding. Ik vind het razend knap hoe Abel een veel grotere linksbuiten de bal ontfutselt, nog een goede pass naar Nathaniël weet te geven, die op zijn beurt ondanks een duw en een trap op de enkels dat behekste stuk leer bij Milan V weet af te leveren. Naast mij staat de vader van keeper Ted tegen het hek geleund. Hij heeft vroeger veel gevoetbald. "Ik speelde bij de jeugd altijd in het eerste elftal, maar dit niveau had ik écht niet." Ten slotte loopt de aanval toch weer ergens spaak, en kan Abel opnieuw achter zijn tegenstander aan gaan rennen. Wat een gedoe. En zo gaat dat maar door. Eindstand 2-2. "Pffff", zucht de vader van Ted na het laatste fluitsgnaal. "Wat jouw dochter allemaal weer heeft tegengehouden, dat is niet normaal." Ik heb het niet gezien. Iedere voetbalochtend eindigt zoals hij begon, met koffie in de kantine. Vanuit het westen komt prachtig weer aan, lichtblauw met witte vegen. Nergens zie je dat zo mooi als bij ons in de kantine.

undefined

Meerburg E1 - RKAVV E1 2-2

Het eerste kwartier worden onze sterren van de E1 flink onder druk gezet door de sterke spelers van RKAVV, die hard de duels in gaan. Twee keer komen de Meerburgers onder de druk uit, dan is het meteen gevaarlijk. Milan S. schiet eerst nog recht op de keeper, daarna speelt hij zich bij een actie goed vrij en schiet. De keeper van RKAVV krijgt nog een handschoen tegen de bal, maar Milan V. is attent en tikt dan van dichtbij binnen: 1-0. De sterke middenvelders van RKAVV blijven echter de baas op ons kunstgras, en nog geen vijf minuten later heeft RKAVV de achterstand omgebogen in een voorsprong: 1-2. Vlak voor rust neemt Milan S. de bal aan met een tegenstander in de rug. Hij draait razendsnel weg, loopt door op de keeper en schiet prachtig binnen: 2-2. De tweede helft lijkt het voetbalgevecht uit te draaien op een ware uitputtingsslag. Veel gesjouw, veel balverlies, talloze goede ingrepen van de verdedigers aan beide kanten, er wordt hard gewerkt. Meerburg krijgt nog de grootste kans op de overwinning, maar Milan V. volleert net naast. Trainer Frank is niet ontevreden: 'De jongens en de meid hebben hard gewerkt. Op een gegeven moment moet je dat gelijkspel dan maar koesteren.' Zo is dat, we koesteren het punt en nemen een gevulde koek.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden