Tahir en Van den Hul vormen een nieuw columnistenduo

Vanaf vandaag schrijven Naema Tahir en Kirsten van den Hul beurtelings een column in deze krant (opinie, p.23). In gesprek met Monic Slingerland vertellen ze wie ze zijn en wat willen ze bereiken.

Van een columnist mag een polemische houding verwacht worden. In deze krant heeft u ooit gezegd eerder gericht te zijn op verzoening, verheldering en wederzijds begrip. Is dat wel een handige instelling voor een columnist?

"Polemisch zijn betekent dat je tegen een andere kant bent. Ik weet niet of dat wel de inzet moet zijn. Ik ben meer van de nuance, van vijftig tinten groen. Mijn bedoeling is gedachten aan de man te brengen, een opinie in te brengen in de opiniemachine. Dat hoeft niet een reactie te zijn, het kan ook iets nieuws zijn, of een analyse. Bij polemiek gaat het vaak om poppetjes. Daar wil ik me niet op richten."

Waarop dan wel?

"De multiculturele samenleving en dan vooral migrantenvrouwen. Ik schrijf over vrouwen uit een groepscultuur, hoe die in Europa leven, in de moderniteit waarin van het individu wordt uitgegaan. Dat is ook het thema in mijn boek.

"Het leidt tot complexe situaties, waarbij bijvoorbeeld de romantische liefde, waarbij je kiest uit verliefdheid, tegenover de sparende liefde staat, waarbij je rekening houdt met je ouders. Die complexiteit is nog weinig belicht."

Zag u dat conflict tussen groepscultuur en individualisme al toen u in Straatsburg werkte?

"Nee, dat heb ik pas later ingezien. Ik ben enorm gefascineerd geraakt door de realiteit van moslimvrouwen die in Nederland in een cultuur van individualisme terecht zijn gekomen en die bijvoorbeeld willen gaan trouwen."

Hoe gaat u hierover schrijven zonder het over poppetjes te hebben?

"Het is inderdaad heel moeilijk, concrete personen te beschrijven zonder hun privacy aan te tasten. De moslimgemeenschap is klein, mensen zijn gauw herkenbaar. Juist in een groepscultuur zijn mensen extra kwetsbaar. Dat betekent dat ik personen anonimiseer, door ze samen te voegen, karakters uit te filteren, zoals ik dat ook in mijn boek gedaan heb. Ik wil uiteindelijk patronen beschrijven."

Waarover heeft u zich onlangs opgewonden ?

"Over de kwestie Yasmeen. Daarover gaat mijn eerste column. Ik wind me overigens niet gauw op, maar maak me wel zorgen."

U noemt zich the change agent. Wat wilt u veranderen?

"Ik wil mensen helpen dingen anders te zien. De meeste mensen hebben last van veranderangst. Ik wil laten zien dat veranderen niet altijd erg of eng is. Je kunt ook lachen om veranderangst. Het helpt om door een andere bril naar jezelf te kijken en naar anderen."

Wat is de grootste verandering die u zelf hebt doorgemaakt?

"Op mijn 26ste ben ik naar Tunesië gegaan, om daar de taal te leren. Ik heb er twee jaar gewoond, geprobeerd te integreren, en mezelf als immigrant een plek te geven in die samenleving. Dat is tot op zekere hoogte gelukt; ik had een baan, een huis en beheerste de taal. Maar het lukte minder goed dan ik verwacht had. Daarover was ik best gefrustreerd toen ik na twee jaar weer thuiskwam."

U heeft ook geen handig haar om in Tunesië te integreren.

"Inderdaad, maar ik droeg wel vaak een hoofddoek. Ik werd geconfronteerd met discriminatie, omdat ik een vrouw ben, en ook met mijn gebrek aan empathisch vermogen, met mijn West-Europese, christelijke opvoeding."

In wat voor gezin bent u opgegroeid?

"Mijn ouders zijn gescheiden toen ik een kleuter was. Mijn vader woonde een dorp verderop. Ik ben als enig kind opgegroeid in een eenoudergezin, in Bathmen. Het was een fijne, veilige jeugd. Maar mijn moeder en ik werden wel gezien als 'die apart'n'. Ik schreef als kind brieven naar Gorbatsjov en Reagan."

Hoe is uw blik internationaal geworden?

"Op de middelbare school hadden we Russisch. Mijn lerares stimuleerde me om mee te doen aan de Olympiade. Zo kwam ik als dertienjarige vanuit Bathmen zomaar in Moskou terecht, waar ik een gouden medaille won en met leeftijdsgenoten Russisch sprak. Een belangrijk keerpunt. Ik ben daarna Oost-Europese studies gaan doen. Dus nu spreek ik de taal van die gebieden waar zich grote veranderingen afspelen: Oost-Europa en de Arabische wereld."

Veranderingen daar geven genoeg reden voor angst.

"In Europa zijn we ongeduldig. En we denken alleen volgens een westers model. Ik denk wel eens dat we in onze angst hier deuren dichtgooien die open horen te blijven. Optimisme wordt te vaak verward met naïviteit."

undefined

Kirsten van den Hul

Geboren in 1976, opgegroeid in Bathmen. Studeerde Oost-Europese Studies en Arabisch. Was vrouwenvertegenwoordiger bij de VN, werkte bij Mama Cash en de Europese Culturele Stichting. Via haar bedrijf The change agent werkt ze mee aan uiteenlopende projecten op het gebied van cultuur en diversiteit. Ze kreeg in 2013 de Joke Smit prijs. Was columnist bij het Algemeen Dagblad.

undefined

Naema Tahir

Geboren in Slough (Groot-Brittannië) in 1970. Woonde met haar ouders een paar jaar in Pakistan en kwam daarna naar Nederland. Studeerde rechten in Leiden. Werkte daarna onder andere als mensenrechtenjurist in Straatsburg. Naema Tahir doceert aan het University College Roosevelt. Onlangs kwam haar boek 'Gesluierde vrijheid' uit.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden