Synodeleden: Laat het schip dat al in de haven ligt niet stranden

Verkleed als zwartepieten was een flink aantal theologiestudenten van de Vrije Universiteit gisteren naar de synode van de drie Sow-kerken getogen. Samen met groen-gepette studenten uit Groningen en geel-gehemde uit Kampen wachtten ze af wat zou worden beslist over de toekomst van de predikantenopleidingen. De beoogde fusie van Kampen met de VU in Amsterdam was afgeketst. De VU-studenten maakten de zwartepiet voor hun alma mater maar tot geuzennaam.

 

De emoties zaten hoog, vooral jegens de VU die volgens sommigen alles heeft verziekt, maar ook jegens het synodebestuur, dat daags na het afspringen van de fusiegesprekken al het alternatief op tafel legde. Weg VU en, jammer nou, ook weg Groningen: wij gaan nu voor drie dominees-opleidingen in Leiden, Utrecht en Kampen. Veel synodeleden waren niet overtuigd dat dit nu wijs bestuur was, al sprak de zware jongen van het synodebestuur, ds. W. Barendrecht, nog zo plechtig over 'uiterst pijnlijk' en 'verbijsterd' over het mislukken van 'Kampen aan de Amstel' en over de machteloos toeziende opleiding in Groningen, het hervormde kind van de gereformeerde rekening.

Breed werden de voors en tegens nog eens uitgemeten, net als vorig jaar toen een nog meer geëmotioneerde synode het zich onaantastbaar wanende Leiden opofferde en koos voor een experiment met Kampen en de Vrije Universiteit dat honderd jaar geleden al was mislukt. Alles in het kader van een hoognodig geachte inkrimping van het aantal domineesopleidingen tot drie.

Tal van synodeleden smeekten om Kampen en de VU alsnog te lijmen, te bemiddelen, een nieuwe kans. Dit mocht niet stranden nu het schip al voor, ja eigenlijk in de haven lag, iemand hoefde alleen maar te helpen met de loopplank, heette het.

Maar veel gemoed was te gebeten op de VU en haar eeuwige chicanes. Niet meer lijmen, heeft geen zin, niet wéér laten bungelen en uitstellen, nu de knoop doorhakken. De gereformeerde oud-synodepreses ds. E. Overeem maakte er zelfs een morele kwestie van. De VU was de verloren zoon die maar geen berouw wilde tonen en daar hoefde men niet het gemeste kalf van nieuwe bemiddelaars voor op te dienen.

Het arme Groningen dat vorig jaar de dodendans ontsprong, maar nu weer zo bedreigd was had - heel anders dan de VU - de sympathie van de vergadering. Vele suggesties kwamen neer op een noord-oostelijke samenwerking van Kampen en Groningen: meer universitaire 'inbedding' voor Kampen en behoud voor Groningen. Wie ertegen was had vooral praktische bezwaren en gaf de voorkeur aan een samenwerking op termijn.

Onder de tegenstanders van lijmen is het aantal mensen van de VU misschien wel stijgend. De weerzin aan de VU tegen de bemoeizucht van de kerken met de predikantenopleiding lijkt te groeien.

Als nu de impasse zou worden overwonnen, vraagt menigeen aan de VU zich af of een zo verkerkelijkte ambtsopleiding in Amsterdam niet het paard is achter de wagen van de tijd. ,,Het stormt vandaag hard en morgen nog harder'', zei ds H. Hortensius, namens de kerkelijke adviseurs voor het contact met de VU. Hij hield een heftig pleidooi pro VU en noemde Overeems vergelijking van de verloren zoon ,,schandalig''. Zwalk niet in de storm, zei Hortensius. Hij onderstreepte hoeveel de VU in het proces had moeten inleveren. Hortensius wilde doorpraten en stelde voor een bemiddelaar in te schakelen.

Hij vond namens Kampen ds Van der Waal recht tegenover zich, al even heftig. Die belichtte hoe onoverbrugbaar het verschil met de VU is. Het praten van de afgelopen maanden was al de ultieme poging. Weer een ronde zou opnieuw eindigen met lege handen. ,,Er is gewoon een compleet verschil in perceptie. Kampen blijft!'', rook Van der Waal de victorie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden