TABü ZZP

Dit is mijn laatste column voor Trouw.

Vijf jaar geleden begon ik. De toenmalige hoofdredacteur vond dat de krant ook wel ergens een toefje frivoliteit mocht hebben, een beetje aandacht voor de leuke kanten die het leven toch ook heeft, naast de loden last die het op onze schouders legt. Zo ontstond de Gids, met stukken over trends, eten, drinken, mode, enzovoorts. Lifestyle, zoals men dat noemt.

Inmiddels staat de Gids naar ik begrijp weer ter discussie, ook omdat zo’n nieuw aandachtsgebied geleidelijk aan vergroeid raakt met de rest van de redactie, zodat het ook zonder zo’n apart katern wel aandacht krijgt. Dat is een natuurlijke cyclus in de journalistiek. De Volkskrant begon ooit met het katern ‘Vervolgens’ om meer verhalen over media en marketing aan de mix toe te voegen, het katern verdween weer, de redactionele aandacht bleef. NRC-Handelsblad begon het lifestyle-katern Leven Etc.,, het katern verdween weer, de geslaagde elementen vonden elders onderdak.

Verder is het een bezuinigingsmaatregel. Trouw heeft sinds kort een nieuwe eigenaar. Die staat weliswaar te boek als een gepassioneerd krantenman (dat de directeur van een schoenenfabriek in schoenen geïnteresseerd is, dat wordt tegenwoordig als een zeldzame bonus beschouwd), maar dat hoeft hem er niet van te weerhouden de nieuwe onderdelen van zijn concern onder het mes te nemen.

De redactie van Trouw is hem liever voor, begrijp ik, door zelf alvast wat ingrepen te doen. En een van die ingrepen ben ik. Met de kwaliteit van of waardering voor mijn columns heeft het niets te maken, heeft de hoofdredactie me bezworen, integendeel, is mij zelfs op het hart gedrukt, en dat is natuurlijk een hele troost. Als freelancer in de journalistiek ben je een soort nomade, een reiziger in garen en band, een relatie kan lang in stand blijven, maar ook van korte duur zijn, dat hoort erbij. De afnemer is op zoek naar een iets ander product, de leverancier kan elders meer kwijt of tegen een betere prijs, en men gaat zijns weegs, meestal sans rancune. Ook nu is dat zo, zij het dat het me deze keer wel wat moeilijker valt dan voorheen. Ten eerste natuurlijk omdat ik het zelf niet ben, die de relatie beëindig, maar ook omdat het schrale tijden zijn in de journalistiek, en dan is de kleine zzp-er kwetsbaar. Maar ook omdat ik het sociaal gezien niet helemaal juist acht. Het medewerkersbestand van Trouw telt tal van scribenten die er een solide baan op na houden en het stukjesschrijven erbij doen. Voor wie het slechts een prettige aanvulling vormt op een solide maandsalaris, terwijl broodschrijvers ervan afhankelijk zijn. Sociaal gezien zou er iets voor te zeggen om in het geval van bezuinigingen bij die luxe-auteurs te beginnen. Maar de hoofdredactie van Trouw is dit niet me mij eens, en dat is haar recht. Er staat immers dat Trouw ‘misschien wel de beste krant van Nederland is’, niet ‘misschien wel de sociaalste’.

Maar goed, tant pis, wij gaan gewoon een beetje bezuinigen, en als u mij zoekt, kijk ‘ns op

www.jankuitenbrouwer.nl

Tabé!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden