Talloze papieren kraanvogels voor Hieke

Hiroshima-meisje inspireert Tjitske Dijkstra tot herdenkingsactie voor omgekomen vriendin

O ja, Hieke gaat straks vliegen, dacht Tjitske Dijkstra op 17 juli. Zij was in alle vroegte aan het wandelen in Drenthe en had foto's gemaakt. Hieke Raap likete tegen de middag de collage van de zonsopgang nog die Dijkstra op Facebook had gezet. Dijkstra op haar beurt rekende op foto's van de tussenlanding van haar collega en vriendin. Die zou naar Bali vliegen. Die foto's kwamen niet, Hieke Raap - op Bali zou ze 56 worden - zat in de MH17.

Raap was loopbaanbegeleider op het Alfa-college in Groningen, Tjitske Dijkstra (52) geeft rekenen en Nederlands op dezelfde school. Van Hieke, die alleenstaand was, wist ze dat haar grootste angst was om alleen dood te gaan. Hieke had veel vrienden, maar vreesde toch dat niemand om haar rouwen zou. En plotsklaps rouwde heel de wereld. Hieke zou er om gegniffeld hebben, weet Dijkstra haast wel zeker.

Een maand of anderhalf na de ramp begon de school weer. Dijkstra wist: we moeten door, we zijn een school. Maar ze zag er als een berg tegenop. Zonder meer voor de klas gaan staan en leuk rekenen geven, dat kon niet. Ze wilde iets doen, moest iets doen. Opdat Hieke niet vergeten zou worden. En ook om haar eigen verdriet handvatten te geven.

Het verhaal van de kraanvogels schoot haar te binnen. Sadako Sasaki, het Japanse meisje dat leukemie overhield aan de atoombom op Hiroshima, op 6 augustus 1945. Sadako vouwde duizend kraanvogels en mocht volgens de legende in ruil een wens doen. Ze wenste gezondheid voor zichzelf, maar toen die wens niet uitkwam vouwde ze verder voor de wereldvrede.

Dijkstra vertelde al haar studenten het verhaal en ging de eerste lessen vogels met ze vouwen. Een olievlek werd het. Vogeltjes van overal vandaan. Van moeders van leerlingen en oma's, van andere vriendinnen en collega's van Hieke, van andere scholen.

Eens werd er zo'n lading op school afgeleverd dat Tjitske Dijkstra de zakken meenam naar de klas en een aangepaste rekenles aankondigde om te tellen. Een leerling vond dat ze de publiciteit moest zoeken en liep meteen maar het lokaal uit om 'Hart van Nederland' te bellen.

Duizend vogels ter nagedachtenis aan Hieke zijn er al lang. Eentje - een heel kleintje van Sinterklaaspapier dat Dijkstra zelf vouwde - hing zij op bij het graf van Hieke's ouders.

Wekelijks komen er nog dozen en enveloppen binnen met vogels in alle kleuren en formaten. Dijkstra zit naar schatting op zo'n 27.000. Een deel is uitgestald aan takken en in een vitrine op school, de meest bijzondere bewaart Dijkstra in een doosje. Zoals het vogeltje dat een leerling vouwde van een afsprakenbriefje voor een gesprek met Hieke.

Dijkstra wil door tot 298.000, duizend voor elk slachtoffer van de vliegramp. Het lijkt haar mooi als een kunstenaar later al die papieren vogeltjes in een kunstwerk verwerkt.

Haar initiatief brengt Dijkstra troost en sterkt haar. En tegelijk geven de vogels de slachtoffers de aandacht die zij verdienen. Het is een mooi samenspel. Gevouwen verdriet noemt Dijkstra het.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden