Tarvo, het brood uit mijn jeugd

Van oude mensen de dingen die voorbijgaan: namen (Leeuwenzegel, Caltex, Arretje Nof), zintuiglijke gewaarwordingen (de lucht van gebrande koffie in de Oude Ebbingestraat, het glimpje lichte hemel boven de Barteljorisstraat). Zo ook Tarvo, het fabrieksbrood uit mijn jeugd. Drie grote bakkersbedrijven hebben onlangs de merknaam gekocht en gaan het ooit befaamde brood van de vergetelheid redden.

Kinderen moeten het weer lekker gaan vinden, net zoals het voor mij ooit een traktatie was. Tarvo was brood dat tussen bruin en wit in zweefde, een compromisbrood. Omdat wij slechts eens in de week twee sneetjes wit brood kregen (en als het leven heel erg heerlijk was tijgerwit), fungeerde Tarvo als een soort bereikbare uitspatting. Bij ons thuis stond het overigens in een verdachte reuk. Wij kregen het niet, het was geen echt brood. Maar mijn grootouders kochten het wel, misschien uit een soort onwetendheid of om hun kleinkinderen te paaien; dachten ze allicht op die manier aan te haken bij de moderne tijd of beschouwden ze het als een oudedagsvoorziening voor hun sleetse gebit? In elk geval hoorde Tarvo voor mij bij de delicatessen waarmee opa's en oma's hun kleinkinderen bederven en en passant de pedagogische bedoelingen van de tussenliggende generatie relativeren. Het was de speciale, ietwat laffe smaak die het 'm deed, vooral een Tarvo-boterham met melkchocoladehagel (dat mijn ouders ook al weigerden te kopen -wij waren puur, en niet alleen qua hagelslag) voerden mijn papillen tot grote hoogte. Maar nog sterker dan de smaak biologeerde het beeldmerkje van Tarvo mij: een mannetje met een platte hoed en een soort sjaal met een knoop om, die naar ik nu denk een ouderwetse dokter moest voorstellen om mijn ouders over de streep te trekken, maar die ik de rest van mijn leven voor de kwintessentiële bakker ben blijven aanzien. Ergens in mijn puberteit moet Tarvo ongemerkt uit mijn blikveld zijn verdwenen. Toen Nederland aan het eind van de jaren zestig de grote wereld ontdekte, kwamen er zoveel nieuwe broodsoorten op de plank, Allison, zonnepit, stokbrood, ciabatta, dat Tarvo bij nader inzien eenoog bleek te zijn geweest in het land der blinden. Maar kijk, daar komt iemand in dit onvermijdelijke retrotijdperk het kinderbrood weer nieuw leven inblazen, dus smeer ik er straks Planta op, neem een glas melk van de Sierkan, speld de M van Melkbrigadier op en ben weer thuis.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden