TE KOOP

'Op fraaie locatie gelegen karakteristiek, rietgedekt landhuis met circa 5 000 m2 grond (ged. bos) aan de Kuijerhuislaan 11 in Zwolle. Onder de hele villa bevinden zich kelders. Vraagprijs 985 000 gulden k.k.'

Niet dat Remine van der Zwan-Veen dat echt vervelend vindt. Integendeel, ze is dol op tuinieren. Maar zo'n grote lap grond gaat toch wat tegenstaan als je ouder wordt. “Alleen met het schoffelen van het onkruid in het grind, wat in de zomer om de drie weken moet gebeuren, ben ik al tweeëneenhalf uur bezig.” Ook het snoeien van de metershoge rododendrons die het huis omzomen, is een tijdrovende klus. Om over het nog veel bewerkelijker huis - het telt maar liefst 285 raampjes - maar te zwijgen. Maar het liefst willen ze toch oud worden in De Kiekebelt, zoals hun Engelse rietgedekte landhuis heet. “Dit plekje is een paradijsje. Bovendien zij we hier helemaal geworteld, ook kerkelijk gezien. Je moet maar afwachten wat je terugkrijgt als je gaat verhuizen.”

Voor bewoners van de dichtbevolkte randstad zal het allicht ongeloofwaardig overkomen, maar dr. Arie van der Zwan en zijn echtgenote hebben de volgende constructie bedacht om kleiner te gaan wonen zonder te hoeven verkassen. Ze hebben een hek laten plaatsen, dwars door de (bos)tuin die ruim een hectare meet. Was trouwens nog een heel bedrag, vertelt Remine, want ze hebben gekozen voor een hek van acaciahout, het meest milieuvriendelijke dat er is, maar wel drie keer duurder dan een milieu-onvriendelijk exemplaar. “Snap je dat nou, zo wordt het toch nooit wat met het milieu?”

Aan de ene kant van het hek staat nu het kloeke landhuis met garage en 4 190 m2 grond te koop. Aan de andere kant van het hek begint deze maand de bouw van een veel kleiner huis. In het najaar hopen ze hun seniorenwoning te betrekken. “Zo kunnen we hier toch oud worden”, zegt Remine van der Zwan. De gemeente Zwolle vond het allemaal prima. “Alleen moesten we op minimaal veertig meter afstand van De Kiekebelt bouwen.” Ze wijst naar het huis dat iets verderop staat. “Het leuke is dat mijn schoonouders, die De Kiekebelt in 1954 hebben gekocht, precies hetzelfde hebben gedaan toen hun acht kinderen de deur uit waren en het huis te groot werd. Ook zij hebben op hun eigen terrein een kleinere woning laten bouwen. Dat staat er nog, er woont een gezin in. Inmiddels zitten mijn schoonouders alweer jaren in een verzorgingsflat, maar ze hebben hier nog jaren heel plezierig gewoond.”

De reacties op hun opmerkelijke beslissing zijn verdeeld. “Sommigen raden het af omdat we altijd recht op ons geliefde landhuis blijven uitkijken. En er zijn ook mensen die het zonde vinden dat we de boomgaard hebben opgeofferd voor de nieuwbouw.” Remine gaat voor naar de kelders die onder het hele huis doorlopen en toont de gifvrije appeloogst. “Heerlijke Groninger Kronen, een oud ras. Het ging ons wel aan het hart, maar gelukkig kon toch een aantal vruchtbomen blijven staan.” In de kelder staan ook de potten met honing, afkomstig van de bijen die haar echtgenoot houdt, en talloze potten met jam uit eigen tuin. De vroegere bewoners schijnen zelfs champignons gekweekt te hebben in de gewelven, waar zij nu de karrenwielen van kazen bewaren die ze meenemen uit Zuid-Holland, evenals de aardappels uit eigen tuin.

Ze wijst naar de donkere nissen in de gewelven naast de kolenkelder, waar ze nog nooit een stap heeft gezet. “Dat is me te donker en te eng.” Toen de kleinkinderen er laatst speelden, vonden ze nog een oud strijkijzertje. Het huis heeft, afgezien van de 35 kasten, verschillende geheime bergplaatsen, waarschijnlijk omdat er Duitsers hebben gezeten in de oorlog. Pas in de loop der jaren hebben ze die plekjes ontdekt. Drie inbrekers vonden zes jaar geleden dan ook niet wat ze zochten, na anderhalf uur rondkijken.

Ze wonen al ruim 25 jaar op de in 1926 gebouwde Kiekebelt, net even buiten Zwolle, maar de bebouwing is inmiddels zo ver opgerukt, dat je door de bomen het Sophia-ziekenhuis kunt zien, waar Arie van der Zwan als neuroloog werkt. Meestal fietst hij naar z'n werk, dwars door de weilanden. Arie van der Zwan had zo z'n twijfels of de Kiekebelt wel in deze rubriek moest. “Zo bijzonder is ons huis toch niet?” Maar Remine denkt daar anders over. Ze haalt een paar rubberen klompen voor de verslaggeefster, want we moeten ook naar buiten, waar het glibberig is en nat. Daar is het allermooiste plekje: de heuvel in het bos, waar het huis zijn naam aan heeft ontleend.

Kiekebelt betekent kijkbult. Vanaf dit bergje kon de vroegere uitvalsweg van Zwolle naar het oosten goed onder schot worden gehouden. Nu is het een vriendelijke landweg. Het militaire verleden komt ook terug in de naam van deze weg, de Kuyerhuislaan, die niks te maken heeft met kuieren. Het Kuyerhuis was een uitkijkhuis en wachtpost even buiten de stad, bestemd voor de verdediging ervan. De laan wordt omzoomd door beukenbomen, waarvan de bisschop van Utrecht er na de oorlog enkele heeft laten kappen. Hij had toen de zeggenschap over de weg. De oprit van het huis wordt geflankeerd door twee witte zuiltjes met de naam van het huis erop. Ze zijn van veraf te zien op de oude weg die van Dalfsen naar Zwolle leidt, over de hoogte die de waterscheiding vormt tussen de Dieze en de Vecht. De hoogte eindigt in de Agnietenberg, waar Thomas à Kempis zijn Navolging van Christus schreef.

In het voorjaar moeten we beslist terugkomen, zegt Remine, want dan bloeien honderden narcissen in alle kleuren en vormen in het ronde grasperk in de voortuin. Ook de rododendrons komen dan in bloei. “Tot juni is de tuin met al dat wit, rood en paars een paradijs.” Maar dat is allemaal voor hun nieuwe buren. Belangstellenden hebben al geïnformeerd of ze niet wat meer grond bij het huis kunnen kopen. Maar daar voelen ze niets voor. “Kijk, daar hebben altijd de schapen van mijn schoonmoeder gelopen. Straks kijken we vanuit ons nieuwe huis uit op het schapenweitje. Dat wil ik niet afstaan, zeker niet zolang mijn schoonouders leven. Elke keer als ik ernaar kijk, zie ik dat beeld van mijn schoonmoeder, die altijd maar bezig was met lammetjes. Ze was er gek op. In d'r bontjas stond ze ze vaak te voeren. En als ze groot genoeg waren, haalde ze de achterbank uit de auto en bracht ze ze persoonlijk in haar kevertje naar de markt.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden