Syriër heeft het hier naar zijn zin. 'Ik geef het leven van mijn dochter een 10'

Natali (groep 4 wordt door haar vader Shawki Abdulkader naar school gebracht. Beeld Inge van Mill

Syriërs voelen zich thuis in Nederland. Ze geven hun leven hier een heel ruime voldoende. Dat blijkt uit onderzoek van het Sociaal en Cultureel Planbureau.

Van de 44.000 Syrische vluchtelingen die tussen januari 2014 en juli 2016 een verblijfsvergunning kregen, interviewde het SCP er 3.209. Zij kregen vragen over hun reis, de opvang en hun leven in Nederland.

De keuze voor Nederland, zo laat de groep weten, werd bepaald door de combinatie van goede zorg voor vluchtelingen en de kans op een verblijfsvergunning.

Die keus is voor velen goed uitgevallen. Tachtig procent voelt zich hier thuis. Veel Syriërs zijn zeer tevreden over het leven van hun kinderen hier. De meesten willen dan ook in Nederland blijven. Zelfs als ze veilig naar Syrië kunnen terugkeren, zou slechts een vijfde dat doen. En ze voelen zich minder vaak gediscrimineerd dan Marokkaanse of Turkse Nederlanders.

“Dat ze zich op een leven in Nederland richten blijkt uit het aantal ouders dat thuis Nederlands probeert te spreken met hun kinderen”, zegt SCP-onderzoekers Jaco Dagevos”. Ook heeft meer dan de helft ten minste wekelijks contact met autochtone Nederlandse vrienden of kennissen.”

Het is volgens het SCP wel belangrijk het optimistisme te relativeren. “De kans is groot dat ze nu zo positief zijn, omdat ze dit veilige leven vergelijken met wat ze in Syrië hebben meegemaakt”, zegt Dagevos. “Ik voorspel dat ze niet zo optimistisch blijven als het nieuwe eraf is en erachter komen hoe moeilijk het is om een geschikte baan te vinden en mee te draaien in de samenleving.”

Zelf mogen ze tevreden zijn, volgens de maatstaven van het SCP zelf gaat het niét goed met de groep. Alarmerend is het aantal Syriërs dat kampt met psychische klachten: 41 procent voelt zich vaak zenuwachtig, somber of neerslachtig. Dat heeft weer effect op het aantal mensen met een baan, dat laag is. Negentig procent leeft van een bijstandsuitkering. Degenen die wel een baan hebben, doen laaggeschoold werk via tijdelijke contracten.

Shawki Abdulkader geeft het leven van zijn dochter een tien. 'In Nederland is het voor kinderen het beste geregeld.'

Shawki Abdulkader met zijn dochter. Beeld Inge van Mill

Als Natali (8) in Syrië was gebleven, had ze geen ballerina kunnen worden. "Of dokter", vertelt ze in de lerarenkamer van basisschool Blink in Schiedam. Ze draagt een bloemetjesblouse, haar staart hopt op en neer. Haar vader Shawki Abdulkader (38) knikt: in Nederland kan Natali alles worden wat ze wil.

Abdulkader is er blij mee, en daarin staat hij niet alleen. Syrische ouders geven het leven van zichzelf een dikke acht en dat van hun kinderen nog iets hoger, maakt het Sociaal en Cultureel Planbureau vandaag bekend.

Abdulkader geeft de kansen van zijn dochter zelfs een tien. Na een vlucht door twaalf landen arriveerden ze vier jaar geleden in Nederland. "Ik heb veel landen gezien, en in Nederland is het voor kinderen het beste geregeld."

Onderwijs is het belangrijkste, vindt hij. "In Syrië gaat het slecht, maar hier hebben we kans op een nieuw leven. Die kans moet Natali grijpen."

Gelukkig is zijn dochter het schoolvoorbeeld van integratie, vertelt Abdulkader. "Op school en via vriendjes leert ze de taal en bouwt ze een leven op." Thuis spreken ze bewust geen Nederlands. "Ik ben bang dat Natali mijn fouten aanleert. Ik haal Engels en Nederlands constant door elkaar."

Zelf vindt Abdulkader het moeilijker om een nieuw leven op te bouwen. "Je kunt Syrië niet met Nederland vergelijken, alles is anders. In het begin begreep ik er niets van, en ik kon moeilijk contact leggen. Zonder hulp van de buren, de gemeente en het wijkteam hadden we het niet gered."

De vrouw van Abdulkader raakte vermist in Homs. In de opvoeding van Natali staat hij er daarom alleen voor. "De dubbele rol van vader en moeder spelen, dat valt me zwaar. Ik wil perfect zijn, maar dat kan niet."

Natali kruipt nog even bij haar vader op schoot. Haar spellingtoets begint zo, en ook Abdulkader moet naar Nederlandse les. Natali kruipt een paar keer van zijn schoot af en klimt er dan toch weer op. Hij geeft haar een zacht duwtje richting de deur en ze huppelt de gang op. Abdulkader kijkt haar na. "Ze is de vreugde van mijn leven."

Lees ook:  Geleerd van mislukte integratie in de jaren negentig

Eind vorige eeuw bereikte een vergelijkbare groep vluchtelingen Nederland. Daaronder veel mensen uit voormalig Joegoslavië, maar ook mensen uit landen als Irak en Afghanistan. Hun integratie ging veel te langzaam. Dat moest dus beter. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden