Tapie, opeens weer schathemel rijk

Hij is nu 65 en zijn spraakwater is er niet minder op geworden. Vier uur lang liet Bernard Tapie zich woensdag ondervragen door de commissie financiën van het parlement, een optreden dat velen aan de televisie gekluisterd hield.

De volksjongen die als flamboyante bedrijvendokter steenrijk werd, daarna alles verspeelde, een maand minister was en acht maanden in de gevangenis zat voor zijn rol in een omkoopaffaire rond voetbalclub Olympique Marseille, fascineert nog altijd.

Volgens de meest romantische versie van dit verhaal viel hij zo diep, dat hij alleen zijn stadspaleis in hartje Parijs over hield. Geld voor onderhoud was er niet meer, bezoekers spraken over verveloze kozijnen en gesloten vertrekken. Tapie komt al jaren aan de kost als acteur, onder andere in de politieserie commissaire Valence.

Maar de geachte afgevaardigden waren vooral geïnteresseerd in een uiterst ingewikkelde arbitragezaak die van Tapie deze zomer in één klap weer een vermogend man heeft gemaakt.

Hij krijgt 285 miljoen euro van de staat, omdat hij in 1992 om de tuin is geleid door de staatsbank Crédit Lyonnais (CL) bij de verkoop van sportartikelenfabrikant Adidas.

Tapie vroeg die bank in 1992 het merk met de drie strepen voor hem in de aanbieding te doen. Alleen kocht de CL, die later ten onder ging aan een serie schandalen, het bedrijf zelf. Via een tussenbedrijfje in een belastingparadijs voor 305 miljoen euro. Daarna ging Adidas voor het dubbele bedrag van de hand. Een duidelijk geval van oplichting vond Tapie, die uitbetaling van de meerwaarde eiste.

Na vijftien jaar procederen – ’Een hel, u zou eens een maand mee moeten maken wat ik heb meegemaakt’ – aanvaardden beide partijen een arbitrage waartegen geen beroep mogelijk is. Afgelopen juli gaven drie bemiddelaars Tapie gelijk.

Hij zou, verrekend met de rente, 400 miljoen euro krijgen, waarvan hij het grootste deel nodig zal hebben om belastingschulden af te betalen. Tapie zou er volgens sommige schattingen 100 à 150 miljoen aan overhouden en zo met gemak weer bij de meest gefortuneerde Fransen horen.

In de oppositie klonk luid protest: de grootste klacht van de Fransen is het gebrek aan koopkracht. En wat doet de regering? Die vult de zakken van Tapie. Volgens sommigen zou hij zijn jackpot aan president Nicolas Sarkozy zelf of aan de inspanningen van bevriende ministers danken.

Onzin, reageerde de wat stijve minister van economische zaken Christine Lagarde: „Zie ik eruit als een vriendje van Tapie?”

Volgens Lagarde zou de zaak zich zonder arbitrage nog jaren hebben voortgesleept en de staat op kosten hebben gejaagd.

François Bayrou van de middenpartij MoDem wil hoe dan ook via een eigen onderzoek ’de belastingbetaler’ laten zien wat er is gebeurd. „400 miljoen, daarmee hadden alle onderwijzers die dit jaar worden wegbezuinigd aan het werk kunnen blijven.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden